Dzieci

Ceremonia dekoracji biskupa Antoniego Długosza, na pierwszym planie widoczny projekt orderu

Ceremonia dekoracji Orderem Uśmiechu Jego Królewskiej Mości Abdullaha bin Abdulaziza Al Sauda, króla Arabii Saudyjskiej, Belweder, 26.06.2007 r.

Order Uśmiechu – międzynarodowe odznaczenie nadawane za działania przynoszące dzieciom radość.

Spis treści

• 1 Historia
• 2 Projekt orderu
• 3 Przyznawanie Orderu
• 4 Kapituła
• 5 Kawalerowie Orderu Uśmiechu
• 6 Placówki im. Kawalerów Orderu Uśmiechu
• 7 Zobacz też
• 8 Bibliografia
• 9 Przypisy
• 10 Linki zewnętrzne

//

Historia

• Na pomysł nadawania Orderu wpadła w 1968 redakcja Kuriera Polskiego, którego redaktorem naczelnym był Cezary Leżeński. Inspiracją był wywiad z Wandą Chotomską z okazji 5-lecia dobranocki dla dzieci “Jacek i Agatka”, gdzie pisarka opowiedziała o chłopcu ze szpitala rehabilitacyjnego pod Warszawą, który chciał nadać jakieś odznaczenie od dzieci. Dziennikarze uznali, że to może być inicjatywa samych dzieci, żeby nagradzać dobrą pracę dorosłych, więc ogłoszono ogólnopolski konkurs na projekt odznaczenia.
• W 1979 (ogłoszonym przez ONZ Międzynarodowym Rokiem Dziecka) po wystąpieniu Kanclerza Cezarego Leżeńskiego przed Zgromadzeniem Ogólnym Sekretarz Generalny ONZ Kurt Waldheim nadał Orderowi Uśmiechu rangę międzynarodową. Od tej pory Kapituła Orderu Uśmiechu stała się międzynarodową.
• W 1996 w Rabce utworzono Muzeum Orderu Uśmiechu, które obecnie znajduje się na terenie Rodzinnego Parku Rozrywki “Rabkoland”, a miastu nadano status “Miasta Dzieci Świata”.
• W 2003 Międzynarodowa Kapituła Orderu Uśmiechu odbyła pierwsze w historii swoje posiedzenie poza Warszawą, miało to miejsce w Świdnicy, gdzie powstało pod jej patronatem Europejskie Centrum Przyjaźni Dziecięcej. Nadano wówczas miastu Świdnica tytuł “Stolicy Dziecięcych Marzeń” i ogłoszono 21 września Światowym Dniem Dziecięcego Orderu Uśmiechu.

Ewa Chrobak-Szota – projektant Orderu Uśmiechu z dziećmi w Centrum Przyjaźni Dziecięcej, Żarów, 2007. Obecnie Ewa Chrobak jest Sekretarzem Międzynarodowej Kapituły Orderu Uśmiechu

Baretka Orderu Uśmiechu

Projekt orderu

Projekt Orderu Uśmiechu stworzyła dziewięciolatka z Głuchołaz – Ewa Chrobak. Od talerzyka i szklanki odrysowała słońce, do którego ręcznie dorysowała nierówne promienie. Projekt, z ponad 44 tysięcy innych, wybrało jury pod przewodnictwem Szymona Kobylińskiego, który dopracował go do znanej formy. Znak graficzny i nazwa “Order Uśmiechu” jest znakim zastrzeżonym, do którego wyłączne prawa autorskie posiada Międzynarodowa Kapituła Orderu Uśmiechu.

Przyznawanie Orderu

• Odznaczenie – w formie medalu przedstawiającego uśmiechnięte słoneczko – przyznawane jest w Polsce przez Międzynarodową Kapitułę Orderu Uśmiechu mieszczącą się w Warszawie, której sekretariat znajduje się w Świdnicy. Spośród kandydatur nadesłanych przez dzieci z całego świata Kapituła wybiera laureatów. Kawalerem Orderu Uśmiechu zostaje dorosły, którego działalność jest wyjątkowa, nietuzinkowa i przynosi dzieciom najwięcej radości, często ratuje ich życie. Ceremonii wręczania Orderu towarzyszy rytuał wypicia soku z cytryny, koniecznie z uśmiechem oraz pasowania różą. Każdy nowo pasowany Kawaler Orderu Uśmiechu przyrzeka przed dziećmi i członkami Kapituły “być zawsze pogodnym i radość dzieciom przynosić”.

• Order przyznawany jest dwa razy do roku – wiosną i jesienią. Historycznie było to pierwszego dnia wiosny i ostatniego dnia lata.

• Kawalerami Orderu Uśmiechu jest obecnie 903 osób z przeszło 45 krajów świata. Prawo do używania tytułu Kawalera Orderu Uśmiechu mają jedynie osoby, którym go wręczono zgodnie z ceremoniałem. W wyjątkowych przypadkach Kanclerz Kapituły może wyrazić zgodę na odstąpienie od tradycyjnego ceremoniału, co miało miejsce w przypadku Papieża Jana Pawła II, Krystyny Feldman (Order przekazano pośmiertnie) i króla Arabii Saudyjskiej Abdullah bin Abdulaziz Al Saud.

Kapituła

• Większość 60-osobowej kapituły obecnie stanowią Polacy, są w niej jednak przedstawiciele Wielkiej Brytanii, Argentyny, Australii, Białorusi, Belgii, Francji, Izraela, Kanady, Niemiec, Rosji, Tunezji, Ukrainy, USA, Węgier, Włoch, Rumunii, Litwy, Czech, Gruzji, Armenii, Japonii, Serbii.

• Na czele Międzynarodowej Kapituły Orderu Uśmiechu stoi Kanclerz, od 19 stycznia 2007 Marek Michalak.

Jego poprzednikami byli Ewa Szelburg-Zarembina w latach 1968-1976, Radosław Ostrowicz w latach 1982-1990 i Cezary Leżeński w latach 1976-1981 i 1992-2006.

• 16 listopada 1992 Międzynarodowa Kapituła Orderu Uśmiechu została zarejestrowana w Polsce jako stowarzyszenie.

• 24 lipca 2001 roku Fundacja Ekumeniczna “TOLERANCJA” nagrodziła Międzynarodową Kapitułę Orderu Uśmiechu dyplomem i medalem “Zasłużony dla Tolerancji” za “wybitne osiągnięcia w krzewieniu idei tolerancji”.

• W 2003 roku władze Rabki-Zdroju “w dowód uznania za pracę oraz szczególne zasługi dla Miasta Dzieci Świata” nadały Międzynarodowej Kapitule Orderu Uśmiechu Medal 50-lecia Miasta Rabka-Zdrój, zaś władze Warszawy – Medal “IV Wieki Stołeczności Warszawy”.

• W 2008 roku Zarząd Fundacji “Dziecięcy Uśmiech” w Skierniewicach z okazji 40-lecia Orderu Uśmiechu nagrodził Międzynarodową Kapitułę Orderu Uśmiechu Statuetką “Serce za Serce”.

Uroczystość wręczenia Orderu Uśmiechu Irenie Sendler, Warszawa, 11 kwietnia 2007 r.

prof. Hilary Koprowski, Warszawa, 2004

Kawalerowie Orderu Uśmiechu

 Z tym tematem związana jest kategoria: Odznaczeni Orderem Uśmiechu.

Najmłodszym Kawalerem Orderu Uśmiechu został w 1994 roku 23-letni wówczas Marek Michalak; najstarszą odznaczoną tym orderem osobą była zaś 97-letnia (w 2007 roku) Irena Sendlerowa (zm. 2008).

Kawalerami Orderu Uśmiechu są współczesne autorytety, m.in.:

• hierarchowie kościelni, arystokraci i politycy – Papież Jan Paweł II, Dalajlama XIV, ks. kardynał Henryk Gulbinowicz, ks. kardynał Franciszek Macharski, ks. kardynał Ignacy Jeż, ks. bp Antoni Długosz, król Arabii Saudyjskiej Abdullah bin Abdulaziz Al Saud, królowa Szwecji Sylwia, księżna Yorku Sarah Ferguson, Dagmar Havlová, księżna Maria Sapieha, Nelson Mandela, Kurt Waldheim;

• aktorzy i reżyserzy – Ewa Błaszczyk, Anna Dymna, Alina Janowska, Krystyna Feldman, Ryszarda Hanin, Krzysztof Janczak, Zygmunt Kęstowicz, Irena Kwiatkowska, Steven Spielberg, Peter Ustinov, Oprah Winfrey;

• działacze społeczni i wybitni pedagodzy– prof. Jadwiga Bińczycka, Hanna i Antoni Gucwińscy, Marek Kotański, Jacek Kuroń, Jolanta Kwaśniewska, prof. Maria Łopatkowa, Marek Michalak, ks. Arkadiusz Nowak, Janina Ochojska, prof. Julian Radziewicz, hm. Danuta Rosner, Irena Sendlerowa, Halina Marszał-Sroczyńska, Matka Teresa z Kalkuty; Mariele Ventre; Mirosław Greluk;

• dziennikarze- Lesław Skinder

• lekarze – dr Wanda Błeńska, prof. Wiktor Dega, prof. Krystyna Dobosiewicz, prof. Hilary Koprowski, prof. Edward Malec, prof. Jadwiga Moll, prof. Jacek Moll, prof. Zbigniew Religa, prof. Jan Oleszczuk, dr Helena Pyz, prof. Eugenia Zdebska, prof. Marian Zembala;

• piosenkarze i muzycy – Eleni, Majka Jeżowska, Barbara Kolago, Paweł Kukiz, Wiesław Ochman, Ryszard Rynkowski, Irena Santor, Grażyna Świtała, Jan Wojdak;

• sportowcy – Otylia Jędrzejczak, Marian Woronin;

• twórcy literatury i poezji dla dzieci i młodzieży – Alina Centkiewicz i Czesław Centkiewicz, Henryk Chmielewski, Wanda Chotomska, Irena Conti Di Mauro, Arkady Fiedler, Dorota Gellner, Tove Jansson, Irena Jurgielewiczowa, Ludwik Jerzy Kern, Maria Kownacka, Joanna Kulmowa, Cezary Leżeński, Astrid Lindgren, Małgorzata Musierowicz, Edmund Niziurski, Hanna Ożogowska, Joanna Papuzińska, Janina Porazińska, Janusz Przymanowski, J. K. Rowling, Ewa Szelburg-Zarembina, Alfred Szklarski, ks. Jan Twardowski, Barbara Wachowicz, Wojciech Żukrowski, Lech Konopiński;

Placówki im. Kawalerów Orderu Uśmiechu

Imię Kawalerów Orderu Uśmiechu szkołom i innym placówkom wychowawczo-edukacyjno-opiekuńczym, po otrzymaniu zgody od Międzynarodowej Kapituły Orderu Uśmiechu, nadają organy prowadzące, zgodnie za statutem danej placówki.

Wykaz placówek im. KOU oraz data nadania imienia:

• Centrum Przyjaźni Dziecięcej w Świdnicy, z filią w Żarowie (1.06.1997)
• Szkoła Podstawowa nr 12 z Oddziałami Integracyjnymi w Głogowie (2.09.2002)
• Publiczna Szkoła Podstawowa w Skorogoszczy (21.03.2003)
• Publiczne Gimnazjum nr 4 w Zbylitowskiej Górze (2.06.2004)
• Publiczne Gimnazjum nr 2 w Wałbrzychu (4.06.2004)
• Szkoła Podstawowa nr 8 w Świdnicy (21.09.2004)
• Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy w Bystrzycy Górnej (13.10.2005)
• Szkoła Podstawowa nr 1 w Nysie (19.05.2005)
• Szkoła Podstawowa w Wałdowie (17.06.2005)
• Gimnazjum nr 49 w Krakowie (22.06.2005)
• Publiczna Szkoła Podstawowa w Polskiej Cerekwi (17.09.2005)
• Szkoła Podstawowa nr 3 w Mysłowicach (21.03.2006)
• Publiczne Gimnazjum w Mrzeżynie (19.05.2006)
• Stanica Harcerska ZHP w Patykach (21.05.2006)
• Szkoła Podstawowa nr 23 w Toruniu (6.06.2006)
• Szkoła Podstawowa w Barcinie (22.06.2006)
• Gimnazjum w Barcinie (22.06.2006)
• Publiczna Szkoła Podstawowa w Budziszynku (25.10.2006)
• Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy w Hucie (26.05.2007)
• Szkoła Podstawowa w Józefinie (29.03.2007)
• Szkoła Podstawowa nr 4 w Lubaniu (30.05.2007)
• Szkoła Podstawowa w Rybnie (4.06.2007)
• Publiczne Gimnazjum w Siedlisku (18.10.2007)
• Szkoła Podstawowa w Warnicach (17.05.2008)
• Ośrodek Szkolno-Wychowawczy w Suliszewie (30.05.2008)
• Szkoła Podstawowa w Marcinkowicach (30.06.2008)
• Szkoła Podstawowa w Osiecznicy (20.10.2008)
• Szkoła Podstawowa nr 1 z Oddziałami Integracyjnymi w Przasnyszu (8.11.2008)
• Szkoła Podstawowa nr 4 w Kole (06.2009)
• Szkoła Podstawowa w Czersku (2010)
• Szkoła Podstawowa w Kobylnicy (2010)
• Szkoła Podstawowa w Sławicach (2010)
• Szkoła Podstawowa w Dźwiersznie Małym (2010)
• Szkoła Podstawowa w Tanowie (2010)
• Szkoła Podstawowa nr 5 w Koninie (2010)
• Szkoła Podstawowa w Kobylnicy (2010)
• Szkoła Podstawowa w Rudzienku (20100

Od 2005 roku odbywają się Ogólnopolskie Zloty Szkół i Placówek im. Kawalerów Orderu Uśmiechu, którym patronuje Międzynarodowa Kapituła Orderu Uśmiechu. Inicjatorem przedsięwzięcia było Gimnazjum nr 2 w Wałbrzychu, gdzie odbył się pierwszy zlot w 2005 roku, kolejne miały miejsce – w 2006 roku w Nysie, 2007 – w Świdnicy, 2008 – w Głogowie, 2009 – w Krakowie.

Zobacz też

• Kawalerowie Orderu Uśmiechu

Bibliografia

• Cezary Leżeński, Za jeden uśmiech, Warszawa: Horyzonty, 1996.
• Order Uśmiechu na świecie. Kto jest kim ? Order of Smile Worlwide. Who is who?, Toruń–Warszawa: Graffiti BC, 1999.
• Henryk Łyczek, Ludzie Wielkiego Serca – Kind-hearted people, Warszawa: Międzynarodowa Kapituła Orderu Uśmiechu, 2000, ISBN 83-098493-9-9.
• Henryk Łyczek, Fenomen Orderu Uśmiechu – The Phenomenon of the Order of a smile, Warszawa 2003, ISBN 83-917565-8-0.
• Marek Michalak, Przez wszystkie czerwone światła Pamiętniki Serca, Łomża: MPiPS i WZPS, 1996.
• Agnieszka Szymkiewicz, 10 lat Stowarzyszenia Przyjaciół Dzieci Chorych SERCE Rocznik Świdnicki 1997, Świdnica: Towarzystwo Regionalne Ziemi Świdnickiej, 1998.
• Papież Słowianin zwiastun nadziei, Toruń: OW Kucharski, 2000.
• Polskie Rekordy i Osobliwości, Rabka: DH VITA, 2001.
• Aleksandra Iwanowska, Jan Twardowski w oczach własnych, recenzentów i czytelników. Serdecznie niemodny i szczęśliwie zapóźniony, Poznań: Księgarnia Świętego Wojciecha, 2000.
• Jolanta Faliszewska, Ja i moja szkoła. Podręcznik z ćwiczeniami, podręcznik do kształcenia zintegrowanego dla kl. II, str. 6-7, Kielce: MAC, Edukacja 2005, ISBN 978-83-7315-659-3.
• Polscy Artyści Plastycy – Dzieciom. Katalog Akcji 2005/2006, red. Marek Michalak, Świdnica: Fundacja SERCE – ECPD, 2006.
• Polscy Artyści Plastycy – Dzieciom. Retrospektywa Polskiej Sztuki, red. Marek Michalak, Świdnica: Fundacja SERCE – ECPD,, 2007, ISBN 978-83-925723-0-5.
• Złote Myśli Ludzi Wielkiego Umysłu, Talentu i Serca. Twórcy Wizerunku Polski, Warszawa: Fundacja Dzieciom “Zdążyć z Pomocą”, 2007, ISBN 978-83-924703-4-2.
• Irena Conti Di Mauro, I co dalej z tą miłością ? 40 lat Orderu Uśmiechu, Warszawa: Fundacja SERCE – ECPD, 2007, ISBN 978-83-925723-8-1 (wstęp “Do Autorki” oraz “40 lat Orderu Uśmiechu” – Marek Michalak).
• Piotr Zbróg, Małgorzata Jas, Zapraszam na słówko. Antologia tekstów kultury, podręcznik do języka polskiego dla kl. IV, str. 136-137, Kielce: MAC Edukacja, 2007, ISBN 978-83-7491-011-8.
• Barbara Kolago, Piosenki do walizek i plecaków, Warszawa: Wydawnictwo Pani Twardowska, 2008, ISBN 978-83-927962-0-6.
• praca zbiorowa, “Złote Myśli. Twórcy Wizerunku Polski. Księga Jubileuszowa 1998-2008“, Fundacja Dzieciom “Zdążyć z Pomocą”, Warszawa 2008, ISBN 978-83-924703-9-7
• Cezary Leżeński, Wiesława Piątek, Życie pełne puent, Warszawa: Wydawnictwo Multi-Print, 2009, ISBN 978-83-908493-2-4.
• Życie z orderem w tle. Ewa Chrobak z Głuchołaz i jej Order Uśmiechu Jan Cofałka, Księga Ślązaków, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe Scholar, 2009, str. 195-202, ISBN 978-83-7383-384-5

Przypisy

1. ↑ Wywiad z kanclerzem kapituły Orderu Uśmiechu Markiem Michalakiem. Dolnoślązak Kanclerzem Kapituły Orderu Uśmiechu A. Augustyn. Gaz.Wyb., dodatek wrocławski, 25.01.2007.

Linki zewnętrzne

  Wikimedia Commons posiada zbiór multimediów w temacie:
Order Uśmiechu

Zobacz wiadomość w serwisie Wikinews na temat Wizyta Króla Arabii Saudyjskiej w Polsce

• Oficjalna strona Orderu Uśmiechu

Radio Jard II

Państwo
Polska

Rok założenia
2001

Transmisja radiowa

Częstotliwości
w miastach
Białystok 103,9 MHz

Radio Jard II jedna z nielicznych dziecięco-młodzieżowych rozgłośni radiowych nadająca z nadajników naziemnych.

Dane techniczne

Radio Jard II nadaje swój program 24 godziny na dobę na częstotliwości 103,9 FM w Białymstoku i okolicach, a także w internecie. Naziemna stacja nadawcza o mocy 2 kW znajduje się na dachu Hotelu Turkus będącego siedzibą rozgłośni. Właścicielem rozgłośni jest białostocki biznesmen - Jarosław Dziemian.

Program

Pierwszy program wyemitowała 15 marca 2001r., swoją działalność oficjalnie inaugurowała 1 kwietnia 2001r. Program w stacji jest prowadzony tylko i wyłącznie przez dzieci i młodzież w wieku od 7 do 18 lat. Są to uczniowie białostockich szkół, którzy od podstaw poznają warsztat dziennikarski - przygotowują audycje tematyczne, serwisy informacyjne, informacje o pogodzie i inne pozycje programu. Samodzielnie dobierają muzykę, odbierają telefony i SMS-y od słuchaczy i obsługują radiową konsoletę. W ciągu swojej dotychczasowej działalności radio Jard II wykształciło profesjonalnych dziennikarzy. Pracę koordynuje redaktor naczelny Wojciech Kuczyński - były uczeń III Liceum Ogólnokształcącego w Białymstoku, który rozgłośnią zaczął samodzielnie kierować już w wieku 13 lat.

Linki zewnętrzne

• Strona oficjalna i emisja internetowa

Smoczek na butelce, przygotowanie do karmienia niemowlęcia

Smoczek - gumowy (lub z tworzywa sztucznego) kapturek z małym otworem na czubku zakładany na butelkę umożliwiający sztuczne karmienie niemowląt. Smoczek funkcjonalnie zastępuje brodawkę sutkową matki, umożliwiając dziecku ssanie.

Zobacz też

• Smoczek (zabawka)

Rodzicielstwo bliskości (ang. attachment parenting) – termin utworzony przez amerykańskiego pediatrę Williama Searsa, określający filozofię rodzicielską opartą na zasadach teorii przywiązania w psychologii rozwojowej, która mówi, że dziecko tworzy z opiekunami silną więź emocjonalną, mającą wpływ na całe jego przyszłe życie. Wrażliwi i dostępni emocjonalnie rodzice pomagają dziecku zbudować bezpieczny styl przywiązania, który sprzyja prawidłowemu rozwojowi społecznemu i emocjonalnemu oraz wpływa na poczucie szczęścia. Mniej wrażliwi i oddaleni emocjonalnie rodzice – którzy zaniedbują potrzeby dziecka – nie zapewnią warunków do wytworzenia bezpiecznego stylu przywiązania, a tym samym w przyszłości może ono mieć różnego rodzaju problemy psychiczne. Rodzicielstwo bliskości ma zwiększyć szanse dziecka na bezpieczny styl przywiązania.

Spis treści

• 1 Teoria
• 2 Zasady
• 3 Zobacz też
• 4 Przypisy
• 5 Bibliografia
• 6 Linki zewnętrzne

//

Teoria

Teoria przywiązania w ujęciu Johna Bowlby’ego mówi, że dziecko skłania się do tego, by szukać bliskości innej osoby i czuje się bezpiecznie, kiedy osoba ta jest blisko niego. W 1951 r. Bowlby zaprezentował hipotezę deprywacji opieki macierzyńskiej – pozbawienie opieki matki miało powodować u dzieci nie tylko depresję, ale także wywoływać ostry konflikt i wrogość, co w dorosłym życiu utrudniałoby tworzenie zdrowych związków partnerskich.

Dla porównania, Zygmunt Freud twierdził, że przywiązanie jest konsekwencją potrzeby zaspokojenia popędów. W teorii przywiązania, przywiązanie uznano za system biologiczny – dzieci są w naturalny sposób związane ze swoimi rodzicami, gdyż są istotami społecznymi, a nie dlatego, że potrzebują innych ludzi do zaspokojenia swych popędów.

Zasady

Według Attachment Parenting International (API) – międzynarodowej organizacji, powołanej do życia, by promować ideę rodzicielstwo bliskości – jest osiem zasad, które wspierają powstanie bezpiecznej więzi dziecka z opiekunem:

1. Przygotuj się do ciąży, porodu i rodzicielstwa
2. Karm z miłością i szacunkiem
3. Reaguj z wrażliwością
4. Zapewnij odżywczy dotyk
5. Zapewnij bezpieczny sen, pod względem fizycznym i emocjonalnym
6. Zapewnij stałą, pełną miłości opiekę
7. Praktykuj pozytywną dyscyplinę
8. Dąż do równowagi w życiu osobistym i rodzinnym

Powyższe zasady nie zostały zaczerpnięte z początkowych badań nad stylami przywiązania, ale są to działania, które rodzice mogą podjąć, by „zestroić się” ze swoimi dziećmi, być „konsekwentnie wrażliwymi na ich potrzeby” oraz „dostępnymi fizycznie i emocjonalnie”, co jest kluczowe dla wytworzenia u nich bezpiecznego stylu przywiązania.

Zasady te interpretuje się na liczne sposoby. Wiele osób, preferujących rodzicielstwo bliskości, wybiera jednocześnie naturalne życie rodzinne (ang. natural family living – NFL), czyli m.in. naturalny poród, poród domowy, rezygnację z pracy zawodowej jednego z rodziców, wspólne spanie (ang. cosleeping), karmienie piersią, noszenie dzieci czy domową edukację.

Dr Sears nie zakłada jednak, że każdy rodzic powinien w restrykcyjny sposób stosować się do wszystkich wymienionych zasad, ale zachęca rodziców, by wykazywali się kreatywnością w kwestii zaspokajania potrzeb swoich dzieci.

Zwolennicy rodzicielstwa bliskości cenią w nim bezpieczną więź między dziećmi a ich głównymi opiekunami, najczęściej rodzicami. Przy czym bezpieczna więź może też zostać nawiązana z innymi osobami, które zajmują się dzieckiem. Ludzie, wychowujący swoje dzieci w duchu rodzicielstwa bliskości, uważają, że dziecko można zostawiać z opiekunką, o ile wyznaje ona te same wartości co rodzice i jest nastawiona na zaspokajanie potrzeb dziecka. Współpraca z opiekunką pozwala dorosłym zadbać o siebie i zachować niezbędną równowagę.

Rodzice przywiązani do idei bliskości starają się zrozumieć biologiczne i psychologiczne potrzeby swoich dzieci, by nie mieć nierealistycznych oczekiwań co do ich zachowania. Dbają o to, by wyznaczać dzieciom granice stosownie do ich wieku – uwzględniając aktualny etap rozwoju fizycznego i psychologicznego. Dzięki temu mogą uniknąć frustracji, występującej zwykle, gdy od dziecka oczekuje się rzeczy leżących poza zasięgiem jego możliwości. Judy Arnall w swojej książce “Discipline Without Distress: 135 tools for raising caring responsible children without time-out, spanking, punishment or bribery” (Dyscyplina bez bólu: 135 sposobów na wychowanie wrażliwych, odpowiedzialnych dzieci bez odsyłania do kąta, klapsów, kar i przekupstwa) pisze, że dyscyplina to uczenie dziecka poprzez delikatne nakierowanie, np. odwracanie uwagi, dopuszczanie naturalnych konsekwencji zachowań, słuchanie i modelowanie.

Zgodnie z założeniami rodzicielstwa bliskości, dziecko by przetrwać musi nauczyć się komunikować swoje potrzeby dorosłym, którzy je we właściwy sposób zaspokoją. Dr W. Sears wyjaśnia, że małe dziecko nie jest zdolne do manipulacji. W rodzicielstwie bliskości nie chodzi o to, by zaspakajać potrzeby, o które dziecko może zadbać samodzielnie. Najważniejsze to zrozumieć, na czym te potrzeby polegają, jak zmieniają się z upływem czasu i reagować na nie stosownie do okoliczności. Podobne w swoich założeniach do rodzicielstwa bliskości są m.in. naturalne rodzicielstwo, instynktowne rodzicielstwo, intuicyjne rodzicielstwo oraz rodzicielstwo w oparciu o „koncepcję kontinuum”.

Zobacz też

• Teoria przywiązania
• Style przywiązania się u dzieci

Przypisy

1. ↑ Judy Arnall: Discipline Without Distress: 135 tools for raising caring responsible children without time-out, spanking, punishment or bribery. Professional Parenting Canada, 2007. 

Bibliografia

• John Bowlby: Maternal Care and Mental Health. Geneva: World Health Organisation, 1951. 

Linki zewnętrzne

• “Przytul mnie mamo” – strona o rodzicielstwie bliskości
• Forum dla rodziców zainteresowanych Rodzicielstwem Bliskości
• Attachment Parenting International (ang.)

Treść tego hasła może nie być zgodna z zasadami neutralnego punktu widzenia.

John Charles Francis ( ur. 12 lipca 1905 w York Cottage, Sandringham; zm. 18 stycznia 1919 w Wood Farm, Sandringham), książę Wielkiej Brytanii.

Życie

Książę John urodził się jako syn Jerzego, księcia Walii (późniejszy Jerzy V), drugiego najstarszego syna Edwarda VII i królowej Aleksandry, z domu księżniczki Danii. Jego matką była Maria Teck, księżna Walii, późniejsza królowa Wielkiej Brytanii. Była najstarszą córką Franciszka Teck i Marii Adelajdy Hanowerskiej, książąt Teck. W chwili urodzenia książę Johny był szósty w linii sukcesji do brytyjskiego tronu.

Książę został ochrzczony 3 sierpnia 1905 roku w kościele świętej Magdaleny w Sandringham. Jego rodzicami chrzestnymi zostali król Portugalii, książę i księżna Sparty, księżniczka Aleksandra Teck, Haakon VII, król Norwegii, książę Jan Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg, książę Fife.

Z powodu choroby epileptycznej od piątego roku życia aż do dnia przedwczesnej śmierci przetrzymywano go w odosobnieniu w zamku Sandrinham. Tylko nielicznym osobom odwiedzającym odległy, położony 150 kilometrów na północ od Londynu, w rzadko zaludnionej części hrabstwa Norfolk zamek, dane było ujrzeć na własne oczy księcia. Johnnie był traktowany jak trędowaty. W celu uniemożliwienia mu jakichkolwiek kontaktów, umieszczono go nieco na uboczu, w niewielkim wiejskim domu. Czasami myśliwi lub wędrowcy widzieli, jak mały książę wypatrywał przez okno lub, co zdarzało się znacznie rzadziej, bawił się w pobliskich lasach.

Podobno John był dość wysoki jak na swój wiek, co bardzo szybko przyniosło mu brzydki przydomek: dziecko potwór.

W ciągu pierwszych pięciu lat życia księcia, który miał blond włosy i twarz przypominającą aniołka, jak twierdzono, był jednym z najbardziej otwartych członków rodziny królewskiej, raczej ówcześnie uważanej za nieprzystępną. W przeciwieństwie do swojego starszego rodzeństwa: Edwarda, Alberta, Mary, Henry’ego, Jerzego, Johnnie był otwarty i bezpośredni. Później jednak zaczęły go nękać ataki, o których przyczynach i sposobie postępowania z chorym w tamtych czasach nie wiedziano jeszcze niemal nic. Jerzy V, który zasiadł na królewskim tronie zaledwie rok wcześniej, uznał chorobę swojego najmłodszego syna za skazę. Jego całą miłością była Royal Navy - królewska marynarka wojenna. Nie mógł w niej służyć nikt, kto miał dotknięte epilepsją lub inaczej upośledzone dziecko. Król zdecydował zamknąć swojego syna za grubymi, zabezpieczonymi żelaznymi szpikulcami murami, gdzie miano zapomnieć o księciu.

Bardzo szybko zawrzało od pogłosek, że Johnnie jest zupełnie głupi. Nie była to jednak prawda. Wprawdzie chłopiec był w pewien sposób opóźniony w rozwoju, ale dla swojego najbliższego otoczenia był bardzo miły. Nie można go uznać za głupszego od innych dzieci w jego wieku. Książę, w przeciwieństwie do zamkniętej w sobie matki i rubasznego ojca, potrafił okazywać uczucia i przeżywać dobre i złe chwile wraz z innymi ludźmi.

Życie w odosobnieniu nie było wypełnione wyłącznie nieszczęściem i samotnością. Johnnie miał towarzyszkę zabaw, Winifred Thomas, kuzynkę rotmistrza z Sandringham. Później wspominała ona spędzone z nim beztroskie chwile, na przykład pewne popołudnie, gdy nad zamkiem pojawiły się pierwsze, wyglądające “jak srebrne cygara na niebie”, sterowce.

W chwili śmierci księcia nie było w pobliżu lekarza. Tylko niania Lalla trzymała umierającego za rękę. Johhnie zmarł po szczególnie ciężkim ataku. Książę żył zaledwie trzynaście lat. Wydawało się, że członkom rodziny królewskiej spadł kamień z serca. To smutne wydarzenie skomentował starszy brat Johnniego, przyszły król, Edward: “Dzięki Bogu stwór jest martwy”.

Książę został pochowany bez rozgłosu, w zupełnej tajemnicy, a następnie - z wyjątkiem kilku osób, które go naprawdę znały - przez wszystkich zapomniany. W oficjalnych kronikach dworu królewskiego nie znajdzie się jego biografii. Również monarsze strony internetowe nic nie piszą na jego temat. W 2003 roku stacja BBC stworzyła film o księciu Johnnie: The Lost Prince.

FOSI (The Family Online Safety Institute) Instytut Bezpieczeństwa Internetowego Rodziny - międzynarodowa organizacja non-profit, pracującą na rzecz bezpieczeństwa internetowego dzieci i ich rodzin. Wyszukuje i promuje najlepsze praktyki, narzędzia i metody w dziedzinie bezpieczeństwa sieciowego.

Spis treści

• 1 Inicjatywy
• 2 Przypisy
• 3 Linki zewnętrzne
• 4 Przypisy

//

• ICRA - Stowarzyszenie Klasyfikacji Zawartości Internetu promujące oznaczanie stron pornograficznych i z przemocą w celu ochrony dzieci przed ich niszczącym wpływem.
• POWDER - następca standardu PICS umożliwia oznaczenie i odróżnienie szkodliwych dla dzieci treści (np filmy pornograficzne, przemoc) od treści pożądanych (bajki, gry bez przemocy) na stronach publikujących różno-temetyczne treści, a następnie zablokowanie tych szkodliwych stron. Metoda polega na publicznym ujawnieniu i podaniu przez właściciela strony www jej zawartości, zanim dziecko zdąży odwiedzić daną stronę. Umożliwia to wcześniejsze zablokowanie np. filmów czy gier pornograficznych, zanim dziecko zdąży się z nimi zapoznać.
• QUATRO Plus - Rozwija uniwersalną komputerową platformę czytającą etykiety.

Przypisy

1. ↑ Projekty FOSI, http://www.fosi.org/projects/]
2. ↑ Strona specyfikacji POWDER

Linki zewnętrzne

• The Family Online Safety Institute

Przypisy

1. ↑ Projekty FOSI, http://www.fosi.org/projects/]
2. ↑ Strona specyfikacji POWDER

Gabriel Zabłudowski

Data urodzenia
22 marca 1684
Zwierki

Data śmierci
20 kwietnia 1690
Białystok

Tytuły
męczennik

Kościół / wyznanie
prawosławny

Data kanonizacji
1820
przez Rosyjski Kościół Prawosławny

Wspomnienie obchodzone dnia
20 kwietnia w rocznicę śmierci i 3.niedziela po Zesłanie Ducha Świętego, Pięćdziesiątnicy (praw. wg kal. jul.)
3 maja (rocznica śmierci) i 22 września (rocznica przeniesienia relikwii) (praw. wg kal. greg.)

Patron
Bractwa Młodzieży Prawosławnej w Polsce

Szczególne miejsca kultu
Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny

Gabriel Zabłudowski, scs. Muczenik mładieniec Gawriił Zabłudowskij (ur. 22 marca 1684, zm. 11 kwietnia 1690) - męczennik-dzieciątko i święty prawosławny. kanonizowany w 1820 przez Cerkiew rosyjską.

Spis treści

• 1 Biografia
• 2 Relikwie
• 3 Kult
  • 3.1 Kult w Rosji
  • 3.2 Kult w Polsce
• 4 Dzień obchodów
• 5 Ikonografia
• 6 Przypisy
• 7 Źródła

//

Biografia

Gabriel urodził się w Zwierkach niedaleko Zabłudowa w prawosławnej rodzinie Gowdelów. 11 kwietnia 1690 pozostawiony w domu bez opieki zaginął. Po jakimś czasie jego ciało odnaleziono na pobliskich polach. Przeprowadzone śledztwo, a potem proces sądowy zakończyło się oskarżeniem miejscowych Żydów o porwanie chłopca, czego dokonać miał żydowski arendarz wsi Zwierki - Szutko, który przewiózł chłopca do Białegostoku. Według oskarżenia, dziecko poddano tam kilkudniowym torturom i mordowi rytualnemu. Z powodu upływu krwi zmarło 20 kwietnia (wg kalendarza gregoriańskiego 3 maja) 1690, a jego ciało potajemnie pozostawiono na skraju zwierkowskiego lasu. Oskarżeniu sprzyjał fakt, iż śmierć dziecka nastąpiła w czasie święta Pesach, kiedy to zgodnie z rozpowszechnionym wówczas przekonaniem, Żydzi mieli dokonywali mordów rytualnych.

Relikwie

W obawie przed innowiercami w 1755 r. relikwie przeniesiono do Słucka. W 1820 r. odbyła się kanonizacja Gabriela, traktowanego jako męczennika. Od tej pory kult stał się ogólnorosyjski, a dzień jego śmierci ustanowiono świętem cerkiewnym. Później relikwie kilkakrotnie jeszcze zmieniały miejsce pobytu, będąc przez pewien czas w Białymstoku, Supraślu, Słucku, Mińsku i Grodnie. 22 września 1992 r. ostatecznie spoczęły w białostockim soborze św. Mikołaja. Obecnie w Zwierkach budowana jest cerkiew pod wezwaniem św. Gabriela, do której mają zostać przeniesione jego relikwie.

Kult
Kult w Rosji

Wśród społeczności prawosławnej od momentu pogrzebania chłopca na cmentarzu w Zwierkach narastał kult dziecka, rozpowszechniano podania, że w dzieciństwie wyróżniał się wśród rówieśników pobożnością i stronieniem od zabaw. Wzmocnienie legendy Gabriela nastąpiło po trzydziestu latach, gdy rozeszła się wiadomość, że podczas jednego z pochówków, nieumyślnie naruszono jego grób i zobaczono, że ciało nie uległo rozkładowi. Bezpośrednio po tym, wiele osób zaczęło twierdzić, że ozdrowiało. Według legend ustała również panująca w okolicy epidemia. Kiedy złożone w zwierkowskiej cerkwi ciało ocalało podczas pożaru świątyni w 1746 r., kult jeszcze się nasilił, a zwłoki zostały przeniesione do monastyru Zabłudowskiego.

Po 1988 w związku z ateizacją ZSRR i walką z antysemityzmem, kult Zabłudowskiego znacząco podupadł w Rosji.

Kult w Polsce

Ikona św. Gabriela w żyrowickim klasztorze na Białorusi(XIX w.)

Obecnie kult świętego jest największy wśród społeczności prawosławnej w Polsce i na Białorusi. Uznawany jest za największego prawosławnego świętego urodzonego w obecnych granicach naszego kraju. Jest też patronem Bractwa Młodzieży Prawosławnej w Polsce. We wzmocnienie kultu Gabriela zaangażował się Sawa (metropolita warszawski i całej Polski), zwierzchnik Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego, który doprowadził do przeniesienia szczątków dziecka z Grodna do Polski. Również państwowa telewizja Białorusi podtrzymała w 1997 tezę o rytualnym mordzie żydowskim dokonanym na prawosławnym dziecku. Współcześnie, środowiska laickie i lewicowe traktują casus Gabriela identycznie jak wszystkie inne doniesienia o żydowskich mordach rytualnych, tzn. jako inspirowane antysemicką histerią średniowieczne procesy, na których drogą tortur zmuszano żydów do przyznawania się do wyimaginowanych przestępstw.

Dzień obchodów

Wspomnienie św. Gabriela Cerkiew prawosławna obchodzi trzykrotnie:

1. 20 kwietnia/3 maja, tj. 3 maja wg kalendarza gregoriańskiego (rocznica śmierci)
2. 22 września (rocznica przeniesienia relikwii do Polski w 1992 r.)
3. trzecia niedziela po Pięćdziesiątnicy (Sobór świętych białoruskich).

Ikonografia

W ikonografii święty młodzieniec Gabriel przedstawiany jest, jako kilkuletnie dziecko odziane w jasną koszulę. W prawej ręce trzyma krzyż, lewą ma złożoną w modlitewnym geście.
Na niektórych ikonach w tle widnieje cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej w Zabłudowie. Św. Gabriel jest też jedną z postaci występujących na ikonach “Soboru świętych białoruskich”.

Portal:
Prawosławie

Przypisy

1. ↑ Święci Cerkwi prawosławnej -
2. ↑ podwójne datowanie

Źródła

• Męczennik Gabriel Zabłudowski na cerkiew.pl (oprac. Jarosław Charkiewicz)
• Życie świętego młodzieńca Gabriela na stronie parafii prawosławnej w Siemiatyczach

Dziecko podczas wojny secesyjnej

Dzieckiem-żołnierzem jest każda osoba poniżej 18. roku życia, która jest członkiem rządowych lub wspieranych przez rząd sił zbrojnych oraz innych regularnych bądź nieregularnych sił albo grup zbrojnych.

Współcześnie większość nieletnich żołnierzy werbowana jest pod przymusem. Porywane są z własnych domów, szkół, ulic. Czasami dzieci zgłaszają się jako ochotnicy. Wojny w krajach biednych doprowadzają często do katastrofy gospodarczej i społecznej, przez co małoletni cierpią głód i pozbawieni są opieki dorosłych. Wstąpienie w szeregi ugrupowań militarnych często daje im jedyną możliwość przeżycia - wśród uzbrojonych ludzi czują się bezpieczniej, mają zapewniony posiłek i ubranie.

Znane są również dość liczne historyczne przypadki dobrowolnego udziału dzieci w walce zbrojnej. Najczęściej dotyczyły one szczególnie ważnych dla danego narodu czy państwa konfliktów, w których ceną była niepodległość czy narodowa egzystencja. Małoletni podejmujący świadomą, choć często emocjonalną decyzję o czynnej walce z bronią w ręku wywodzili się często ze środowisk kładących duży nacisk na wychowanie w duchu honoru i miłości ojczyzny, z harcerstwa i skautingu lub rodzin patriotycznych.

Spis treści

• 1 Historia
• 2 Motyw dziecka-żołnierza w kulturze
• 3 Prawo
• 4 Obecna sytuacja
• 5 Zobacz też
• 6 Linki zewnętrzne

//

Historia

Onni Kokko, 13-letni uczestnik fińskiej wojny domowej w 1918

Najwcześniejsze udokumentowane przypadki dzieci używanych w wojnach pochodzą z czasów starożytnych. Nie były one jednak zazwyczaj używane do bezpośredniej walki, służyli jako pomocnicy np. kierowali rydwanami. Przykłady tych wykorzystywań można znaleźć w sztuce Hetytów i starożytnych Egipcjan, mitologii greckiej (Herkules i Hylas). W starożytnej Grecji praktyki te zostały oficjalnie zalegalizowane, jako pederastyczna tradycja, a pary składające się z dojrzałego mężczyzny i chłopca były uważane za szczególnie dobre w walce (np. Święty Zastęp).

Rzymianie także wykorzystywali dzieci podczas wojny, jednak uznawano to za niemoralne i okrutne. Według Plutarcha wprowadzono prawo, według którego do armii można było wcielać chłopców tylko wtedy, gdy ukończyli 16 lat.

W średniowiecznej Europie młodzi chłopcy, w wieku około 12 lat, zostawali giermkami, jednak ich rola w walce bezpośredniej była ograniczona. W 1212 roku miała się rzekomo odbyć tzw. Krucjata dziecięca. Jej uczestnicy, nie odbyli wojskowych przeszkoleń, z założenia mieli zdobyć Ziemię Świętą dzięki czystości serc. Wydarzenie to wg współczesnej nauki nie odbyło się w formie przekazanej przez tradycję, która połączyła w jedno kilka rzeczywistych podobnych wydarzeń.

W historii Polski przedrozbiorowej w rodzinach szlacheckich było przyjęte przygotowywanie chłopców do rycerskiego rzemiosła, później do służby wojskowej. Znane są z historii i ikonografii postaci kilkunastoletnich przedstawicieli rodów magnackich lub szlacheckich w strojach wojennych i z bronią. Podobnie jak w wielu innych krajach europejskich, niekiedy młodzieńcy poniżej 18 roku życia piastowali funkcje wojskowe, także oficerskie.

W okresie zaborów dzieci, szczególnie chłopcy, z rodzin pielęgnujących tradycje patriotyczne brały udział w zbrojny w powstaniach, a w czasie wojen napoleońskich i I wojny światowej wstępowały do legionów. Mimo iż regulaminy wojskowe zazwyczaj zakazywały zaciągu nieletnich, niektórzy, czasem podając nieprawdziwą datę urodzenia, omijali zakaz. Szwoleżer gwardii, odznaczony przez Napoleona kapral Michał Wilczek miał w czasie zdobywania Madrytu 16 lat. Szczególnie wielu nieletnich patriotów starało się wstąpić do legionów polskich w czasie I wojny światowej. Do rangi symbolu narodowego urósł czyn żołnierski Orląt Lwowskich - grupy prawie 1,5 tys.dzieci i młodzieży (od 9 do 18 lat) biorących czynny udział w walkach o Lwów w latach 1918 - 1920. Trzynastoletnie Orlę Lwowskie Antoś Petrykiewicz, odznaczony pośmiertnie krzyżem srebrnym Virtuti Militari, pozostaje do dziś najmłodszym kawalerem tego orderu.

Także skauting ma swoje początki w oblężeniu Mafekingu podczas wojny Anglików z Burami, gdy Robert Baden-Powell szkolił młodych chłopców na “skautów”, zajmujących się wywiadem, łącznością, podchodzeniem, tropieniem i pierwszą pomocą.

Patriotyczne wychowanie, w rodzinach, szkole i harcestwie było przyczyną masowego udziału dzieci w walce zbrojnej w czasie wojny obronnej w 1939, okupacji hitlerowskiej, szczególnie zaś powstania warszawskiego. Ich bohaterska walka i często kaźń zostały upamiętnione m.in. pomnikiem pod wieżą spadochronową w Katowicach i pomnikiem Małego Powstańca w Warszawie. Mali żołnierze Polski Podziemnej najczęściej wykonywali funkcje łączników, kurierów, wywiadowców, sanitariuszy, uczestników małego sabotażu, ale niejednokrotnie również walczyli z bronią w ręku. Kilkunastoletni żołnierze brali udział w II wojnie światowej także po stronie niemieckiej. Szczególnie w ostatnich miesiacach III Rzeszy częste były przypadki tworzenia pododziałów przeciwpancernych złożonych z małoletnich członków Hitlerjugend, uzbrojonych często jedynie w panzerfausty lub obsługujacych artylerię przeciwlotniczą. Część dzieci i młodzieży wychowanej w duchu nazistowskiego fanatyzmu zgłaszała się do tych formacji ochotniczo.

Polscy młodzi harcerze podczas powstania warszawskiego

Szczególną kategorią dzieci-żołnierzy są synowie pułku. Chodziło w tym przypadku najczęściej o sieroty przygarnięte przez jednostki wojskowe, niekiedy dzieci poległych towarzyszy broni lub markietanek. Zjawisko występowało często w okresie wojen napoleońskich, ale także później, np. w amerykańskiej wojnie secesyjnej i również w XX wieku. Dzieci, zwykle chłopcy, pełniły często funkcje doboszy , posłańców lub ordynansów. Niekiedy, np. w przypadku dzieci przygarniętych przez polskie formacje w ZSRR, była to jedyna możliwość uratowania ich przed śmiercią głodową.

Pewną formą instytucjonalną edukacji wojskowej dzieci są szkoły kadetów, istniejące w wielu krajach już od XVIII. Początkowo miały za zadanie patriotyczne i militarne wychowanie dzieci szlacheckich rodów, później stanowiły często formę pomocy państwa w kształceniu dzieci uboższych warstw, np. zawodowych podoficerów. Korpusy kadetów istnieją obecnie w wieku krajach, działały także w międzywojennej i powojennej Polsce. Współczesne korpusy kadetów, choć kładą wciąż duży nacisk na wyszkolenie wojskowe, zapewniają też zwykle edukacje ogólnokształcącą, zazwyczaj na poziomie zbliżonym do szkoły średniej.

Motyw dziecka-żołnierza w kulturze

Motyw dzieci żołnierzy inspirował wielu twórców. Przedstawienie ich losów, tragedii lub bohaterstwa służyło często do zwiększenia efektu dramatycznego dzieła, jego roli wychowawczej lub propagandowej.

Znane są liczne dzieła malarskie przedstawiające małych żołnierzy, często doboszów na w pierwszych szeregach wojsk czy zbrojnych powstańców. Szczególnie znane są sceny z dziećmi - żołnierzami z obrazów Feliksa Philippoteaux Epizod z roku 1812 , Eugène Delacroix Wolność prowadząca lud na barykady , Orlęta lwowskie Wojciecha Kossaka i Bitwa warszawska Jerzego Kossaka.

Losy dziewczynki adoptowanej przez oddział francuskich grenadierów są motywem opery G. Donezettiego Córka pułku.

O 14-letnim doboszu, który miał wsławić się wyjątkowym męstwem podczas bitwy pod Custozzą, traktuje jedno z opowiadań miesięcznych z Serca Amicisa. Małemu komunardowi Ilja Erenburg poświęcił opowiadanie Fajka komunarda (ze zbioru Trzynaście fajek).

Motywy te pojawiły się szczególnie licznie w literaturze, kinematografii i sztukach plastycznych po II wojnie światowej, szczególnie w Polsce, Niemczech, ZSRR, a po jego rozpadzie krajach bałtyckich. Obronie katowickiej wieży spadochronowej poświęcone są powieści Kazimierza Gołby i Wilhelma Szewczyka oraz film fabularny Pawła Komorowskiego Ptaki ptakom z 1976 r. Problem dojrzewania, także politycznego, kilkunastoletnich żołnierzy III Rzeszy porusza powieść Dietera Nolla Przygody Wernera Holta.

Dzieci-żołnierze są bohaterami fantastyczno-naukowej powieści Gra Endera Orsona Scotta Carda.

Prawo

Współcześnie zjawisko to łamie cały szereg praw zagwarantowanych dzieciom.

• Konwencja o Prawach Dziecka z 20 listopada 1989

Art.38

1. Państwa-Strony zobowiązują się respektować i nakazać respektowanie norm międzynarodowego prawa humanitarnego mających zastosowanie do nich w przypadku konfliktu zbrojnego i odnoszących się do dzieci.

2. Państwa-Strony podejmują wszelkie możliwe kroki dla zapewnienia, aby osoby, które nie osiągnęły wieku 15 lat, nie brały bezpośredniego udziału w działaniach zbrojnych.

3. Państwa-Strony będą powstrzymywały się przed rekrutowaniem do swoich sił zbrojnych jakiejkolwiek osoby, która nie osiągnęła piętnastu lat. Przeprowadzając rekrutację spośród osób, które osiągnęły wiek piętnastu lat, lecz nie osiągnęły jeszcze 18 lat, Państwa-Strony będą starały się brać pod uwagę w pierwszej kolejności osoby starsze wiekiem.

• Protokół fakultatywny do Konwencji o prawach dziecka w sprawie angażowania dzieci w konflikty zbrojne z 12 listopada 2002

Art.1 Państwa-Strony niniejszego protokołu podejmą wszelkie możliwe środki dla zapewnienia aby członkowie ich sił zbrojnych, którzy nie osiągnęli 18 roku życia nie brali bezpośredniego udziału w konfliktach zbrojnych.

Art.2 Państwa-Strony niniejszego Protokołu zapewnią, by osoby które nie osiągnęły 18 roku życia nie były objęte obpwiązkowym poborem do ich sił zbrojnych.

• Statut rzymski Międzynarodowego Trybunału Karnego

Art.1 Trybunał posiada jurysdykcje w odniesieniu do zbrodni wojennych, w szczególności popełnionych w ramach realizacji planu lub polityki albo kiedy zbrodnie te są popełniane na szeroką skalę.

Art.2 Dla celów niniejszego statutu zbrodnie wojenne oznaczają:

(VII)wcielenie lub werbowanie dzieci poniżej 15 roku życia do sił zbrojnych lub używanie ich w działaniach zbrojnych

Obecna sytuacja

Współcześnie większość nieletnich żołnierzy werbowana jest pod przymusem. Grupom militarnym zależy na rekrutowaniu jak największej liczby dzieci, ponieważ przestraszonymi nieletnimi łatwo jest manipulować, a ich utrzymanie jest dużo tańsze niż dorosłych.

Dzieci-żołnierze wykorzystywane są jako żywe tarcze, szpiedzy, kurierzy i zwiadowcy. Często zmuszane są do zabijania. Często praktykuje się podawanie im narkotyków, które mają za zadanie zwiększyć ich posłuszeństwo, oraz uśmierzyć strach i ból. Dziewczynki, które stanowią 40% dzieci-żołnierzy, są także często wykorzystywane seksualnie.

Mimo silnego zaangażowania w walkę z problemem nieletnich żołnierzy prowadzoną m.in. przez UNICEF i Amnesty International nadal ponad 300 tys. dzieci wykorzystywanych jest w konfliktach zbrojnych. Niektóre z nich w chwili rekrutacji nie mają ukończonych nawet 10 lat. Według najnowszych danych przedstawionych na konferencji międzynarodowej zorganizowanej przez Fundusz Narodów Zjednoczonych Pomocy Dzieciom 6 lutego 2007 r. w Paryżu, od 1998 r. udało się osiągnąć demobilizację i reintegrację ponad 100 tysięcy dzieci: 27 346 w Demokratycznej Republice Konga, 20 tys. Ugandzie, 16 400 w Sudanie, 11 780 w Libanie, 8 334 w Sierra Leone, 5 900 w Sri Lance, 4 tys. w Afganistanie, po 3 tys. w Angoli, Burundi i Kolumbii.

Jednak rozmiar zjawiska nadal jest ogromny. W samej Birmie władza oficjalnie wciela dzieci do armii. Ich liczba szacowana jest na ok. 70 tys. Podobna liczba dzieci walczy w Somalii. W Demokratycznej Republice Konga żołnierzami nadal jest ok. 40 tys. dzieci, w Ugandzie i Kolumbii po 10 tys.

Szacuje się, że od 1990 roku na całym świecie ponad 1,6 mln dzieci zginęło w konfliktach zbrojnych.

Zobacz też

• przegląd zagadnień z zakresu wojskowości
• Stefan P. Wesołowski
• Witold Modelski

Linki zewnętrzne

• Amnesty International Temat: Dzieci
• UNICEF Polska - Małe dzieci, wielkie wojny
• Ośrodek Informacji ONZ w Warszawie - Dzieci-Żołnierze
• fotoreportaż

Wielka Księżna Maria Romanowa (1899-1918)

Maria Romanowa, 1910

Maria Nikołajewna Romanowa (ur. 14 czerwca/26 czerwca 1899 w Peterhofie, w Sankt Petersburgu; zm. 4 lipca/17 lipca 1918 w Jekaterynburgu) - wielka księżna rosyjska, trzecia córka ostatniego cara rosyjskiego Mikołaja II i carycy Aleksandry Fiodorownej. Święta prawosławna.

Spis treści

• 1 Biografia
• 2 Charakter i obycie
• 3 Relacje z Rasputinem
• 4 Śmierć i kanonizacja
• 5 Maria w filmie
• 6 Przypisy
• 7 Literatura
• 8 Zobacz też
• 9 Strony o Marii Romanowej

//

Biografia

Wielka Księżna Maria Nikołajewna Romanowa urodziła się jako trzecia córka cara Mikołaja II i carycy Aleksandry Fiodorowny 26 czerwca 1899 w pałacu carskim w Peterhofie. W momencie jej przyjścia na świat para carska miała już dwie córki - Olgę i Tatianę, toteż caryca miała nadzieję na urodzenie syna, który mógłby dziedziczyć po ojcu tron.

W kontaktach między sobą wielkie księżne używały języka angielskiego lub języka rosyjskiego, ze swoim bratem Aleksym i ojcem rozmawiały po rosyjsku, zaś z matką – po angielsku. Ponadto uczyły się francuskiego. Ich pierwszą nauczycielką angielskiego była guwernantka Margaret Eager, co sprawiło, że posługiwały się tym językiem z wyraźnym akcentem irlandzkim.

Charakter i obycie

Carewna Maria Romanowa (ok. 1916)

Marię nazywano Masha, Mashka, a także francuską odmianą jej imienia - Marie. Generalnie jednak i oficjalnie rodzina i przyjaciele nazywali ją jej imieniem i patronimem - Maria Nikołajewna.

Maria uchodziła za piękną i lubiącą flirtować dziewczynę. Miała brązowe, długie włosy. Jej niebieskie oczy były tak duże, że rodzina nazywała je “spodkami”. Marię często określano Aniołek Botticellego. Wielki Książę Rosji Władimir Aleksandrowicz nazwał ją przyjaznym dzieckiem ze względu na jej łagodną naturę. Pierre Gilliard, nauczyciel francuskiego Marii oraz jej rodzeństwa określał swoją uczennicę tak: “Miłe dziewczę, wysoka jak na swój wiek, jej obraz to samo zdrowie“. Ogromną miłością Maria darzyła ojca, cara Mikołaja II, którego nazywała “Papa” (choć podczas oficjalnych wystąpień i parad zwracała się, podobnie jak rodzeństwo, do niego per “carze”). Gdy car był chory na tyfus, Maria co noc całowała miniaturkę zdjęcia swego ojca na znak oddania i miłości do niego, ale także aby szybciej powrócił do zdrowia.

Maria była bardzo związana z Anastazją, ale ich osobowości były skrajnie odmienne. Maria zawsze grzeczna, Anastazja - wręcz przeciwnie. Maria: poważna, wyglądała na więcej lat niż rzeczywiście miała; Nastka wyglądała na mniej, co carycę Aleksandrę niezbyt zadowalało. Jednak obydwie - co łączyło zarówno je jak i inne dziewczynki - uwielbiały okazje, przy których mogłyby się pięknie wystroić - jak przystało na księżniczki.

Maszka uwielbiała rozmawiać o małżeństwie i dzieciach - ktoś kiedyś powiedział, że byłaby wzorem na cudowną żonę. Rzeczywiście, sama Maria stwierdziła w rozmowie z rodziną, że chciałaby mieć męża żołnierza i dwadzieścioro dzieci! Lubiła malować, ale nie znosiła malować siebie (robić sobie makijażu). Maria zawsze zachowywała się grzecznie, toteż jej ojciec żartował, że pewnego dnia wyrosną jej “anielskie skrzydła”.

Relacje z Rasputinem

Carewna Maria (1910)

Maria i jej rodzina Aleksego nazywali “Baby”. Gdy carewicz dostał ataku hemofilii, caryca Aleksandra zwróciła się o pomoc do Grigorija Rasputina. Ku uciesze rodziny cesarskiej, rzekomy mnich uratował życie choremu Aleksemu, czym zapewnił sobie sympatię cara i jego rodziny. “Święty pan”, jak carskie dzieci nazywały Rasputina, wykorzystywał każdą okazję do spotkania z Aleksym, ale innym powodem dla jego wizyt była chęć posiadania wpływów i nieoficjalnej władzy w Imperium Rosyjskim. Rasputin był też nazywany przez Marię i jej rodzeństwo “Nasz Przyjaciel”, co doskonale obrazowało pozycję faworyta na dworze carskim.

Rasputin, aby pozyskać przychylność pary cesarskiej, zaprzyjaźnił się z królewskimi dziećmi (oprócz Aleksego): Olgą, Tatianą, Marią i Anastazją. Pierwszy telegram, jaki napisał w 1908 roku do 9-letniej Marii, brzmiał: “Przypuszczam, Wasz prosty mnich, że My będziemy się widzieć wkrótce! Wielki pocałunek!”. Drugi telegram, jaki Rasputin napisał do Marii, brzmiał: “Moja mała M! Moja mała przyjaciółko! Może inni pomogą Wam nieść Wasz Krzyż i radość w Chrystusowym Świecie. Patrzę, już wieczór. Tak więc żegnam się dziś z kłopotami tego świata”.

Śmierć i kanonizacja

Maria Romanowa (1915)

Przez lata przyjmowano, że została zamordowana przez bolszewików w Jekaterynburgu w nocy z 16 na 17 lipca 1918 roku. Natomiast kiedy odnaleziono mogiłę członków rodziny carskiej, wśród znalezionych szczątków nie odkryto ciała chłopca, brakowało również ciała jednej z dziewcząt - Marii lub Anastazji. Nie przeszkodziło to w 2000 w kanonizacji jej przez cerkiew prawosławną.

Nieliczne pozostałości ich szkieletów odnaleziono dopiero w sierpniu 2007 roku, niedaleko od wspominanej mogiły .

Wielka księżna Maria w 1914 roku.

Maria w filmie

• W filmie Nicholas and Alexandra (pol. Mikołaj i Aleksandra) z 1971 roku Carewnę Marię zagrała Candace Glendenning.

Przypisy

1. ↑ Edward Radzinski: Jak naprawdę zginął car Mikołaj II. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, s. 87. ISBN 83-85558-35-7. 
2. ↑ 2,0 2,1 Robert Massie: Nicholas and Alexandra. Dell Publishing Co., 1967, s. 135. ISBN ISBN 0-440-16358-7. 
3. ↑ Edward Radzinski: Jak naprawdę zginął car Mikołaj II. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, ss. 147-148. ISBN 83-85558-35-7. 
4. ↑ Edward Radzinski: Jak naprawdę zginął car Mikołaj II. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, s. 148. ISBN 83-85558-35-7. 
5. ↑ Biographies - The Grand Duchesses - OTMA (ang.). .
6. ↑ Pierre Gilliard: Life at Tsarskoe Selo - Pierre Gilliard - Thirteen Years at the Russian Court (ang.). .
7. ↑ Bones found by Russian builder finally solve riddle of the missing Romanovs (ang.)
8. ↑ Kości carewicza i jego siostry zidentyfikowane, Rzeczpospolita z dnia 17 lipca 2008 roku, nr 166 (8067), s. A23.
9. ↑ DNA Confirms Remains Of Czar’s Children (ang.)

Literatura

• Łarysa Jermiłowa, Ostatni car, Wyd. Muza, Warszawa 2007, ISBN 978-83-7495-223-1.
• Janusz Kutta, Pamiętnik Mikołaja II, 2006, ISBN 83-89667-55-X.
• Robert K. Massie, Romanowowie: ostatni rozdział, Wyd. Amber, 2007, ISBN 978-83-241-2890-7.
• Shay McNeal, Ocalić cara Mikołaja II, 2004, ISBN 83-7311-895-0.

Zobacz też

• OTMA
• Ceclava Czapska

Strony o Marii Romanowej

• Maria Romanova (ang.)
• Fotografie Marii, Anastazji i Aleksego (ang.)
• Biografia Marii (ang.)
• Dyskusja o Marii Romanowej

Ten artykuł wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji od 2010-03.
Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte.
Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach.

Katolickie Towarzystwo Służby Dzieciom zostało założone w 1987 roku w Suwałkach. Pierwotnie nosiło nazwę Katolickie Towarzystwo Służby Osobom Uzależnionym. Założył je Zenon Dziedzic, który w 1988 roku stworzył metodę “Pedagogiki wzorów pozytywnych”. Jest ona stosowana po dzisiejszy dzień. Towarzystwo opiekuje się nieodpłatnie każdego dnia dziećmi z rodzin dotkniętych ubóstwem. W sposób szczególny dąży do zniwelowania skutków patologii społecznych: alkoholizmu, narkomanii, nikotynizmu, które coraz częściej dotykają swoim uzależnieniem dzieci i młodzież z biednych rodzin. Posiada rejestrację ogólnopolską. Wychowuje obecnie ponad 120 dzieci.Organizuje letni i zimowy wypoczynek, skupia wychowanków wokół idei pomagania innym, otwarcia się na wyższe wartości, pogłębiania w sobie patriotyzmu. Towarzystwo pomogło ponad 3000 osobom - dzieciom, młodzieży i dorosłym. Ponad 50% wychowanków prowadzi normalne życie. Członkami Honorowymi towarzystwa są między innymi: Lech Wałęsa, Andrzej Wajda, Bronisław Geremek, ks.bp Edward Samsel, ks.prałat Kazimierz Hamerszmit, ks.abp Wojciech Ziemba, ks.bp Jerzy Mazur.

W ramach działalności towarzystwa ukazały się publikacje: “Pedagogika wzorów pozytywnych”, “15 lat KTSD”, “Pójść za Jezusem”, “Dobry człowiek”. Towarzystwo utrzymuje się z dotacji oraz darowizn. Założyciel i pozostali działacze pracują społecznie.