Dzieci

Ten artykuł dotyczy młodego człowieka. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

Irackie dziecko w inkubatorze

Dziecko – w podstawowym znaczeniu młody człowiek, który nie osiągnął jeszcze pełnej dojrzałości.

W innym znaczeniu dziecko to także bezpośredni potomek, niezależnie od jego aktualnego wieku i stopnia dojrzałości (np. w zdaniu Tomek to dziecko Andrzeja i Krystyny.).

Spis treści

• 1 Dziecko w świetle prawa
• 2 Rozwój
• 3 Płeć dziecka
• 4 Dziecko w społeczeństwie i kulturze
• 5 Zobacz też
• 6 Przypisy

//

Dziecko w świetle prawa

W świetle polskiego prawa za dziecko uznaje się każdą istotę ludzką od poczęcia . Z kolei w rozumieniu Konwencji o prawach dziecka, przyjętą przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., dziecko, z uwagi na swoją niedojrzałość fizyczną oraz umysłową, wymaga szczególnej opieki i troski, w tym właściwej ochrony prawnej, zarówno przed jak i po urodzeniu.

Dziecko w polskim prawie nie posiada pełni praw obywatelskich i musi zawsze posiadać jakiegoś prawnego opiekuna, który z jednej strony odpowiada za niego prawnie (por. władza rodzicielska), a z drugiej ma obowiązek zapewniać mu materialną i psychiczną opiekę.

Prawo i obowiązek do sprawowania tej opieki (zwanej prawami rodzicielskimi) przysługuje w pierwszej kolejności biologicznym rodzicom dziecka. Gdy z jakichś względów rodzice nie mogą lub nie chcą sprawować tej opieki, sąd cywilny ma prawo przydzielić ją komuś innemu (adopcja). Jeśli dziecko, które nie ma rodziców lub którego rodzice zrzekli się praw rodzicielskich, nie zostanie adoptowane, jego opiekunem prawnym staje się państwo.

Prawo polskie w obszarze praw dziecka i prawa adopcyjnego jest w pełni zgodne z Kartą Praw Dziecka ONZ, którą Polska ratyfikowała i ma obowiązek przestrzegać.

Rozwój

Prawidłowością rozwoju dziecka i fazami tego rozwoju zajmuje się psychologia rozwojowa. Na ogół przyjmuje się istnienie następujących faz rozwoju człowieka:

• okres prenatalny (do porodu);
• okres wcześniaczy (w przypadku przedwczesnego porodu);
• okres noworodkowy (0-1 miesiąc)
• niemowlęctwo (1-12 miesięcy);
• dzieciństwo (1-6 lat);
• okres szkolny (6-11 lat);
• młodzież nastoletnia (11-19 lat);
• młodzież dorosła (19-26 lat);
• dorosłość (26-60 lat);
• starzenie się (60 i więcej lat).

Płeć dziecka

Dziewczynki

Chłopcy

Biologiczna płeć dziecka jest definiowana już w momencie poczęcia i wynika z obecności (lub nie) chromosomu Y w zygocie. Oprócz różnic w budowie genitaliów dzieci przed okresem dojrzewania nie różnią się zbytnio od siebie pod względem budowy ciała, aczkolwiek między chłopcami i dziewczynkami istnieją różnice na przykład w tempie przyrostu masy ciała w tym okresie rozwoju. Istnieją liczne kontrowersje na temat tego, czy płeć dziecka we wczesnym dzieciństwie ma istotny wpływ na cechy jego psychiki, czy też na różnicowanie się tych cech wpływ mają różnice w metodach wychowywania chłopców i dziewczynek. Już we wczesnym dzieciństwie daje się jednak zauważyć odrębność osób transseksualnych.

W wieku 10-14 lat zaczyna się intensywny proces dojrzewania płciowego, podczas którego pojawiają się już istotne różnice w budowie ciała kobiet i mężczyzn. Uwieńczeniem tego procesu jest osiągnięcie pełnej dojrzałości płciowej około 18-25 roku życia.

Dziecko w społeczeństwie i kulturze

Poszczególne społeczeństwa różnią się między sobą bardzo w wyznaczaniu granicy, do której istota ludzka uznawana jest za dziecko, jak również w stosunku, jaki mają do osoby dziecka.

W wielu społeczeństwach spotykano się i spotyka się nadal przypadki małżeństw zawieranych przez osoby nastoletnie (w średniowieczu dla dziewczynki dolna granica wieku wynosiła 12 lat, podobnie było u Żydów w starożytności), co bierze się stąd, że osiągnąwszy biologiczną zdolność rozrodczą, nie są one już w takich społeczeństwach uznawane za dzieci.

W niektórych społeczeństwach o dorosłości decyduje odpowiedzialność - dziecko, które podejmuje pracę, by pomóc rodzicom, nie jest już postrzegane jako dziecko. Tak jest np. w wielu kulturach azjatyckich.

W cywilizacji Zachodu podejście do dziecka zmieniało się bardzo w historii. Swego czasu historyk Philippe Ariès wystąpił z tezą (Historia dzieciństwa), że dzieje dzieciństwa na Zachodzie zaczynają się od zupełnej niewiedzy na temat specyfiki tego okresu w życiu, a nawet stosowanej z rozmachem przemocy (w tym seksualnej) wobec dzieci, poprzez stopniowe odkrywanie szczególnego charakteru dziecka jako osoby, które ostatecznie dokonało się dopiero w ostatnich dwóch stuleciach. Radykalność tej tezy została potem podważona badaniami szczegółowymi, ponieważ we wcześniejszych epokach również otaczano dzieci troską.

Istotnie, dziecko bywało różnie postrzegane, ale teza Arièsa była uproszczeniem. Starożytność miała np. rozbudowane poglądy pedagogiczne, zdawała więc sobie sprawę ze specyfiki dzieciństwa. W średniowieczu zasadniczo postrzegano dziecko jako dorosłego w pomniejszeniu, co widać na malowidłach z epoki i szczególnych proporcjach dzieci na nich przedstawionych. Uważano, że człowiek rodzi się zasadniczo “gotowy”, tylko mniejszy. Co nie znaczy oczywiście, że się o nie nie troszczono. Myśl pedagogiczna zaczęła się ponownie rozwijać w renesansie (np. Filip Melanchton). Jednak szczególnie dużą uwagę dzieciństwu i dziecku zaczęto poświęcać dopiero w XIX wieku, starając się chronić je przed wrażeniami, które mogłyby zaszkodzić jego rozwojowi i otaczać dziecko bardzo regularną opieką i kontrolą, czego wcześniej nie nadużywano (w średniowieczu nie zabraniano dzieciom nawet oglądać egzekucji).

Romantyzm wniósł do kultury Zachodu nowe spojrzenie na dziecko: jako nieskażone światem dorosłych i wolne od ograniczeń rozumu, dziecko miało być jakoby bliżej głębszej, metafizycznej prawdy, bliżej uczuć, odczuć, intuicji, spraw ducha. W XX wieku dziecko stało się szczególnym (nieporównywalnym z żadną inną epoką) przedmiotem zainteresowania psychoanalizy i psychologii.

Zobacz też

Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
na temat dzieci

Zobacz galerię na Wikimedia Commons:
Dziecko

• rodzina
• pedagogika
• pediatria
• psychologia wychowawcza
• psychologia rozwoju człowieka
• literatura dziecięca
• młodzież
• dojrzewanie

Przypisy

1. ↑ Ustawa z dnia 6 stycznia 2000 r. o Rzeczniku Praw Dziecka (Dz. U. z 2000 r. Nr 6, poz. 69, z późn. zm.).

Sejm Rzeczypospolitej Polskiej

Sejm Dzieci i Młodzieży (Sejm DiM) - od 1994 nieformalny polski parlament, w którym zasiada młodzież gimnazjalna i szkół średnich. Kadencja posłów trwa jeden rok, a jedyna sesja w roku odbywa się 1 czerwca w Dzień Dziecka.

Sejm DiM składa się, tak jak Sejm RP z 460 posłów. Każde z 16 województw otrzymuje proporcjonalną liczbę mandatów do liczby uczniów w gimnazjach i szkołach średnich w danym województwie.

Obrady Sejmu DiM (tak jak Sejmu RP) odbywają się w sali plenarnej.

Spis treści

• 1 Jak zostać posłem?
• 2 Dotychczasowe sesje
• 3 Zobacz też
• 4 Linki zewnętrzne

//

Jak zostać posłem?

Przyznanie mandatu odbywa się na podstawie konkursu literackiego. Kandydat pisze pracę na jeden z trzech tematów (tematy wyznacza Zespół Organizacyjny). Prace spływają do Kuratoriów Oświaty przy urzędzie wojewódzkim. Wojewódzka Komisja (wyznaczona przez Kuratora Oświaty) ocenia prace i najlepszym autorom przyznaje mandaty poselskie.

Następnie prace posłów ocenia Zespół Organizacyjny. Z każdego tematu wybiera około 20 najlepszych prac - ich autorzy dodatkowo na kilkanaście dni przed obradami Sejmu DiM zasiadają w Komisji Sejmowej. Każda Komisja wybiera spośród siebie Marszałka Sejmu DiM (trzech równych sobie Marszałków) oraz opracowuje projekt uchwał sejmowych.

Dotychczasowe sesje

Sesja
Dzień obrad
Temat przewodni
Tematy prac
Marszałkowie

I
1 czerwca 1994
Wojna – zagrożeniem szczęśliwego dzieciństwa

II
1 czerwca 1995
Prawa dziecka zawarte w ratyfikowanej przez Polskę Konwencji o Prawach Dziecka

III
1 czerwca 1996
Jaka powinna być moja szkoła?
1. Czego się boję i co mnie cieszy?
2. Jaka powinna być moja szkoła?
3. Jakie zmiany należy wprowadzić w polskich szkołach?
4. Co zagraża młodzieży i jak temu przeciwdziałać?
Anna Miedzianowska,
Zygmunt Gliński,
Małgorzata Pachut,
Małgorzata Krakowska

IV
1 czerwca 1997
Samorządność dzieci i młodzieży w szkole i w miejscu zamieszkania
1. Czy my, dzieci i młodzież, powinniśmy też “rządzić”?
2. Opisz znany Tobie samorząd i swój w nim udział.
3. Twój największy problem – jak go rozwiązać?
Roman Ślusarczyk,
Małgorzata Morawska,
Dorota Szyłas

V
1 czerwca 1998
Wspólna Europa i nasze, Polski, dążenie do członkostwa w niej
1. Polska – moją Ojczyzną, wspólnym domem - Europa.
2. Moje miejsce w zjednoczonej Europie.
3. Europa moich marzeń.
Renata Mieńkowska,
Radosław Brzózka,
Marcin Gieracz

w 1999 Sejm Dzieci i Młodzieży nie odbył się

VI
1 czerwca 2000
Reforma edukacji
1a. Zbliża się rok 2000. Jak wyobrażam sobie szkołę XXI w.?
1b. Wiedza, samodzielność, aktywność, odpowiedzialność – te cechy będą Tobie potrzebne w dorosłym życiu. Jak Twoja szkoła pomaga Ci w ich zdobywaniu?
1c. Twoje oczekiwania związane z wprowadzoną w Polsce reformą oświaty.
2. Polskę obowiązuje uchwalona przed 10 laty Konwencja o Prawach Dziecka - czy Twoim zdaniem prawa w niej zawarte są w naszym kraju przestrzegane?
3. Jak Twoim zdaniem powinna w przyszłości wyglądać ordynacja wyborcza do Sejmu Dzieci i Młodzieży?
Piotr Makała,
Piotr Pawłowski,
Sabina Krupińska

VII
1 czerwca 2001
Szkoła – przyjaznym i bezpiecznym środowiskiem
1. Przeciwdziałanie negatywnym zjawiskom w szkolnym środowisku (przemoc, alkoholizm, narkomania).
2. Sieć informatyczna zbliża ludzi, czy niesie zagrożenia?
3. Samorządność szkolna – założenia a rzeczywistość.
Marek Kabziński,
Michał Król,
Michał Brzeziński

VIII
1 czerwca 2002
Europa – dialog kultur
1a. Polska w Europie – wspólne tradycje – różna tożsamość.
1b. Polska w Europie – różnić się pięknie we wspólnym domu.
2. Moja droga do zjednoczonej Europy.
3. Europa z perspektywy polskiego gościńca.
Piotr Kaznowski,
Marcin Michalski,
Dorota Kowalska

IX
1 czerwca 2003
Moja Ojczyzna - państwem demokratycznym
1. Rzeczpospolita Polska państwem demokratycznym - moje oczekiwania a rzeczywistość.
2. Uczeń, rodzic i nauczyciel w demokratycznej szkole.
3. Kobieta i mężczyzna w Rzeczypospolitej Polskiej mają równe prawa w życiu rodzinnym, politycznym, społecznym i gospodarczym - czy ten konstytucyjny zapis realizowany jest w codziennym życiu?
Marta Larysz,
Olga Czekajło,
Karol Kukiełka

X
1 czerwca 2004
Dobro Rzeczypospolitej - najwyższym prawem
1. Jestem cząstką społeczeństwa, więc mam prawo i obowiązek tworzenia właściwego wizerunku Polski.
2. Polacy w Unii Europejskiej. Jakie znaczenie będzie miał patriotyzm po integracji z Unią Europejską?
3. Co to znaczy być dobrym obywatelem?
Filip Byczkowski,
Bartłomiej Florczak,
Karol Kukiełka

XI
1 czerwca 2005
Demokracja - warunki jej umacniania
1. Poszanowanie prawa oraz aktywne uczestnictwo w życiu publicznym (wybory, referenda, konsultacje) podstawowymi obowiązkami obywatela demokratycznego państwa.
2. Tolerancja - gwarantem demokracji.
3. Postawy destrukcyjne: brutalizacja życia, nieuczciwość, terroryzm… - zagrożeniem dla demokracji.
Agata Szustak,
Mariusz Dróżdż,
Piotr Bętkowski

XII
1 czerwca 2006
Ekologia - wybór przyszłości
1. Ekologia w polityce i gospodarce.
2. Człowiek w zgodzie z naturą.
3. Moje działania na rzecz ochrony przyrody i środowiska.
Mateusz Markiewicz,
Mateusz Komorowski,
Łukasz Warchoł

XIII
1 czerwca 2007
Moja ojczyzna wobec procesów globalizacyjnych
1a. Pozytywne i negatywne skutki globalizacji we współczesnym świecie.
1b. Ja wobec procesów globalizacji
2. Ochrona wartości narodowych i kulturowych w dobie globalizacji
3. Rola edukacji w globalizującym się świecie
Bartłomiej Lesiak,
Adam Nowak,
Paweł Kupis

XIV
1 czerwca 2008
Poseł naszych marzeń – szkic do portretu
1. Poseł w wybranym okresie historycznym i współcześnie.
2. Kryteria, które powinien spełniać kandydat na posła.
3. Twoje wystąpienie poselskie w sprawie dla Ciebie najważniejszej.
Orest Ochocki,
Sebastian Ottenbreit,
Daniel Milewski

XV
1 czerwca 2009
Młodzi wobec wydarzeń roku 1989
1. Jak wydarzenia roku 1989 pamiętają nasze rodziny? Co wiem o pokoleniach młodzieży, która przez 70 lat działała na rzecz demokracji i niepodległości? Co my możemy zrobić dla pomyślności Polski, żeby żyło się lepiej i sprawiedliwiej nam i pokoleniom, które przyjdą po nas?

2. Co możemy jeszcze zrobić, żeby Polska była silna i bezpieczna? W jaki sposób demokracja wpływa na umocnienie pokoju na świecie? Jak ważne są dla pokoju prawa człowieka i wzajemny szacunek? Co ja mogę zrobić dla pokoju w świecie - czy mogę cokolwiek?

3. Co znaczą dziś słowa Jana Pawła II, że nie ma wolności bez solidarności, kiedy myślę o Polsce, a co znaczą kiedy myślę o świecie? Czym się chwalę, a czego się wstydzę, kiedy rozmawiam o Polsce z kolegami z innych krajów - jak mogę to zmienić? Czy są Polacy za granicą, którym powinniśmy pomagać; na czym ta pomoc ma polegać?

Sebastian Woźniak,
Karolina Krakowiak,
Maria Siłakowska

Zobacz też

Zobacz galerię na Wikimedia Commons:
Sejm Dzieci i Młodzieży

• Sejm Rzeczypospolitej Polskiej
• Rada Dzieci i Młodzieży przy Ministrze Edukacji Narodowej

Linki zewnętrzne

• Oficjalna strona Sejmu Dzieci i Młodzieży

JonBenét Patricia Ramsey (ur. 6 sierpnia 1990 w Atlancie, zm. 25 grudnia 1996 w Boulder w stanie Kolorado) - sześcioletnia dziewczynka, wielokrotna uczestniczka konkursów piękności, którą znaleziono zamordowaną w piwnicy domu rodzinnego, osiem godzin po zgłoszeniu jej zaginięcia. Jej śmierć odbiła się szerokim echem w USA z powodu przedłużającego się śledztwa oraz pojawiających się przypuszczeń na temat zaangażowania jej rodziny w zbrodnię.

16 sierpnia 2006 sprawa jej śmierci ponownie stała się głośna po aresztowaniu w Bangkoku 41-letniego Johna Marka Karra, podejrzewanego o dokonanie zabójstwa. Głównym dowodem w sprawie miały być jego listy internetowe do profesora dziennikarstwa na University of Colorado System, Michaela Traceya. 28 sierpnia 2006 został on jednak uwolniony od tego zarzutu, po badaniach jego DNA i próbek znalezionych na miejscu zbrodni.

Linki zewnętrzne

• Artykuł w portalu Gazeta.pl

Św. Aleksy Romanow
Cesarzewicz Rosji

cesarzewicz Rosji

Okres panowania
od 30 lipca/12 sierpnia 1904
do 15 marca 1917

Poprzednik
Michał Romanow

Następca
zniesienie monarchii

Dane biograficzne

Dynastia
Romanowowie

Urodzony
30 lipca/12 sierpnia 1904
Peterhof

Zmarł
17 lipca 1918
Jekaterynburg

Ojciec
Mikołaj II Romanow

Matka
Aleksandra Fiodorowna

Carewicz Aleksy

Aleksy Mikołajewicz ze swoim psem.

Aleksy z matką, 1906

Aleksy Romanow, 1911 rok, w mundurze czwartego pułku strzelców.

Dzieci Mikołaja II i Aleksandry Fiodorowny, zdjęcie z ok. 1909

Aleksy z ojcem w Liwadii, 1914

Rodzina carska wizytuje pułk Kozaków kubańskich

Tablice nagrobne rodziny carskiej w soborze św. św. Piotra i Pawła w Petersburgu. Tablica Aleksego pierwsza z lewej.

Ikona świętej rodziny carskiej znajdująca się w cerkwi Znamieńskiej w Wilnie

Zobacz zbiór multimediów na Wikimedia Commons:
Aleksy Nikołajewicz Romanow

Aleksy Mikołajewicz Romanow (ur. 12 sierpnia (30 lipca ss) 1904 roku w Peterhofie, zm. 17 lipca 1918 w Jekaterynburgu) – najmłodszy z pięciorga dzieci ostatniego cara rosyjskiego Mikołaja II i carycy Aleksandry Fiodorowny. Ostatni cesarzewicz – następca tronu rosyjskiego. Święty prawosławny.

Spis treści

• 1 Biografia
  • 1.1 Narodziny
  • 1.2 Wczesne dzieciństwo
  • 1.3 I wojna światowa
  • 1.4 Aresztowanie
  • 1.5 Śmierć
  • 1.6 Pochówek
• 2 Kanonizacja i rehabilitacja
• 3 Przypisy
  • 3.1 Zobacz też

//

Biografia
Narodziny

Od momentu zawarcia małżeństwa z Mikołajem II caryca Aleksandra Fiodorowna bardzo pragnęła urodzić następcę tronu. Kolejne ciąże kończyły się jednak przyjściem na świat córek, które mogłyby odziedziczyć tron tylko w razie śmierci lub odsunięcia od sukcesji wszystkich męskich krewnych cara. W 1900, za radą wielkich księżnych Milicy i Anastazji Czarnogórskich, zaczęła poddawać się praktykom okultystycznym i hipnozie, które miały zapewnić jej urodzenie zdrowego potomka. Pierwszym z domniemanych lekarzy był Francuz imieniem Philippe, pochodzący z Lyonu. Rzekome zabiegi, którym poddawała się caryca, a które wymagały obecności Francuza w jej sypialni, wywołały plotki o zdradzie małżeńskiej Aleksandry Fiodorowny. Matka cara, caryca-wdowa Maria Fiodorowna domagała się usunięcia Francuza z dworu, jednak Mikołaj II nie był w stanie odmówić ukochanej żonie zgody na kurację, w której pokładała ogromne nadzieje. Philippe zapewniał, że układ gwiazd gwarantuje narodzenie chłopca, jednak w 1901 na świat przyszła zamiast niego czwarta córka pary carskiej, Anastazja.

Aleksy urodził się w pałacu carskim w Peterhofie. Był piątym dzieckiem Mikołaja II i Aleksandry Fiodorowny i ich jedynym synem. Miał cztery starsze siostry, wielkie księżne: Olgę, Tatianę, Marię i Anastazję. Zgodnie z panującym prawem sukcesyjnym został automatycznie następcą tronu, a jego narodziny zostały obwieszczone społeczeństwu przez oddanie 300 wystrzałów w powietrze z Twierdzy Pietropawłowskiej

Chrzest następcy tronu odbył się 3 września 1904 w kaplicy pałacu w Peterhofie. Rodzicami chrzestnymi Aleksego zostali jego babka caryca wdowa Maria Fiodorowna i wielki książę Aleksy Aleksandrowicz Romanow. Poza tym dodatkowymi rodzicami chrzestnymi, z racji wysokiego pochodzenia chrzczonego, zostali: jego najstarsza siostra wielka księżna Olga Nikołajewna Romanowa, jego pradziadek Chrystian IX Duński, następca tronu brytyjskiego Edward Windsor oraz cesarz niemiecki Wilhelm II Hohenzollern. Narodziny carewicza były niezwykle hucznie obchodzone w całym kraju. Według wspomnień Sophie Buxhoeveden z okazji narodzin oczekiwanego syna car udzielił licznych aktów łaski i amnestii, skracał wyroki sądowe, nadał liczne odznaczenia i nagrody pieniężne.

Wczesne dzieciństwo

Bezpośrednio po przyjściu na świat Aleksy sprawiał wrażenie zdrowego, silnego chłopca. Od pierwszych dni był nazywany przez rodziców pieszczotliwie Promyczkiem, Aguniuszkiem, Małym Człowieczkiem.

Pierre Gilliard wspominał swojego podopiecznego jako niezwykle żywego, psotnego chłopca, preferującego spędzanie czasu na zabawie niż na nauce. Aleksy nie mógł jednak – jak jego siostry – uczyć się gry w tenisa ani jeździć na rowerze, zaś większość czasu spędzał pod kontrolą dwójki wyznaczonych przez jego matkę marynarzy nazwiskiem Nagorny i Dieriewienko.

Od 1905 Aleksandra Fiodorowna, pragnąc za wszelką cenę doprowadzić do wyleczenia Aleksego lub chociaż złagodzić objawy jego choroby, dopuszczała na dwór Grigorija Rasputina, zarekomendowanego jej przez Milicę i Anastazję Czarnogórskie oraz damę dworu Annę Taniejewą. Początkowo nieufna w odniesieniu do niego, caryca uznała go za cudotwórcę, gdy trzykrotnie – według jej wspomnień - spowodował zatrzymanie krwotoku u następcy tronu. Aleksandra Fiodorowna twierdziła, że Rasputin potrafił uleczyć chłopca nawet na odległość - rozmawiając z nim telefonicznie lub wysyłając do carycy depeszę o uspokajającej treści.

Gdy Aleksy miał ok. 8-9 lat, Mikołaj II postanowił zacząć wdrażać go do obowiązków państwowych. W tym celu zabierał Aleksego na posiedzenia rządowe i spotkania z dowódcami wojskowymi, a także nakazywał mu chodzenie w galowym mundurze, co chłopiec zresztą szybko polubił. Aleksy od najmłodszych lat porozumiewał się z najbliższymi wyłącznie po rosyjsku, rodzice wyrabiali w nim zamiłowanie do rosyjskiej kuchni, sztuki ludowej i stroju. Pod wpływem rad guwernera Gilliarda zaprzestali również całkowitej kontroli nad każdym krokiem syna, co miało wyrobić u niego nawyk samodzielnego dbania o bezpieczeństwo. Im starszy był Aleksy, tym rzadziej zdarzały się ataki choroby realnie zagrażające życiu. Prawdopodobnie najbardziej niebezpieczny z nich chłopiec przeżył w 1912, gdy zranił się w Spale podczas polowania z ojcem.

I wojna światowa

1 października 1915 car zabrał syna do sztabu generalnego armii rosyjskiej, gdzie Aleksy miał obserwować codzienne życie żołnierzy i oficerów. Doświadczenia te, jak również rosnąca świadomość niebezpieczeństwa związanego z hemofilią, sprawiły, że Aleksy stopniowo stawał się coraz poważniejszy i wrażliwy na uczucia innych osób.

Wskutek rewolucji lutowej car Mikołaj II został zmuszony do abdykacji. W pierwszym projekcie manifestu ogłaszającego zrzeczenie się tronu Mikołaj II zawarł informację o abdykacji na rzecz syna. Regentem do czasu osiągnięcia przez Aleksego pełnoletniości miał być wielki książę Michał Aleksandrowicz Romanow. Dokument zredagował gen. Aleksiejew. Zanim tekst został potwierdzony podpisem w obecności dwóch przedstawicieli Dumy, car spotkał się z lekarzem Aleksego, Fiodorowem, aby ponownie przemyśleć zdolność swojego syna do sprawowania w przyszłości władzy. Fiodorow stwierdził wówczas, że możliwość całkowitego wyleczenia hemofilii jest trudna do oszacowania, toteż obowiązujące Aleksego ograniczenia poruszania się i aktywności najprawdopodobniej pozostaną konieczne. Stwierdził również, że jeśli carewicz wyjedzie z rodzicami za granicę po abdykacji ojca, będzie w przyszłości trudny do zaakceptowania jako car (jako osoba wychowana z dala od Rosji, nieposiadająca praktycznej wiedzy o realiach państwa). Argumenty lekarza skłoniły Mikołaja II do zmiany zdania i przekazania tronu wielkiemu księciu Michałowi.

Aresztowanie

3 marca 1917 Piotrogrodzka Rada Delegatów Robotniczych i Żołnierskich przegłosowała aresztowanie byłego cara i jego żony. Cztery dni później decyzję potwierdził Rząd Tymczasowy.

25 kwietnia 1918 była para carska została przewieziona do Jekaterynburga. Mogąc zabrać ze sobą jedno z dzieci, Aleksandra Fiodorowna wybrała córkę Marię. Olga, Tatiana, Aleksy i służba dotarli do Jekaterynburga na pokładzie statku Ruś w następnym miesiącu.

Śmierć

Aleksy Romanow został zamordowany w Jekaterynburgu w nocy z 16 na 17 lipca 1918 razem z całą rodziną. W momencie śmierci nie skończył 14 lat.

Według zeznań członków plutonu egzekucyjnego, w nocy z 16 na 17 lipca 1918 Romanowowie zostali poproszeni o ubranie się i zejście do piwnicy, rzekomo w celu przygotowania do wyjazdu, przez nadzorującego straż nad nimi Jakowa Jurowskiego. Chorego Aleksego niósł na rękach ojciec. Chłopiec ubrany był w ulubiony strój – wojskową bluzę i czapkę.

Pochówek

Po egzekucji ciała zamordowanych zostały wywiezione do lasu w okolicy wsi Koptiaki, a w celu uniemożliwienia identyfikacji zwłok – poćwiartowane i spalone, zaś twarze dodatkowo zdeformowane kwasem. Jakow Jurowski w szyfrowanej depeszy poinformował Swierdłowa o egzekucji.

Nieodnalezienie na uroczysku ani szczątków Aleksego, ani żadnych należących do niego przedmiotów sprawiło, że przez wiele lat istniały teorie o jego cudownym ocaleniu i ucieczce z Jekaterynburga. Za uratowanego carewicza podawali się Michał Goleniewski, Heino Tammet, Georgi Żudin, Aleksy Pucjato, Joseph Veres i Wasilij Fiłatow.

W czerwcu 1991 szczątki Romanowów zostały odnalezione, zaś 17 czerwca 1998 pochowane w soborze św. Piotra i Pawła w Petersburgu. Wśród odnalezionych pozostałości nie było jednak ciał Aleksego i jednej z jego sióstr, Marii.

Kanonizacja i rehabilitacja

15 sierpnia 2000 Synod Archijerejski Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego uznał Mikołaja II i jego rodzinę za cierpiących za wiarę i dokonał ich kanonizacji. Podstawą do uznania rodziny carskiej za świętych była ich postawa w czasie uwięzienia i głęboka wiara wszystkich członków rodziny. Romanowowie nie uzyskali tytułu “męczenników”, a jedynie “cierpiących za wiarę” (ros. страстотéрпец), gdyż fakt wyznawania prawosławia nie był bezpośrednim powodem ich rozstrzelania.

1 października 2008, po długich staraniach żyjących jeszcze Romanowów, rosyjski Sąd Najwyższy ogłosił ponadto cara i jego rodzinę ofiarami represji politycznych i oficjalnie ich zrehabilitował. Uchylił również wcześniejsze orzeczenia niższych instancji, według których na przeszkodzie dla rehabilitacji stał fakt, że rodzina carska nigdy nie została formalnie osądzona ani skazana na śmierć.

Przypisy

1. ↑ Edward Radzinski: Jak naprawdę zginął car Mikołaj II. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, ss. 88-90. ISBN 83-85558-35-7. 
2. ↑ Edward Radzinski: Jak naprawdę zginął car Mikołaj II. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, s. 91. ISBN 83-85558-35-7. 
3. ↑ Edward Radzinski: Jak naprawdę zginął car Mikołaj II. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, ss. 92-94. ISBN 83-85558-35-7. 
4. ↑ 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 Sophie Buxhoeveden: The Russo-Japanese War and the Birth of Alexis (ang.). .
5. ↑ Edward Radzinski: Jak naprawdę zginął car Mikołaj II. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, ss. 99-100. ISBN 83-85558-35-7. 
6. ↑ Edward Radzinski: Jak naprawdę zginął car Mikołaj II. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, s. 123. ISBN 83-85558-35-7. 
7. ↑ Robert Massie: Nicholas and Alexandra. Dell Publishing Co., 1967, s. 137. ISBN ISBN 0440163587. 
8. ↑ 8,0 8,1 8,2 8,3 Pierre Gilliard: Aleksey - Visits to the Crimea - Spala - Pierre Gilliard - Thirteen Years at the Russian Court (ang.). .
9. ↑ Edward Radzinski: Jak naprawdę zginął car Mikołaj II. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, s. 150. ISBN 83-85558-35-7. 
10. ↑ Greg King, Penny Wilson: The Fate of the Romanovs. John Wiley and Sons, 2003, s. 53. ISBN ISBN 0-471-20768-3. 
11. ↑ Greg King, Penny Wilson: The Fate of the Romanovs. John Wiley and Sons, 2003, s. 53. ISBN ISBN 0-471-20768-3. 
12. ↑ Edward Radzinski: Jak naprawdę zginął car Mikołaj II. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, ss. 140-141. ISBN 83-85558-35-7. 
13. ↑ Elisabeth Heresch: Mikołaj II. “Tchórzostwo, kłamstwo i zdrada”. Gdynia: Uraeus, 1995, s. 138. ISBN 83-85732-07-1. 
14. ↑ Edward Radzinski: Jak naprawdę zginął car Mikołaj II. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, ss. 189-191. ISBN 83-85558-35-7. 
15. ↑ Elisabeth Heresch: Mikołaj II. “Tchórzostwo, kłamstwo i zdrada”. Gdynia: Uraeus, 1995, s. 147. ISBN 83-85732-07-1. 
16. ↑ Robert Massie: Nicholas and Alexandra. Dell Publishing Co., 1967, ss. 136-146. ISBN ISBN 0440163587. 
17. ↑ Robert Massie: Nicholas and Alexandra. Dell Publishing Co., 1967, ss. 136-146. ISBN ISBN 0440163587. 
18. ↑ Elisabeth Heresch: Mikołaj II. “Tchórzostwo, kłamstwo i zdrada”. Gdynia: Uraeus, 1995, s. 147. ISBN 83-85732-07-1. 
19. ↑ Elisabeth Heresch: Mikołaj II. “Tchórzostwo, kłamstwo i zdrada”. Gdynia: Uraeus, 1995, ss. 241-242. ISBN 83-85732-07-1. 
20. ↑ Elisabeth Heresch: Mikołaj II. “Tchórzostwo, kłamstwo i zdrada”. Gdynia: Uraeus, 1995, s. 242. ISBN 83-85732-07-1. 
21. ↑ Elisabeth Heresch: Mikołaj II. “Tchórzostwo, kłamstwo i zdrada”. Gdynia: Uraeus, 1995, s. 260. ISBN 83-85732-07-1. 
22. ↑ Edward Radzinski: Jak naprawdę zginął car Mikołaj II. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, s. 252. ISBN 83-85558-35-7. 
23. ↑ Elisabeth Heresch: Mikołaj II. “Tchórzostwo, kłamstwo i zdrada”. Gdynia: Uraeus, 1995, s. 278. ISBN 83-85732-07-1. 
24. ↑ Edward Radzinski: Jak naprawdę zginął car Mikołaj II. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, s. 266. ISBN 83-85558-35-7. 
25. ↑ Edward Radzinski: Jak naprawdę zginął car Mikołaj II. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, ss. 278-280. ISBN 83-85558-35-7. 
26. ↑ Edward Radzinski: Jak naprawdę zginął car Mikołaj II. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, ss. 278-280. ISBN 83-85558-35-7. 
27. ↑ Edward Radzinski: Jak naprawdę zginął car Mikołaj II. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, ss. 345-346 i 389. ISBN 83-85558-35-7. 
28. ↑ Edward Radzinski: Jak naprawdę zginął car Mikołaj II. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, ss. 340-341. ISBN 83-85558-35-7. 
29. ↑ Edward Radzinski: Jak naprawdę zginął car Mikołaj II. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, s. 372. ISBN 83-85558-35-7. 
30. ↑ Edward Radzinski: Jak naprawdę zginął car Mikołaj II. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, ss. 398-399. ISBN 83-85558-35-7. 
31. ↑ Edward Radzinski: Jak naprawdę zginął car Mikołaj II. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, s. 439. ISBN 83-85558-35-7. 
32. ↑ Elisabeth Heresch: Mikołaj II. “Tchórzostwo, kłamstwo i zdrada”. Gdynia: Uraeus, 1995, s. 286. ISBN 83-85732-07-1. 
33. ↑ Greg King, Penny Wilson: The Fate of the Romanovs. John Wiley and Sons, 2003, s. 303. ISBN ISBN 0-471-20768-3. 
34. ↑ Elisabeth Heresch: Mikołaj II. “Tchórzostwo, kłamstwo i zdrada”. Gdynia: Uraeus, 1995, s. 326. ISBN 83-85732-07-1. 
35. ↑ Elisabeth Heresch: Mikołaj II. “Tchórzostwo, kłamstwo i zdrada”. Gdynia: Uraeus, 1995, s. 326. ISBN 83-85732-07-1. 
36. ↑ Edward Radzinski: Jak naprawdę zginął car Mikołaj II. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, ss. 474-475. ISBN 83-85558-35-7. 
37. ↑ Greg King, Penny Wilson: The Fate of the Romanovs. John Wiley and Sons, 2003, ss. 309-310. ISBN ISBN 0-471-20768-3. 
38. ↑ Elisabeth Heresch: Mikołaj II. “Tchórzostwo, kłamstwo i zdrada”. Gdynia: Uraeus, 1995, ss. 344-345. ISBN 83-85732-07-1. 
39. ↑ Elisabeth Heresch: Mikołaj II. “Tchórzostwo, kłamstwo i zdrada”. Gdynia: Uraeus, 1995, ss. 344-345. ISBN 83-85732-07-1. 
40. ↑ Elisabeth Heresch: Mikołaj II. “Tchórzostwo, kłamstwo i zdrada”. Gdynia: Uraeus, 1995, s. 352. ISBN 83-85732-07-1. 
41. ↑ Elisabeth Heresch: Mikołaj II. “Tchórzostwo, kłamstwo i zdrada”. Gdynia: Uraeus, 1995, s. 352. ISBN 83-85732-07-1. 
42. ↑ Edward Radzinski: Jak naprawdę zginął car Mikołaj II. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, s. 468. ISBN 83-85558-35-7. 
43. ↑ Greg King, Penny Wilson: The Fate of the Romanovs. John Wiley and Sons, 2003, ss. 309-310. ISBN ISBN 0-471-20768-3. 
44. ↑ Probe into death of Emperor Nicholas II family closed (ang.). .
45. ↑ Bones found by Russian builder finally solve riddle of the missing Romanovs (ang.).
46. ↑ Kości carewicza i jego siostry zidentyfikowane, Rzeczpospolita z dnia 17 lipca 2008 roku, nr 166 (8067), s. A23.
47. ↑ DNA Confirms Remains Of Czar’s Children (ang.).
48. ↑ Nicholas II And Family Canonized For ‘Passion’ (ang.). New York Times, 15 sierpnia 2000. .
49. ↑ PATRIARCH ALEKSY VISITED THE PLACE WHERE THE REMAINS OF THE ROYAL MARTYRS HAD BEEN BURNED (ang.). 23 września 2000. .
50. ↑ Greg King, Penny Wilson: The Fate of the Romanovs. John Wiley and Sons, 2003, s. 495. ISBN ISBN 0-471-20768-3. 
51. ↑ Tsar-Martyr Nicholas Ii And His Family (ang.). .
52. ↑ Maksym Szewczenko: The Glorification of the Royal Family. “The Matter Has Been Resolved” (ang.). Niezawisimaja Gazeta, 31 maja 2000. .
53. ↑ Court rehabilitates Emperor Nicholas II, royal family members (ang.). .

Zobacz też

• 5 Kijowski Pułk Grenadierów Jego Imperatorskiej Wysokości Naczelnika Carewicza Aleksego Mikołajewicza
• Gwardyjski Moskiewski Pułk Jego Imperatorskiej Mości Wielkiego Księcia Naczelnika Aleksego Mikołajewicza

Poprzednik
Michał II Romanow

następca tronu Rosji
1904-1917

Następca
-

Poprzednik
Michał II Romanow

następca tronu Polskiego
1904-1916

Następca
-

Poprzednik
Michał II Romanow

następca tronu Fińskiego
1904-1917

Następca
-

Ten artykuł dotyczy II wojny światowej. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

Wilcze dzieci, niem. Wolfskinder, niemieckie dzieci bez rodzin w Prusach Wschodnich od 1945 roku. Według niemieckiej Wikipedii było ich od 10 000 do 25 000. Część została adoptowana przez miejscowe rodziny, głównie litewskie. W Wilnie działa związek Edelweiß-Wolfskinder. Niektóre żyły w radzieckich domach dziecka i zostały przekazane NRD.

Linki zewnętrzne

• Pomnik
• Wolfskinder Geschichtverein e.V.

Ogólnopolska Olimpiada Młodzieży, to krajowe zawody sportowe, w których startują dzieci i młodzież w wieku szkolnym. Ogólnopolska Olimpiada Młodzieży odbywa się co roku począwszy od 1995 roku. Zawody odbywają się w czterech kategoriach dyscyplin:

• sportach letnich,
• sportach zimowych,
• sportach halowych,
• biegach przełajowych.

Spis treści

• 1 Lista dyscyplin OOM w sportach letnich
• 2 Lista dyscyplin OOM w sportach zimowych
• 3 Lista dyscyplin OOM w sportach halowych
• 4 Organizatorzy OOM w latach 1995 - 2011
• 5

VII OOM - 2001
wielkopolskie
śląskie wyniki
opolskie
pomorskie wyniki

VIII OOM - 2002
dolnośląskie wyniki
małopolskie wyniki
lubuskie wyniki
świętokrzyskie wyniki

IX OOM - 2003
pomorskie wyniki
dolnośląskie wyniki
świętokrzyskie wyniki
zachodniopomorskie wyniki

X OOM - 2004
lubuskie wyniki
śląskie wyniki
wielkopolskie wyniki
mazowieckie wyniki

XI OOM - 2005
mazowieckie wyniki
podkarpackie wyniki
lubelskie wyniki
podlaskie wyniki

XII OOM - 2006
łódzkie
dolnośląskie www
warmińsko-mazurskie www
kujawsko-pomorskie www

XIII OOM - 2007
zachodniopomorskie www
małopolskie www
opolskie www
podkarpackie www

XIV OOM - 2008
kujawsko-pomorskie www
śląskie
dolnośląskie Czarny Bór
pomorskie

XV OOM - 2009
małopolskie
podkarpackie
świętokrzyskie
lubelskie

XVI OOM - 2010
lubuskie
dolnośląskie
mazowieckie
śląskie

XVII OOM - 2011
mazowieckie
małopolskie
podlaskie
kujawsko-pomorskie

Artykuł oparty na informacjach ze strony: .

Wielka Księżna Maria Romanowa (1899-1918)

Maria Romanowa, 1910

Maria Nikołajewna Romanowa (ur. 14 czerwca/26 czerwca 1899 w Peterhofie, w Sankt Petersburgu; zm. 4 lipca/17 lipca 1918 w Jekaterynburgu) - wielka księżna rosyjska, trzecia córka ostatniego cara rosyjskiego Mikołaja II i carycy Aleksandry Fiodorownej. Święta prawosławna.

Spis treści

• 1 Biografia
• 2 Charakter i obycie
• 3 Relacje z Rasputinem
• 4 Śmierć i kanonizacja
• 5 Maria w filmie
• 6 Przypisy
• 7 Literatura
• 8 Zobacz też
• 9 Strony o Marii Romanowej

//

Biografia

Wielka Księżna Maria Nikołajewna Romanowa urodziła się jako trzecia córka cara Mikołaja II i carycy Aleksandry Fiodorowny 26 czerwca 1899 w pałacu carskim w Peterhofie. W momencie jej przyjścia na świat para carska miała już dwie córki - Olgę i Tatianę, toteż caryca miała nadzieję na urodzenie syna, który mógłby dziedziczyć po ojcu tron.

W kontaktach między sobą wielkie księżne używały języka angielskiego lub języka rosyjskiego, ze swoim bratem Aleksym i ojcem rozmawiały po rosyjsku, zaś z matką – po angielsku. Ponadto uczyły się francuskiego. Ich pierwszą nauczycielką angielskiego była guwernantka Margaret Eager, co sprawiło, że posługiwały się tym językiem z wyraźnym akcentem irlandzkim.

Charakter i obycie

Carewna Maria Romanowa (ok. 1916)

Marię nazywano Masha, Mashka, a także francuską odmianą jej imienia - Marie. Generalnie jednak i oficjalnie rodzina i przyjaciele nazywali ją jej imieniem i patronimem - Maria Nikołajewna.

Maria uchodziła za piękną i lubiącą flirtować dziewczynę. Miała brązowe, długie włosy. Jej niebieskie oczy były tak duże, że rodzina nazywała je “spodkami”. Marię często określano Aniołek Botticellego. Wielki Książę Rosji Władimir Aleksandrowicz nazwał ją przyjaznym dzieckiem ze względu na jej łagodną naturę. Pierre Gilliard, nauczyciel francuskiego Marii oraz jej rodzeństwa określał swoją uczennicę tak: “Miłe dziewczę, wysoka jak na swój wiek, jej obraz to samo zdrowie“. Ogromną miłością Maria darzyła ojca, cara Mikołaja II, którego nazywała “Papa” (choć podczas oficjalnych wystąpień i parad zwracała się, podobnie jak rodzeństwo, do niego per “carze”). Gdy car był chory na tyfus, Maria co noc całowała miniaturkę zdjęcia swego ojca na znak oddania i miłości do niego, ale także aby szybciej powrócił do zdrowia.

Maria była bardzo związana z Anastazją, ale ich osobowości były skrajnie odmienne. Maria zawsze grzeczna, Anastazja - wręcz przeciwnie. Maria: poważna, wyglądała na więcej lat niż rzeczywiście miała; Nastka wyglądała na mniej, co carycę Aleksandrę niezbyt zadowalało. Jednak obydwie - co łączyło zarówno je jak i inne dziewczynki - uwielbiały okazje, przy których mogłyby się pięknie wystroić - jak przystało na księżniczki.

Maszka uwielbiała rozmawiać o małżeństwie i dzieciach - ktoś kiedyś powiedział, że byłaby wzorem na cudowną żonę. Rzeczywiście, sama Maria stwierdziła w rozmowie z rodziną, że chciałaby mieć męża żołnierza i dwadzieścioro dzieci! Lubiła malować, ale nie znosiła malować siebie (robić sobie makijażu). Maria zawsze zachowywała się grzecznie, toteż jej ojciec żartował, że pewnego dnia wyrosną jej “anielskie skrzydła”.

Relacje z Rasputinem

Carewna Maria (1910)

Maria i jej rodzina Aleksego nazywali “Baby”. Gdy carewicz dostał ataku hemofilii, caryca Aleksandra zwróciła się o pomoc do Grigorija Rasputina. Ku uciesze rodziny cesarskiej, rzekomy mnich uratował życie choremu Aleksemu, czym zapewnił sobie sympatię cara i jego rodziny. “Święty pan”, jak carskie dzieci nazywały Rasputina, wykorzystywał każdą okazję do spotkania z Aleksym, ale innym powodem dla jego wizyt była chęć posiadania wpływów i nieoficjalnej władzy w Imperium Rosyjskim. Rasputin był też nazywany przez Marię i jej rodzeństwo “Nasz Przyjaciel”, co doskonale obrazowało pozycję faworyta na dworze carskim.

Rasputin, aby pozyskać przychylność pary cesarskiej, zaprzyjaźnił się z królewskimi dziećmi (oprócz Aleksego): Olgą, Tatianą, Marią i Anastazją. Pierwszy telegram, jaki napisał w 1908 roku do 9-letniej Marii, brzmiał: “Przypuszczam, Wasz prosty mnich, że My będziemy się widzieć wkrótce! Wielki pocałunek!”. Drugi telegram, jaki Rasputin napisał do Marii, brzmiał: “Moja mała M! Moja mała przyjaciółko! Może inni pomogą Wam nieść Wasz Krzyż i radość w Chrystusowym Świecie. Patrzę, już wieczór. Tak więc żegnam się dziś z kłopotami tego świata”.

Śmierć i kanonizacja

Maria Romanowa (1915)

Przez lata przyjmowano, że została zamordowana przez bolszewików w Jekaterynburgu w nocy z 16 na 17 lipca 1918 roku. Natomiast kiedy odnaleziono mogiłę członków rodziny carskiej, wśród znalezionych szczątków nie odkryto ciała chłopca, brakowało również ciała jednej z dziewcząt - Marii lub Anastazji. Nie przeszkodziło to w 2000 w kanonizacji jej przez cerkiew prawosławną.

Nieliczne pozostałości ich szkieletów odnaleziono dopiero w sierpniu 2007 roku, niedaleko od wspominanej mogiły .

Wielka księżna Maria w 1914 roku.

Maria w filmie

• W filmie Nicholas and Alexandra (pol. Mikołaj i Aleksandra) z 1971 roku Carewnę Marię zagrała Candace Glendenning.

Przypisy

1. ↑ Edward Radzinski: Jak naprawdę zginął car Mikołaj II. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, s. 87. ISBN 83-85558-35-7. 
2. ↑ 2,0 2,1 Robert Massie: Nicholas and Alexandra. Dell Publishing Co., 1967, s. 135. ISBN ISBN 0-440-16358-7. 
3. ↑ Edward Radzinski: Jak naprawdę zginął car Mikołaj II. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, ss. 147-148. ISBN 83-85558-35-7. 
4. ↑ Edward Radzinski: Jak naprawdę zginął car Mikołaj II. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, s. 148. ISBN 83-85558-35-7. 
5. ↑ Biographies - The Grand Duchesses - OTMA (ang.). .
6. ↑ Pierre Gilliard: Life at Tsarskoe Selo - Pierre Gilliard - Thirteen Years at the Russian Court (ang.). .
7. ↑ Bones found by Russian builder finally solve riddle of the missing Romanovs (ang.)
8. ↑ Kości carewicza i jego siostry zidentyfikowane, Rzeczpospolita z dnia 17 lipca 2008 roku, nr 166 (8067), s. A23.
9. ↑ DNA Confirms Remains Of Czar’s Children (ang.)

Literatura

• Łarysa Jermiłowa, Ostatni car, Wyd. Muza, Warszawa 2007, ISBN 978-83-7495-223-1.
• Janusz Kutta, Pamiętnik Mikołaja II, 2006, ISBN 83-89667-55-X.
• Robert K. Massie, Romanowowie: ostatni rozdział, Wyd. Amber, 2007, ISBN 978-83-241-2890-7.
• Shay McNeal, Ocalić cara Mikołaja II, 2004, ISBN 83-7311-895-0.

Zobacz też

• OTMA
• Ceclava Czapska

Strony o Marii Romanowej

• Maria Romanova (ang.)
• Fotografie Marii, Anastazji i Aleksego (ang.)
• Biografia Marii (ang.)
• Dyskusja o Marii Romanowej

Klub Kangura - stowarzyszenie rodziców noszących dzieci w chustach i miękkich nosidłach.

Spis treści

• 1 Geneza
• 2 Działalność
• 3 Imprezy edukacyjne
• 4 Międzynarodowe osiągnięcia
• 5 Linki zewnętrzne
• 6 Przypisy

//

Geneza

Klub wziął swe początki w 2006 roku, podczas spotkań rodziców w kilku miastach Polski Rodzice noszący dzieci i skupiający się wokół idei świadomego rodzicielstwa zaczęli się spotykać na łamach forum internetowego “Kawałek Szmaty, chusty i…” i na łamach tego forum internetowego umawiać się na wspólne spacery, rozmowy, pomoc w dobraniu chusty czy nosidła.

Działalność

Kluby Kangura działają w kilku miastach w Polsce. To spotkania dla rodziców, zainteresowanych tematem świadomego rodzicielstwa. Idea bliskości, która jest realizowana przez rodziców między innymi nosząc dzieci w chustach, wynika z ich głębokiego przekonania, że dzieci do prawidłowego rozwoju potrzebują czułego kontaktu, przytulania, bujania i noszenia. Członkowie Klubu Kangura jako rodzice towarzyszą swoim dzieciom na każdym etapie ich rozwoju i pokazują im świat z własnej perspektywy.

Mamy z klubu kangura

Klub Kangura promuje ideę noszenia dzieci, pokazuje innym zalety używania, a także możliwości wykorzystania kawałka materiału, pozwala poćwiczyć prawidłowe i bezpieczne sposoby wiązania chusty do noszenia dzieci oraz a także przybliża tradycje noszenia w Polsce i na świecie.

W Klubie Kangura bardziej doświadczeni rodzice doradzają tym dopiero zaczynającym swoją przygodę z dzieckiem i chustą do noszenia. Niezdecydowani zyskują szansę przymierzenia siebie i dziecka do chusty, obejrzenia rozmaitych rodzajów chust i nosideł (miękkich i ergonomicznych). Klub Kangura nie prowadzi sprzedaży chust ani nosideł. Jako oficjalna organizacja działa od 2008 roku. Jest to stowarzyszenie zwykłe non-profit, utrzymujące się z własnych składek członkowskich.

Imprezy edukacyjne

Klub Kangura organizuje wiele imprez dla rodziców i dzieci o charakterze edukacyjnym. W miastach całej Polski rodzice podczas darmowych otwartych spotkań klubowych dowiadują się o bezpiecznych sposobach noszenia dzieci.

W październiku 2008 były organizowane darmowe spotkania z ekspertami, warsztaty dla rodziców - związane z chustami i noszeniem - Dni Noszenia.

Corocznie jesienią (listopad 2008, wrzesień 2009) we współpracy z międzynarodowymi organizacjami o podobnym profilu działalności Klub Kangura organizuje “Międzynarodowy Tydzień Bliskości” aby szerzyć idee bliskości rodzicielskiej.

Międzynarodowe osiągnięcia

w listopadzie 2008 Klub Kangura otrzymał międzynarodowe wyróżnienie, przyznawane przez międzynarodowe stowarzyszenie Babywearing International w kategorii - Best Babywearing Outreach Program by a Non-Vendor - (Najlepszy społeczny program promujący noszenie dzieci), otrzymał wyróżnienie w kategorii - najlepsza kampania medialna promująca bliskość i noszenie dzieci.

Linki zewnętrzne

• Oficjalna strona Klubu Kangura
• Dni Noszenia

Przypisy

1. ↑ “http://www.nosimy.prv.pl“

Kaspar Hauser, Casparus Hauser (ur. 30 kwietnia? 1812, zm. 17 grudnia 1833 w Ansbach, Frankonia) - znajda o nieustalonej tożsamości, który 26 maja 1828 pojawił się w tajemniczych okolicznościach na ulicach Norymbergi, spekulowano o jego powiązaniach z wielkoksiążęcą dynastią badeńską. Postać ta, okrzyknięta “sierotą Europy”, wzbudza zainteresowanie do dziś.

Spis treści

• 1 Życie
• 2 Prawda i mit
• 3 Inspiracje artystyczne
• 4 Linki zewnętrzne

//

Życie

26 maja 1828 na ulicach Norymbergi pojawił się chłopiec w wieku około 16 lat, miał na sobie chłopskie ubranie i poza paroma słowami nie potrafił mówić. Jedynymi przedmiotami świadczącymi o tożsamości znajdy były znalezione przy nim dwa listy. Autor pierwszego, zaadresowanego do kapitana Wesseniga z czwartego szwadronu szóstego regimentu kawalerii, prosił owego kapitana o wzięcie chłopca pod opiekę lub powieszenie go. Według drugiego znalezionego przy chłopcu listu, napisanego najprawdopodobniej przez matkę do jego poprzedniego opiekuna, urodził się on 30 kwietnia 1812.

Szewc Weissman zaprowadził chłopca do domu kapitana Wesseniga, tam wypytywany powtarzał on tylko Chciałbym być kawalerzystą, jak mój ojciec. i Koń! Koń!. Na kolejne pytania reagował płaczem i słowami Weiss nicht (”Nie wiem.”). Następnie zabrano go na komendę policji, gdzie napisał jedno nazwisko: Kaspar Hauser.

Kolejne dwa miesiące spędził Kaspar w miejskim więzieniu pod opieką strażnika Andreasa Hiltela. Odwiedzało go tam wielu ciekawskich, ku jego wyraźnej radości. Był w wieku około 16 lat, ale miał dojrzałość psychiczną sześciolatka. Uśmiechał się, chodził jak małe dziecko i nie potrafił używać palców. Nie chciał jeść nic oprócz chleba i wody. Burmistrz Binder twierdził jednak, że chłopak obdarzony był doskonałą pamięcią, co jego zdaniem świadczyło o szlachetnym urodzeniu. Kaspar cierpiał też na powtarzające się ataki katalepsji i epilepsji. W końcu nauczył się mówić na tyle, że był w stanie opowiedzieć swoją historię.

Hauser twierdził, że przez większość życia przebywał w ciasnej, ciemnej celi ze słomianym posłaniem, mając jako zabawkę drewnianego konika. Żywił się wyłącznie chlebem i wodą. Czasami podawano mu środek nasenny i wtedy ktoś zmieniał mu ubranie i strzygł go. Pierwszym człowiekiem, jakiego ujrzał, był mężczyzna, który nauczył go wypowiadać powtarzane przezeń zdanie: Chcę być żołnierzem, jak mój ojciec i pisać nazwisko Kaspar Hauser. Mężczyzna ten zawsze pilnował, aby Kaspar nie ujrzał nawet przypadkiem jego twarzy, a pewnego dnia wyprowadził go z celi na świat. Oszołomiony Kaspar zemdlał, a następną rzeczą, jaką pamiętał, był dzień, w którym pojawił się w Norymberdze.

Tajemniczym chłopcem zainteresowała się wkrótce cała Europa, odwiedzało go coraz więcej gości. Niektórzy uważali go za sprytnego oszusta, który po prostu udaje tępaka. Inni zaczęli łączyć go z rodziną Wielkiego Księcia Badenii, ze względu na pewne podobieństwo fizyczne. Jego rodzicami mieliby być Karol Ludwik, książę Badenii i jego żona Stefania, adoptowana córka Napoleona I. Ponieważ Karol Ludwik nie miał żyjącego męskiego potomstwa, tron objął jego stryj Ludwik I , ostatni z głównej linii rodu Zähringen.

Słynny prawnik Paul Johann Anselm Ritter von Feuerbach, prezes bawarskiego sądu apelacyjnego, zajął się sprawą Hausera. Oddano go pod opiekę Georga Daumera, który nauczył go czytać i pisać, poddał go kuracji homeopatycznej i zachęcił do pisania pamiętnika. W przyjaznym otoczeniu Hauser rozwijał się psychicznie.

17 października 1829 zakapturzony nieznajomy zaatakował Hausera siekierą, lecz zdołał go jedynie zranić w czoło. Zaalarmowani urzędnicy poprosili o ochronę policji dla Kaspara i przenieśli go w inne miejsce, pod opiekę Johanna Biberbacha, a sześć miesięcy później barona von Tuchera. Tucher znalazł Hauserowi zatrudnienie w charakterze kopisty w lokalnej kancelarii prawniczej. Próba zabójstwa wzmocniła jeszcze plotki dotyczące związków Hausera z domem badeńskim.

Hauserem zainteresował się również brytyjski szlachcic Filip Henryk, 4. Earl Stanhope, bratanek Pitta, który próbował uzyskać prawo opieki nad chłopcem. Przeniósł on Hausera do Ansbach, gdzie oddano go pod kuratelę Johana Georga Meyera. Stanhope szybko ogłosił, że Hauser pochodzi z Węgier i nie jest szlachetnie urodzony. Niektórzy historycy podejrzewają Stanhope’a o działania z niskich pobudek i o związki z dynastią badeńską.

14 grudnia 1833 Hausera zwabiono do ogrodów dworskich w Ansbach obietnicą, że dowie się czegoś o swoim pochodzeniu. Tam nieznajomy ugodził go nożem w pierś, przebijając płuco. Hauser zdołał wrócić do domu, lecz zmarł od odniesionej rany trzy dni później. Nie zidentyfikował napastnika. Podczas przeszukiwania parku, policja nie odnalazła narzędzia zbrodni. Znaleziono za to czarną portmonetkę z krótkim liścikiem następującej treści: “Hauser będzie w stanie powiedzieć wam, jak wyglądam, skąd pochodzę i kim jestem. Aby zaoszczędzić mu tego, sam to wyjawię. Jestem z … przy granicy z Bawarią … Nazywam się MLO”. Stanhope i Meyer próbowali później twierdzić, że przyczyną śmierci Hausera było samobójstwo. Pochowano go na wiejskim cmentarzu, stawiając nagrobek, który głosił “Tu spoczywa Kaspar Hauser, zagadka swoich czasów. Narodził się w nieznanych okolicznościach, jego śmierć owiana jest tajemnicą”. W Ansbach wzniesiono później pomnik poświęcony Kasparowi z napisem Hic occultus occulto occisus est (”Tutaj nieznany został zabity przez nieznanego”). W roku 1996 na zlecenie niemieckiego czasopisma “Der Spiegel” dokonano analizy plamy krwi z ubrania chłopca, które przechowywane było po jego morderstwie jako dowód w policyjnych archiwach. Analiza wykluczyła pokrewieństwo z dynastią Księcia Badenii. Ponieważ niezależni badacze sceptycznie podchodzili do analizy tylko z jednego źródła w roku 2002 dokonano ponownych badań kodu DNA zebranych z innych pozostałości po tej tajemniczej postaci a mianowicie kosmyka włosów, przechowywanego przez jednego z opiekunów oraz kilku innych przedmiotów. Ponowna analiza wykazała że kod DNA rożni się tylko w jednym punkcie co nie wyklucza ani nie potwierdza w 100 procentach jego powiązania z rodziną Księcia Badenii.

Prawda i mit
Inspiracje artystyczne

Postać Kaspara zainspirowała szereg artystów. Paul Verlaine poświęcił mu wiersz “Kaspar Hauser śpiewa” zawarty w zbiorze poezji pt. Sagesse z 1880. W 1908 powstała powieść Jakuba Wassermanna pt. Kaspar Hauser czyli dziecię Europy (”Caspar Hauser oder Die Trägheit des Herzens”).

W 1974 niemiecki reżyser Werner Herzog przeniósł na ekran historię Kaspara, kręcąc Zagadkę Kaspara Hausera (niem. tytuł oryginalny Jeder für sich und Gott gegen alle - “Każdy dla siebie, Bóg przeciw wszystkim”), w którym tytułową rolę zagrał Bruno S.. W 1993 powstała kolejna niemiecko-austriacka koprodukcja pt. Kaspar Hauser w reżyserii Petera Sehra. Kaspar Hauser był również jednym z pseudonimów artystycznych Kurta Tucholskiego.

W 1984 roku Grzegorz Ciechowski napisał piosenkę zatytułowaną “Kaspar Hauser”, którą znaleźć można na płycie Obywatel G.C..

Historię Kaspara Hausera opowiedziała również Suzanne Vega w piosence “Wooden Horse (Caspar Hauser’s Song)” zamieszczonej na płycie Solitude Standing wydanej w roku 1987.

Linki zewnętrzne

• Ilustrowany artykuł o Kasparze Hauserze (ang.)
• Genealogia domu badeńskiego, z Kasparem Hauserem jako przypuszczalnym członkiem rodziny (ang.)
• Informacje o Kasparze Hauserze (niem.)

Ten artykuł wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji.
Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte.
Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach.
Uwaga: Aby ułatwić pracę dodaj do szablonu parametr |data=2009-10

Katolickie Towarzystwo Służby Dzieciom zostało założone w 1987 roku w Suwałkach. Pierwotnie nosiło nazwę Katolickie Towarzystwo Służby Osobom Uzależnionym. Założył je Zenon Dziedzic, który w 1988 roku stworzył metodę “Pedagogiki wzorów pozytywnych”. Jest ona stosowana po dzisiejszy dzień. Towarzystwo opiekuje się nieodpłatnie każdego dnia dziećmi z rodzin dotkniętych ubóstwem. W sposób szczególny dąży do zniwelowania skutków patologii społecznych: alkoholizmu, narkomanii, nikotynizmu, które coraz częściej dotykają swoim uzależnieniem dzieci i młodzież z biednych rodzin. Posiada rejestrację ogólnopolską. Wychowuje obecnie ponad 120 dzieci.Organizuje letni i zimowy wypoczynek, skupia wychowanków wokół idei pomagania innym, otwarcia się na wyższe wartości, pogłębiania w sobie patriotyzmu. Towarzystwo pomogło ponad 3000 osobom - dzieciom, młodzieży i dorosłym. Ponad 50% wychowanków prowadzi normalne życie. Członkami Honorowymi towarzystwa są między innymi: Lech Wałęsa, Andrzej Wajda, Bronisław Geremek, ks.bp Edward Samsel, ks.prałat Kazimierz Hamerszmit, ks.abp Wojciech Ziemba, ks.bp Jerzy Mazur. W ramach działalnośąci towarzystwa ukazały się publikacje: “Pedagogika wzorów pozytywnych”, “15 lat KTSD”, “Pójść za Jezusem”, “Dobry człowiek”. Towarzystwo utrzymuje się z dotacji oraz darowizn. Założyciel i pozostali działacze pracują społecznie.