Prawo

Konstytucja
Polskie prawo

Władza wykonawcza

Prezydent
Prezes Rady Ministrów
Rada Ministrów

Władza ustawodawcza

Sejm
Senat
Zgromadzenie Narodowe

Władza sądownicza

Sąd Najwyższy
Trybunał Konstytucyjny
Trybunał Stanu
Naczelny Sąd Administracyjny

Samorząd terytorialny

Samorząd w Polsce
Samorząd gminny
Samorząd powiatowy
Samorząd województwa

Kluby parlamentarne

PO PiS Lewica PSL

Wybory

Wybory w Polsce (od 1989):

prezydenckie:
1990 1995 2000 2005 2010
parlamentarne:
1989 1991 1993 1997 2001 2005 2007
samorządowe:
1990 1994 1998 2002 2006 2010
europejskie:
2004 2009
Referenda ogólnokrajowe (od 1989):
1996 1997 2003

Stała Rada Dzieci i Młodzieży przy Ministrze Edukacji Narodowej - organ opiniodawczo - doradczy Ministra Edukacji Narodowej, powołany 29 września 2006 roku. Pierwsza kadencja Rady rozpoczęła się 1 października 2006. Nadzór administracyjno-organizacyjny nad działaniem Rady sprawuje Departament Młodzieży i Wychowania w MEN.

Spis treści

• 1 Ogólne informacje
• 2 Posiedzenia
• 3 Prezydium Rady
• 4 Komisje
  • 4.1 Komisja ds. Egzaminów i Oceniania
    • 4.1.1 Skład
  • 4.2 Komisja ds. Konkursów i Nagród
    • 4.2.1 Skład
  • 4.3 Komisja ds. Wychowania i Praw Ucznia
    • 4.3.1 Skład
  • 4.4 Komisja ds. Samorządności
    • 4.4.1 Skład
  • 4.5 Komisja ds. Wniosków
    • 4.5.1 Skład
• 5 Dementi na temat Rady
• 6 Zobacz też
• 7 Linki zewnętrzne

//

Ogólne informacje

• Rada Dzieci i Młodzieży liczy 48. członków.
• Każde województwo ( Kuratorium Wojewódzkie) wybiera spośród kandydatów po 3. członków (z gimnazjum, liceum ogólnokształcącego i innej szkoły ponadgimnazjalnej).
• Dodatkowo w skład Rady weszli Marszałkowie XII Kadencji Sejmu Dzieci i Młodzieży (Mateusz Markiewicz, Mateusz Komorowski, Łukasz Warchoł)
• Kadencja Rady trwa dwa lata.
• Rada ustanowiła o powołaniu Prezydium Rady, w skład której wejdzie przewodniczący, dwóch zastępców przewodniczącego, sekretarz i członek rady z gimnazjów.
• Przewodniczącym Rady został Marszałek XII Sesji Sejmu Dzieci i Młodzieży Mateusz Komorowski.
• Zastępcami przewodniczącego Rady Dzieci i Młodzieży zostali: Izabela Puczyłowska (Suwałki) i Martyna Borowczyk. Sekretarzem jest Anna Węgrzyn.
• Przedstawicielem Gimnazjów w Prezydium Stałej Rady Dzieci i Młodzieży został Bartłomiej Lesiak.

Posiedzenia

• I posiedzenie: 6 listopada 2006 - organizacyjne.
• II posiedzenie: 7 lutego 2007 - podjęto trzy uchwały, utworzono komisje.
• III posiedzenie: 23 marca 2007 - podjęto dwie uchwały oraz trzy apele, objęto patronat nad konkursem dot. wartości i praw człowieka, przyjęto oficjalne logo rady, nastąpiło ukonstytuowanie się komisji.
• IV posiedzenie: 31 maja 2007 - posiedzenie na UKSW, 1 czerwca 2007 członkowie Rady zostali zaproszeni na posiedzenie Sejmu Dzieci i Młodzieży.
• V posiedzenie: 6 i 7 września 2007
• VI posiedzenie: 10 czerwca 2008

Prezydium Rady

• Mateusz Komorowski - przewodniczący
• Izabela Puczyłowska - wiceprzewodnicząca
• Martyna Borowczyk - wiceprzewodnicząca
• Anna Węgrzyn - sekretarz
• Bartłomiej Lesiak - członek zarządu

Komisje

Rada Dzieci i Młodzieży w celu swojego sprawniejszego funkcjonowania na posiedzeniu w dniu 7 lutego 2007 powołała do istnienia 5 następujących komisji:

Komisja ds. Egzaminów i Oceniania
Skład

• Michał Reszke - Przewodniczący
• Marta Warchoł - Zastępca Przewodniczącego
• Paulina Bazanek
• Kamil Grycz
• Jan Kalisiak
• Robert Lasek
• Mateusz Markiewicz
• Marek Płotka
• Małgosia Polowczyk
• Małgosia Sienkiewicz
• Łukasz Warchoł
• Joanna Wojna
• Tomek Zając

Komisja ds. Konkursów i Nagród
Skład

• Magdalena Miron - Przewodniczący
• Rafał Moroń - Zastępca Przewodniczącego
• Alina Mika
• Anna Pacia
• Agnieszka Kuźmińska
• Agnieszka Skrabska
• Michał Bohaczewski

Komisja ds. Wychowania i Praw Ucznia
Skład

• Sebastian Kaleta - Przewodniczący
• Agnieszka Kik - Zastępca Przewodniczącego
• Justyna Krauze
• Monika Woszczak
• Michał Kaszuba
• Agnieszka Kik
• Konrad Orzechowski
• Arkadiusz Kiepura
• Krzysztof Jordan
• Dawid Liwoch
• Sebastian Kaleta
• Michał Jaworski
• Agata Misiuk
• Marta Matynia

Komisja ds. Samorządności
Skład

• Piotr Müller - Przewodniczący
• Patrycja Oleksza - Zastępca Przewodniczącego
• Elżbieta Adamska
• Magdalena Czul
• Katarzyna Fejdasz
• Paweł Karczewski
• Paweł Kupis
• Karolina Kwolek

Komisja ds. Wniosków
Skład

• Agnieszka Kałuża - Przewodniczący
• Małgorzata Otłowska - Zastępca Przewodniczącego
• Agnieszka Adamska

Dementi na temat Rady

• Wbrew powszechnej opinii krążącej wśród internautów, Rada Dzieci i Młodzieży przy Ministrze Edukacji Narodowej jest organem całkowicie apartyjnym.

Zobacz też

• Ministerstwo Edukacji Narodowej
• Sejm Dzieci i Młodzieży
• Portal na temat Oświaty na Wikipedii

Linki zewnętrzne

• Strona internetowa Rady Dzieci i Młodzieży
• Zarządzenie Ministra Edukacji Narodowej Romana Giertycha w sprawie powołania Stałej Rady Dzieci i Młodzieży przy MEN (Zarządzenie nr. 28 z dn. 29.09.2006)

Bobby Franks (left)

Robert Emanuel “Bobby” Franks (ur. 19 września 1909, zm. 21 maja 1924) był czternastoletnią ofiarą morderstwa. Został zabity przez nastoletnich kryminalistów Nathana Leopolda i Richarda Loeba.

Bobby był synem milionera z Chicago, Jacoba Franksa, oraz sąsiadem Richarda Loeba. Leopold i Loeb nie mieli rozsądnego motywu, porwali i zamordowali Bobbiego ponieważ chcieli popełnić zbrodnię doskonałą. Franks, którego rodzina mieszkała naprzeciwko rezydencji Loebów, został wybrany jako przypadkowa ofiara w dniu morderstwa.

Zwłoki Bobbiego zostały znalezione nad Wolf Lake, około 15 mil (ok. 24 km.) na południe od Chicago Loop. Nathan Leopold i Richard Loeb, bronieni przez sławnego adwokata Clarence’a Darrowa, zostali skazani na karę dożywotniego pozbawienia wolności za morderstwo i 99 lat za porwanie, podczas procesu nazwanego przez prasę “procesem stulecia”. Loeb został zamordowany przez współwięźnia z celi w 1936 roku. Leopold został zwolniony warunkowo za poręczeniem i przeniesiony do Puerto Rico. Zmarł na zawał serca w 1971 roku.

Gdyby nie wizyta u lekarza, ofiarą tego morderstwa byłby jedenastoletni Armand Deutsch. Tego dnia, Armand został odebrany ze szkoły przez szofera. Zamiast niego zabójcy wybrali Bobbiego Franksa. Deutsch dożył 92 lat.

Przypisy

1. ↑ New York Social Diary. Retrieved July 8, 2008.
2. ↑ Purdum, Todd S. Armand S. Deutsch, Hollywood fixture, dies at 92.” New York Times, August 18, 2005. Retrieved July 8, 2008.

Linki zewnętrzne

• Bobby Franks w serwisie Find-A-Grave
• Robert Franks

Spis treści

• 1 Rodzaje chust
• 2 Zalety noszenia w chuście
• 3 Noszenie w dawnej Polsce
• 4 Kontrowersje
• 5 Przypisy
• 6 Źródła internetowe

//

Rodzaje chust

chusta wiązana

Chusty dzielą się na:

chusty wiązane - długość od 2,5 do 5,4 metra (szerokość około 70 cm) - zawiązane w odpowiedni sposób wokół noszącego dają najwięcej możliwości ułożenia dziecka: od pozycji leżących, poprzez pionowe “brzuchem do brzucha” z przodu, na biodrze lub na plecach - najczęściej rozkładają ciężar noszonego dziecka na oba ramiona i plecy noszącego. Ten typ chusty dzielimy również pod względem użytej tkaniny: chusty tkane lub elastyczne. Te drugie polecane są dla najmniejszych dzieci i najmniej wprawnych w wiązaniu opiekunów.

chusty kółkowe - chusty zakładane na jedno ramię, jeden koniec materiału zakończony jest specjalnymi kołkami, drugi przepleciony przez nie na zasadzie paska, co pozwala regulować obwód chusty - możemy nosić noworodka na leżąco z przodu, większe dzieci na biodrze w pionie, starsze także na plecach

chusty typu pouch - zwane “kieszonkami” - najprostsze chusty na jedno ramię, bez możliwości regulacji - dobierane do rozmiaru noszącego - zasady noszenia podobne jak w chustach kołkowych

pośród akcesoriów do noszenia dzieci, do grupy “chust” często zalicza się także miękkie nosidła wzorowane na nosidłach używanych w Japonii lub Chinach (podaegi lub mei-tai), w których do kwadratowego (najczęściej) panela doszyte są pasy służące do umocowania nosidła na plecach.

na nosidłach azjatyckich wzorowane są współczesne nosidła ergonomiczne

Zalety noszenia w chuście

• wygoda i wolne ręce
• noszenie redukuje ilość płaczu
• pomaga nawiązać więź
• wspiera rozwój emocjonalny dziecka, zapewniając mu niezbędną dla jego rozwoju bliskość i poczucie bezpieczeństwa
• stymuluje błędnik poprzez kołysanie i bujanie
• pozwala dziecku obserwować świat i uczestniczyć w codziennych czynnościach

chusty i noszenie dzieci w Polsce propaguje stowarzyszenie rodziców noszących dzieci w chustach - klub kangura

Noszenie w dawnej Polsce

chacka /hycka

używano bądź kołyski wykonanej z wikliny - lekkiej i łatwej do zawieszenia na przykład na gałęzi drzewa bądź nosideł wykonanych z tkaniny. Nosidła te - w zależności od regionu nosiły różne nazwy: hacka, chajtka, chycka, chusta lub po prostu szmata albo płachta. Dzieci nosiło się także w elementach stroju - zapaskach, fartuchach lub „zajdkach” oraz „odziewackach” - dużych chustach wełnianych używanych jako osłona przed zimnem. Sposób wykonania, użyty materiał, kolorystyka i wreszcie sposób noszenia był zróżnicowany w zależności od regionu i tradycji w danej rodzinie. Dzieci były noszone głównie przez kobiety lub starsze rodzeństwo. Jak można przypuszczać, ludność osiadła korzystała z nosideł wtedy, gdy było konieczne dłuższe wyjście lub podróż wraz z dzieckiem, ludność wędrująca zaś używała ich częściej i dłużej (np. Romowie). W sytuacji krytycznej - na przykład podczas nagłej ucieczki z domu w czasie wojny - jako chusta mógł być wykorzystany nawet kilim ze ściany czy kapa z łóżka, ale zazwyczaj stosowano chusty wykonane z płótna lub z wełny, co zapewne też było zależne od pory roku i warunków atmosferycznych. Chusty polskie były kolorowe, czasem z frędzlami. Kolorystyka - podobnie jak w przypadku strojów - zależała od regionu Polski.

Można też przypuszczać, że takie elementy codziennego ubioru, jak fartuchy i zapaski, używane często przez kobiety jako pomoc przy transporcie na przykład chrustu, były również wykorzystywane pomocniczo do przenoszenia małych dzieci. Chusty trójkątnej (hacki), noszonej przez ramię używano podobnie jak kołysek do przenoszenia dzieci malutkich w pozycjach leżących. Dziecko było zawieszone z przodu lub trochę z boku osoby noszącej. Prawdopodobnie taki trójkątny kawałek materiału mógł być stosowany pomocniczo przy sadzaniu i noszeniu na biodrze lub na boku dzieci już starszych.

W “szmacie”, czyli szerokiej prostokątnej płachcie dzieci były noszone z przodu lub na plecach, czasem także nieco z boku, tak, by matka mogła kontrolować co się z dzieckiem dzieje. Dziecko siedziało w chuście w pozycji pionowej - dolne końce (rogi) materiału były zawiązane w pasie osoby noszącej, materiał przechodził pod pupą dziecka, nóżki wystawały po bokach. Górne rogi wiązano w taki sposób, że jeden koniec materiału przechodził pod pachą, a drugi nad przeciwległym ramieniem. Pozwalało to podtrzymać główkę młodszego dziecka, a starszemu swobodnie wyglądać na świat

Kontrowersje

W lutym 2007 chusta do noszenia dzieci (nosidło typu fasolka - z kolkami i sznureczkami /”Fasolka typu Brasiliana” firmy BabyBean/) została przez UOKiK uznana za niebezpieczną z powodu niedostatecznej wytrzymałości sznureczków oraz innych zabezpieczeń i tym samym wpisana do Rejestru produktów niebezpiecznych.

Przypisy

1. ↑ Małgorzata Garkowska - na podstawie książki Doroty Żołądź-Strzelczyk “Dziecko w dawnej Polsce” (Wydawnictwo Poznańskie, Grudzień 2006) oraz informacji Janusza Mielcarka, etnografa.
2. ↑ decyzja z rejestru UOKIK

Źródła internetowe

• Rodzice noszący dzieci w chustach - Klub Kangura
• szkolachustonoszenia.pl - Szkoła Chustonoszenia

Fundusz zasłynął z nowatorskiego podejścia do pomocy uzdolnionym dzieciom, poprzez organizację ogólnopolskich warsztatów w instytutach naukowych i szkołach wyższych oraz specjalnych obozów naukowych.

Fundusz jest również organizatorem polskiego etapu Konkursu Prac Młodych Naukowców Unii Europejskiej (ang. European Union Contest for Young Scientists).

Obecnie w skład Zarządu Funduszu wchodzą:

• Ryszard Rakowski (b. sekretarz i wpółzałożyciel)
• dr Wojciech Augustyniak
• prof. Bogdan Cichocki
• prof. M. Katarzyna Kornacka (wiceprzewodnicząca)
• prof. Włodzimierz Lengauer (wiceprzewodniczący)
• prof. Jan Madey (przewodniczący)
• prof. Zbigniew Marciniak
• Aleksander Pęszko (skarbnik)
• prof. Lucjan Piela
• Maria Mach (sekretarz)
• prof. Tomasz Strahl

Program pomocy wybitnie uzdolnionym

Corocznie Fundusz wybiera grono tak zwanych stypendystów na podstawie dostarczonych przez wnioskodawców (uczeń, szkoła, rodzice) dowodów zainteresowań akademickich, takie jak prace własne, opracowania, lista przeczytanych książek akademickich czy po prostu szczegółowy opis zainteresowań. Oceny szkolne nie są przy tym brane pod uwagę. Ważnym czynnikiem jest zawsze uczestnictwo i sukcesy w konkursach i olimpiadach przedmiotowych, ale nie jest on decydujący. Jeśli dany uczeń nie został zakwalifikowany jako stypendysta, może uzyskać niższy status, taki jak podopieczny lub kandydat na stypendystę.

Stypendyści Funduszu nie otrzymują żadnych pieniędzy w formie gotówki, którą można by swobodnie wydawać. Mogą za to uczestniczyć bezpłatnie w warsztatach i obozach naukowych, trwających tydzień lub dwa, przy czym dodatkowo zwracana jest całość kosztów transportu poniesionych przez stypendystę. Spośród instytutów przez wiele lat najaktywniej uczestniczących w organizacji tych zajęć znajdują się m.in.

• Instytut Chemii Organicznej PAN,
• Wydział Matematyki i Informatyki oraz Centrum Astronomiczne UMK,
• Instytut Fizyki PAN,
• Interdyscyplinarne Centrum Modelowania, Wydział Chemii, Wydział Matematyki, Informatyki i Mechaniki, Wydział Fizyki oraz Obserwatorium Astronomiczne UW,

a także liczne wydziały humanistyczne i artystyczne czy Akademie Muzyczne. Fundusz organizuje także koncerty stypendystów muzycznych (m.in. na Zamku Królewskim, w Podchorążówce w Łazienkach Królewskich) i wystawy prac plastycznych.

Najważniejszym wydarzeniem jest jednak ogólny obóz naukowy w Świdrze (w roku szkolnym 2005/2006 obóz odbył się w Miedzeszynie, przed rokiem 2000 odbywał się w Jadwisinie pod Warszawą), trwający około 10 dni wielodyscyplinarny zjazd stypendystów z różnych dziedzin (matematyka, fizyka, chemia, biologia, historia, filologia, muzyka, plastyka itd.). Od rana do późnego wieczoru odbywają się wykłady prowadzone przez znanych profesorów, warsztaty prowadzone przez młodych naukowców, spotkania ze znanymi intelektualistami, a także zajęcia sportowe.

W trakcie wakacji letnich stypendyści Funduszu mają możliwość wziąć udział w międzynarodowych obozach naukowych takich jak

• Research Science Institute (en:Research Science Institute), obóz badawczy, odbywający się na uczelniach Massachusetts Institute of Technology i Caltech w USA,
• European Space Camp , obóz astronomiczny, mający miejsce w wyrzutni rakiet na Lofotach w Norwegii,
• Warsztaty badawcze na Uniwersytecie w Getyndze w Niemczech,
• Międzynarodowe Forum Młodych Naukowców w Londynie (en:LIYSF) w Wielkiej Brytanii.

Krajowy Fundusz na rzecz Dzieci jest też aktywnym uczestnikiem dyskusji o zmianach w systemie edukacyjnym w Polsce, ze szczególnym naciskiem na kształcenie dzieci uzdolnionych.

Znani stypendyści

• Filip Wolski, stypendysta, zwycięzca Międzynarodowej Olimpiady Informatycznej
• Krzysztof Trzaskowski, stypendysta
• Jacek Dehnel, stypendysta
• Jan Klata, stypendysta
• Mariusz Patyra, stypendysta
• Rafał Blechacz, stypendysta w latach 2002-2004
• Agata Szymczewska, stypendystka w latach 1997-2004
• Adam Falkiewicz, stypendysta w roku szkolnym 1995/1996
• Tomasz Czajka, stypendysta w latach 1993/1993, zwycięzca wielu międzynarodowych konkursów programistycznych
• Marta Kowalczyk, stypendystka

Linki zewnętrzne

• http://www.fundusz.org

Dziecko podczas wojny secesyjnej

Dzieckiem-żołnierzem jest każda osoba poniżej 18. roku życia, która jest członkiem rządowych lub wspieranych przez rząd sił zbrojnych oraz innych regularnych bądź nieregularnych sił albo grup zbrojnych.

Współcześnie większość nieletnich żołnierzy werbowana jest pod przymusem. Porywane są z własnych domów, szkół, ulic. Czasami dzieci zgłaszają się jako ochotnicy. Wojny w krajach biednych doprowadzają często do katastrofy gospodarczej i społecznej, przez co małoletni cierpią głód i pozbawieni są opieki dorosłych. Wstąpienie w szeregi ugrupowań militarnych często daje im jedyną możliwość przeżycia - wśród uzbrojonych ludzi czują się bezpieczniej, mają zapewniony posiłek i ubranie.

Znane są również dość liczne historyczne przypadki dobrowolnego udziału dzieci w walce zbrojnej. Najczęściej dotyczyły one szczególnie ważnych dla danego narodu czy państwa konfliktów, w których ceną była niepodległość czy narodowa egzystencja. Małoletni podejmujący świadomą, choć często emocjonalną decyzję o czynnej walce z bronią w ręku wywodzili się często ze środowisk kładących duży nacisk na wychowanie w duchu honoru i miłości ojczyzny, z harcerstwa i skautingu lub rodzin patriotycznych.

Spis treści

• 1 Historia
• 2 Motyw dziecka-żołnierza w kulturze
• 3 Prawo
• 4 Obecna sytuacja
• 5 Zobacz też
• 6 Linki zewnętrzne

//

Historia

Onni Kokko, 13-letni uczestnik fińskiej wojny domowej w 1918

Najwcześniejsze udokumentowane przypadki dzieci używanych w wojnach pochodzą z czasów starożytnych. Nie były one jednak zazwyczaj używane do bezpośredniej walki, służyli jako pomocnicy np. kierowali rydwanami. Przykłady tych wykorzystywań można znaleźć w sztuce Hetytów i starożytnych Egipcjan, mitologii greckiej (Herkules i Hylas). W starożytnej Grecji praktyki te zostały oficjalnie zalegalizowane, jako pederastyczna tradycja, a pary składające się z dojrzałego mężczyzny i chłopca były uważane za szczególnie dobre w walce (np. Święty Zastęp).

Rzymianie także wykorzystywali dzieci podczas wojny, jednak uznawano to za niemoralne i okrutne. Według Plutarcha wprowadzono prawo, według którego do armii można było wcielać chłopców tylko wtedy, gdy ukończyli 16 lat.

W średniowiecznej Europie młodzi chłopcy, w wieku około 12 lat, zostawali giermkami, jednak ich rola w walce bezpośredniej była ograniczona. W 1212 roku miała się rzekomo odbyć tzw. Krucjata dziecięca. Jej uczestnicy, nie odbyli wojskowych przeszkoleń, z założenia mieli zdobyć Ziemię Świętą dzięki czystości serc. Wydarzenie to wg współczesnej nauki nie odbyło się w formie przekazanej przez tradycję, która połączyła w jedno kilka rzeczywistych podobnych wydarzeń.

W historii Polski przedrozbiorowej w rodzinach szlacheckich było przyjęte przygotowywanie chłopców do rycerskiego rzemiosła, później do służby wojskowej. Znane są z historii i ikonografii postaci kilkunastoletnich przedstawicieli rodów magnackich lub szlacheckich w strojach wojennych i z bronią. Podobnie jak w wielu innych krajach europejskich, niekiedy młodzieńcy poniżej 18 roku życia piastowali funkcje wojskowe, także oficerskie.

W okresie zaborów dzieci, szczególnie chłopcy, z rodzin pielęgnujących tradycje patriotyczne brały udział w zbrojny w powstaniach, a w czasie wojen napoleońskich i I wojny światowej wstępowały do legionów. Mimo iż regulaminy wojskowe zazwyczaj zakazywały zaciągu nieletnich, niektórzy, czasem podając nieprawdziwą datę urodzenia, omijali zakaz. Szwoleżer gwardii, odznaczony przez Napoleona kapral Michał Wilczek miał w czasie zdobywania Madrytu 16 lat. Szczególnie wielu nieletnich patriotów starało się wstąpić do legionów polskich w czasie I wojny światowej. Do rangi symbolu narodowego urósł czyn żołnierski Orląt Lwowskich - grupy prawie 1,5 tys.dzieci i młodzieży (od 9 do 18 lat) biorących czynny udział w walkach o Lwów w latach 1918 - 1920. Trzynastoletnie Orlę Lwowskie Antoś Petrykiewicz, odznaczony pośmiertnie krzyżem srebrnym Virtuti Militari, pozostaje do dziś najmłodszym kawalerem tego orderu.

Także skauting ma swoje początki w oblężeniu Mafekingu podczas wojny Anglików z Burami, gdy Robert Baden-Powell szkolił młodych chłopców na “skautów”, zajmujących się wywiadem, łącznością, podchodzeniem, tropieniem i pierwszą pomocą.

Patriotyczne wychowanie, w rodzinach, szkole i harcestwie było przyczyną masowego udziału dzieci w walce zbrojnej w czasie wojny obronnej w 1939, okupacji hitlerowskiej, szczególnie zaś powstania warszawskiego. Ich bohaterska walka i często kaźń zostały upamiętnione m.in. pomnikiem pod wieżą spadochronową w Katowicach i pomnikiem Małego Powstańca w Warszawie. Mali żołnierze Polski Podziemnej najczęściej wykonywali funkcje łączników, kurierów, wywiadowców, sanitariuszy, uczestników małego sabotażu, ale niejednokrotnie również walczyli z bronią w ręku. Kilkunastoletni żołnierze brali udział w II wojnie światowej także po stronie niemieckiej. Szczególnie w ostatnich miesiacach III Rzeszy częste były przypadki tworzenia pododziałów przeciwpancernych złożonych z małoletnich członków Hitlerjugend, uzbrojonych często jedynie w panzerfausty lub obsługujacych artylerię przeciwlotniczą. Część dzieci i młodzieży wychowanej w duchu nazistowskiego fanatyzmu zgłaszała się do tych formacji ochotniczo.

Polscy młodzi harcerze podczas powstania warszawskiego

Szczególną kategorią dzieci-żołnierzy są synowie pułku. Chodziło w tym przypadku najczęściej o sieroty przygarnięte przez jednostki wojskowe, niekiedy dzieci poległych towarzyszy broni lub markietanek. Zjawisko występowało często w okresie wojen napoleońskich, ale także później, np. w amerykańskiej wojnie secesyjnej i również w XX wieku. Dzieci, zwykle chłopcy, pełniły często funkcje doboszy , posłańców lub ordynansów. Niekiedy, np. w przypadku dzieci przygarniętych przez polskie formacje w ZSRR, była to jedyna możliwość uratowania ich przed śmiercią głodową.

Pewną formą instytucjonalną edukacji wojskowej dzieci są szkoły kadetów, istniejące w wielu krajach już od XVIII. Początkowo miały za zadanie patriotyczne i militarne wychowanie dzieci szlacheckich rodów, później stanowiły często formę pomocy państwa w kształceniu dzieci uboższych warstw, np. zawodowych podoficerów. Korpusy kadetów istnieją obecnie w wieku krajach, działały także w międzywojennej i powojennej Polsce. Współczesne korpusy kadetów, choć kładą wciąż duży nacisk na wyszkolenie wojskowe, zapewniają też zwykle edukacje ogólnokształcącą, zazwyczaj na poziomie zbliżonym do szkoły średniej.

Motyw dziecka-żołnierza w kulturze

Motyw dzieci żołnierzy inspirował wielu twórców. Przedstawienie ich losów, tragedii lub bohaterstwa służyło często do zwiększenia efektu dramatycznego dzieła, jego roli wychowawczej lub propagandowej.

Znane są liczne dzieła malarskie przedstawiające małych żołnierzy, często doboszów na w pierwszych szeregach wojsk czy zbrojnych powstańców. Szczególnie znane są sceny z dziećmi - żołnierzami z obrazów Feliksa Philippoteaux Epizod z roku 1812 , Eugène Delacroix Wolność prowadząca lud na barykady , Orlęta lwowskie Wojciecha Kossaka i Bitwa warszawska Jerzego Kossaka.

Losy dziewczynki adoptowanej przez oddział francuskich grenadierów są motywem opery G. Donezettiego Córka pułku.

O 14-letnim doboszu, który miał wsławić się wyjątkowym męstwem podczas bitwy pod Custozzą, traktuje jedno z opowiadań miesięcznych z Serca Amicisa. Małemu komunardowi Ilja Erenburg poświęcił opowiadanie Fajka komunarda (ze zbioru Trzynaście fajek).

Motywy te pojawiły się szczególnie licznie w literaturze, kinematografii i sztukach plastycznych po II wojnie światowej, szczególnie w Polsce, Niemczech, ZSRR, a po jego rozpadzie krajach bałtyckich. Obronie katowickiej wieży spadochronowej poświęcone są powieści Kazimierza Gołby i Wilhelma Szewczyka oraz film fabularny Pawła Komorowskiego Ptaki ptakom z 1976 r. Problem dojrzewania, także politycznego, kilkunastoletnich żołnierzy III Rzeszy porusza powieść Dietera Nolla Przygody Wernera Holta.

Dzieci-żołnierze są bohaterami fantastyczno-naukowej powieści Gra Endera Orsona Scotta Carda.

Prawo

Współcześnie zjawisko to łamie cały szereg praw zagwarantowanych dzieciom.

• Konwencja o Prawach Dziecka z 20 listopada 1989

Art.38

1. Państwa-Strony zobowiązują się respektować i nakazać respektowanie norm międzynarodowego prawa humanitarnego mających zastosowanie do nich w przypadku konfliktu zbrojnego i odnoszących się do dzieci.

2. Państwa-Strony podejmują wszelkie możliwe kroki dla zapewnienia, aby osoby, które nie osiągnęły wieku 15 lat, nie brały bezpośredniego udziału w działaniach zbrojnych.

3. Państwa-Strony będą powstrzymywały się przed rekrutowaniem do swoich sił zbrojnych jakiejkolwiek osoby, która nie osiągnęła piętnastu lat. Przeprowadzając rekrutację spośród osób, które osiągnęły wiek piętnastu lat, lecz nie osiągnęły jeszcze 18 lat, Państwa-Strony będą starały się brać pod uwagę w pierwszej kolejności osoby starsze wiekiem.

• Protokół fakultatywny do Konwencji o prawach dziecka w sprawie angażowania dzieci w konflikty zbrojne z 12 listopada 2002

Art.1 Państwa-Strony niniejszego protokołu podejmą wszelkie możliwe środki dla zapewnienia aby członkowie ich sił zbrojnych, którzy nie osiągnęli 18 roku życia nie brali bezpośredniego udziału w konfliktach zbrojnych.

Art.2 Państwa-Strony niniejszego Protokołu zapewnią, by osoby które nie osiągnęły 18 roku życia nie były objęte obpwiązkowym poborem do ich sił zbrojnych.

• Statut rzymski Międzynarodowego Trybunału Karnego

Art.1 Trybunał posiada jurysdykcje w odniesieniu do zbrodni wojennych, w szczególności popełnionych w ramach realizacji planu lub polityki albo kiedy zbrodnie te są popełniane na szeroką skalę.

Art.2 Dla celów niniejszego statutu zbrodnie wojenne oznaczają:

(VII)wcielenie lub werbowanie dzieci poniżej 15 roku życia do sił zbrojnych lub używanie ich w działaniach zbrojnych

Obecna sytuacja

Współcześnie większość nieletnich żołnierzy werbowana jest pod przymusem. Grupom militarnym zależy na rekrutowaniu jak największej liczby dzieci, ponieważ przestraszonymi nieletnimi łatwo jest manipulować, a ich utrzymanie jest dużo tańsze niż dorosłych.

Dzieci-żołnierze wykorzystywane są jako żywe tarcze, szpiedzy, kurierzy i zwiadowcy. Często zmuszane są do zabijania. Często praktykuje się podawanie im narkotyków, które mają za zadanie zwiększyć ich posłuszeństwo, oraz uśmierzyć strach i ból. Dziewczynki, które stanowią 40% dzieci-żołnierzy, są także często wykorzystywane seksualnie.

Mimo silnego zaangażowania w walkę z problemem nieletnich żołnierzy prowadzoną m.in. przez UNICEF i Amnesty International nadal ponad 300 tys. dzieci wykorzystywanych jest w konfliktach zbrojnych. Niektóre z nich w chwili rekrutacji nie mają ukończonych nawet 10 lat. Według najnowszych danych przedstawionych na konferencji międzynarodowej zorganizowanej przez Fundusz Narodów Zjednoczonych Pomocy Dzieciom 6 lutego 2007 r. w Paryżu, od 1998 r. udało się osiągnąć demobilizację i reintegrację ponad 100 tysięcy dzieci: 27 346 w Demokratycznej Republice Konga, 20 tys. Ugandzie, 16 400 w Sudanie, 11 780 w Libanie, 8 334 w Sierra Leone, 5 900 w Sri Lance, 4 tys. w Afganistanie, po 3 tys. w Angoli, Burundi i Kolumbii.

Jednak rozmiar zjawiska nadal jest ogromny. W samej Birmie władza oficjalnie wciela dzieci do armii. Ich liczba szacowana jest na ok. 70 tys. Podobna liczba dzieci walczy w Somalii. W Demokratycznej Republice Konga żołnierzami nadal jest ok. 40 tys. dzieci, w Ugandzie i Kolumbii po 10 tys.

Szacuje się, że od 1990 roku na całym świecie ponad 1,6 mln dzieci zginęło w konfliktach zbrojnych.

Zobacz też

• przegląd zagadnień z zakresu wojskowości
• Stefan P. Wesołowski
• Witold Modelski

Linki zewnętrzne

• Amnesty International Temat: Dzieci
• UNICEF Polska - Małe dzieci, wielkie wojny
• Ośrodek Informacji ONZ w Warszawie - Dzieci-Żołnierze
• fotoreportaż

Dziecko ma prawo do:

• wychowywania się w rodzinie,
• adopcji,
• oświaty i nauki,
• kultury, wypoczynku i rozrywki,
• ochrony zdrowia i opieki medycznej,
• wszechstronnego rozwoju osobowości, swobody wyznania, światopoglądu,
• dostępu do informacji,
• ochrony przed wyzyskiem i poniżającym traktowaniem,
• prywatności,
• równości.

W Polsce najważniejszymi aktami prawnymi, gwarantującymi prawa dziecka, są:

• Konstytucja RP;
• Konwencja o Prawach Dziecka;
• Ustawa o Rzeczniku Praw Dziecka.

Prawa socjalne dziecka:

• prawo do zabezpieczenia socjalnego
• prawo do możliwie najwyższego poziomu ochrony zdrowia,
• prawo do odpowiedniego standardu życia
• prawo do wypoczynku, czasu wolnego, rozrywki i zabawy,

Linki zewnętrzne

• Edukacja i Dialog 12/1996 Prawa dziecka wartość i norma, a nie kodeks praw – Ewa Bąk

Spis treści

• 1 Teoria
• 2 Zasady
• 3 Zobacz też
• 4 Przypisy
• 5 Bibliografia
• 6 Linki zewnętrzne

//

Teoria

Teoria przywiązania w ujęciu Johna Bowlby’ego mówi, że dziecko skłania się do tego, by szukać bliskości innej osoby i czuje się bezpiecznie, kiedy osoba ta jest blisko niego. W 1951 r. Bowlby zaprezentował hipotezę deprywacji opieki macierzyńskiej – pozbawienie opieki matki miało powodować u dzieci nie tylko depresję, ale także wywoływać ostry konflikt i wrogość, co w dorosłym życiu utrudniałoby tworzenie zdrowych związków partnerskich.

Dla porównania, Zygmunt Freud twierdził, że przywiązanie jest konsekwencją potrzeby zaspokojenia popędów. W teorii przywiązania, przywiązanie uznano za system biologiczny – dzieci są w naturalny sposób związane ze swoimi rodzicami, gdyż są istotami społecznymi, a nie dlatego, że potrzebują innych ludzi do zaspokojenia swych popędów.

Zasady

Według Attachment Parenting International (API) – międzynarodowej organizacji, powołanej do życia, by promować ideę rodzicielstwo bliskości – jest osiem zasad, które wspierają powstanie bezpiecznej więzi dziecka z opiekunem:

1. Przygotuj się do ciąży, porodu i rodzicielstwa
2. Karm z miłością i szacunkiem
3. Reaguj z wrażliwością
4. Zapewnij odżywczy dotyk
5. Zapewnij bezpieczny sen, pod względem fizycznym i emocjonalnym
6. Zapewnij stałą, pełną miłości opiekę
7. Praktykuj pozytywną dyscyplinę
8. Dąż do równowagi w życiu osobistym i rodzinnym

Powyższe zasady nie zostały zaczerpnięte z początkowych badań nad stylami przywiązania, ale są to działania, które rodzice mogą podjąć, by „zestroić się” ze swoimi dziećmi, być „konsekwentnie wrażliwymi na ich potrzeby” oraz „dostępnymi fizycznie i emocjonalnie”, co jest kluczowe dla wytworzenia u nich bezpiecznego stylu przywiązania.

Zasady te interpretuje się na liczne sposoby. Wiele osób, preferujących rodzicielstwo bliskości, wybiera jednocześnie naturalne życie rodzinne (ang. natural family living – NFL), czyli m.in. naturalny poród, poród domowy, rezygnację z pracy zawodowej jednego z rodziców, wspólne spanie (ang. cosleeping), karmienie piersią, noszenie dzieci czy domową edukację.

Dr Sears nie zakłada jednak, że każdy rodzic powinien w restrykcyjny sposób stosować się do wszystkich wymienionych zasad, ale zachęca rodziców, by wykazywali się kreatywnością w kwestii zaspokajania potrzeb swoich dzieci.

Zwolennicy rodzicielstwa bliskości cenią w nim bezpieczną więź między dziećmi a ich głównymi opiekunami, najczęściej rodzicami. Przy czym bezpieczna więź może też zostać nawiązana z innymi osobami, które zajmują się dzieckiem. Ludzie, wychowujący swoje dzieci w duchu rodzicielstwa bliskości, uważają, że dziecko można zostawiać z opiekunką, o ile wyznaje ona te same wartości co rodzice i jest nastawiona na zaspokajanie potrzeb dziecka. Współpraca z opiekunką pozwala dorosłym zadbać o siebie i zachować niezbędną równowagę.

Rodzice przywiązani do idei bliskości starają się zrozumieć biologiczne i psychologiczne potrzeby swoich dzieci, by nie mieć nierealistycznych oczekiwań co do ich zachowania. Dbają o to, by wyznaczać dzieciom granice stosownie do ich wieku – uwzględniając aktualny etap rozwoju fizycznego i psychologicznego. Dzięki temu mogą uniknąć frustracji, występującej zwykle, gdy od dziecka oczekuje się rzeczy leżących poza zasięgiem jego możliwości. Judy Arnall w swojej książce “Discipline Without Distress: 135 tools for raising caring responsible children without time-out, spanking, punishment or bribery” (Dyscyplina bez bólu: 135 sposobów na wychowanie wrażliwych, odpowiedzialnych dzieci bez odsyłania do kąta, klapsów, kar i przekupstwa) pisze, że dyscyplina to uczenie dziecka poprzez delikatne nakierowanie, np. odwracanie uwagi, dopuszczanie naturalnych konsekwencji zachowań, słuchanie i modelowanie.

Zgodnie z założeniami rodzicielstwa bliskości, dziecko by przetrwać musi nauczyć się komunikować swoje potrzeby dorosłym, którzy je we właściwy sposób zaspokoją. Dr W. Sears wyjaśnia, że małe dziecko nie jest zdolne do manipulacji. W rodzicielstwie bliskości nie chodzi o to, by zaspakajać potrzeby, o które dziecko może zadbać samodzielnie. Najważniejsze to zrozumieć, na czym te potrzeby polegają, jak zmieniają się z upływem czasu i reagować na nie stosownie do okoliczności. Podobne w swoich założeniach do rodzicielstwa bliskości są m.in. naturalne rodzicielstwo, instynktowne rodzicielstwo, intuicyjne rodzicielstwo oraz rodzicielstwo w oparciu o „koncepcję kontinuum”.

Zobacz też

• Teoria przywiązania
• Style przywiązania się u dzieci

Przypisy

1. ↑ Judy Arnall: Discipline Without Distress: 135 tools for raising caring responsible children without time-out, spanking, punishment or bribery. Professional Parenting Canada, 2007. 

Bibliografia

• John Bowlby: Maternal Care and Mental Health. Geneva: World Health Organisation, 1951. 

Linki zewnętrzne

• “Przytul mnie mamo” – strona o rodzicielstwie bliskości
• Forum dla rodziców zainteresowanych Rodzicielstwem Bliskości
• Attachment Parenting International (ang.)

Wielka Księżna Maria Romanowa (1899-1918)

Maria Romanowa, 1910

Maria Nikołajewna Romanowa (ur. 14 czerwca/26 czerwca 1899 w Peterhofie, w Sankt Petersburgu; zm. 4 lipca/17 lipca 1918 w Jekaterynburgu) - wielka księżna rosyjska, trzecia córka ostatniego cara rosyjskiego Mikołaja II i carycy Aleksandry Fiodorownej. Święta prawosławna.

Spis treści

• 1 Biografia
• 2 Charakter i obycie
• 3 Relacje z Rasputinem
• 4 Śmierć i kanonizacja
• 5 Maria w filmie
• 6 Przypisy
• 7 Literatura
• 8 Zobacz też
• 9 Strony o Marii Romanowej

//

Biografia

Wielka Księżna Maria Nikołajewna Romanowa urodziła się jako trzecia córka cara Mikołaja II i carycy Aleksandry Fiodorowny 26 czerwca 1899 w pałacu carskim w Peterhofie. W momencie jej przyjścia na świat para carska miała już dwie córki - Olgę i Tatianę, toteż caryca miała nadzieję na urodzenie syna, który mógłby dziedziczyć po ojcu tron.

W kontaktach między sobą wielkie księżne używały języka angielskiego lub języka rosyjskiego, ze swoim bratem Aleksym i ojcem rozmawiały po rosyjsku, zaś z matką – po angielsku. Ponadto uczyły się francuskiego. Ich pierwszą nauczycielką angielskiego była guwernantka Margaret Eager, co sprawiło, że posługiwały się tym językiem z wyraźnym akcentem irlandzkim.

Charakter i obycie

Carewna Maria Romanowa (ok. 1916)

Marię nazywano Masha, Mashka, a także francuską odmianą jej imienia - Marie. Generalnie jednak i oficjalnie rodzina i przyjaciele nazywali ją jej imieniem i patronimem - Maria Nikołajewna.

Maria uchodziła za piękną i lubiącą flirtować dziewczynę. Miała brązowe, długie włosy. Jej niebieskie oczy były tak duże, że rodzina nazywała je “spodkami”. Marię często określano Aniołek Botticellego. Wielki Książę Rosji Władimir Aleksandrowicz nazwał ją przyjaznym dzieckiem ze względu na jej łagodną naturę. Pierre Gilliard, nauczyciel francuskiego Marii oraz jej rodzeństwa określał swoją uczennicę tak: “Miłe dziewczę, wysoka jak na swój wiek, jej obraz to samo zdrowie“. Ogromną miłością Maria darzyła ojca, cara Mikołaja II, którego nazywała “Papa” (choć podczas oficjalnych wystąpień i parad zwracała się, podobnie jak rodzeństwo, do niego per “carze”). Gdy car był chory na tyfus, Maria co noc całowała miniaturkę zdjęcia swego ojca na znak oddania i miłości do niego, ale także aby szybciej powrócił do zdrowia.

Maria była bardzo związana z Anastazją, ale ich osobowości były skrajnie odmienne. Maria zawsze grzeczna, Anastazja - wręcz przeciwnie. Maria: poważna, wyglądała na więcej lat niż rzeczywiście miała; Nastka wyglądała na mniej, co carycę Aleksandrę niezbyt zadowalało. Jednak obydwie - co łączyło zarówno je jak i inne dziewczynki - uwielbiały okazje, przy których mogłyby się pięknie wystroić - jak przystało na księżniczki.

Maszka uwielbiała rozmawiać o małżeństwie i dzieciach - ktoś kiedyś powiedział, że byłaby wzorem na cudowną żonę. Rzeczywiście, sama Maria stwierdziła w rozmowie z rodziną, że chciałaby mieć męża żołnierza i dwadzieścioro dzieci! Lubiła malować, ale nie znosiła malować siebie (robić sobie makijażu). Maria zawsze zachowywała się grzecznie, toteż jej ojciec żartował, że pewnego dnia wyrosną jej “anielskie skrzydła”.

Relacje z Rasputinem

Carewna Maria (1910)

Maria i jej rodzina Aleksego nazywali “Baby”. Gdy carewicz dostał ataku hemofilii, caryca Aleksandra zwróciła się o pomoc do Grigorija Rasputina. Ku uciesze rodziny cesarskiej, rzekomy mnich uratował życie choremu Aleksemu, czym zapewnił sobie sympatię cara i jego rodziny. “Święty pan”, jak carskie dzieci nazywały Rasputina, wykorzystywał każdą okazję do spotkania z Aleksym, ale innym powodem dla jego wizyt była chęć posiadania wpływów i nieoficjalnej władzy w Imperium Rosyjskim. Rasputin był też nazywany przez Marię i jej rodzeństwo “Nasz Przyjaciel”, co doskonale obrazowało pozycję faworyta na dworze carskim.

Rasputin, aby pozyskać przychylność pary cesarskiej, zaprzyjaźnił się z królewskimi dziećmi (oprócz Aleksego): Olgą, Tatianą, Marią i Anastazją. Pierwszy telegram, jaki napisał w 1908 roku do 9-letniej Marii, brzmiał: “Przypuszczam, Wasz prosty mnich, że My będziemy się widzieć wkrótce! Wielki pocałunek!”. Drugi telegram, jaki Rasputin napisał do Marii, brzmiał: “Moja mała M! Moja mała przyjaciółko! Może inni pomogą Wam nieść Wasz Krzyż i radość w Chrystusowym Świecie. Patrzę, już wieczór. Tak więc żegnam się dziś z kłopotami tego świata”.

Śmierć i kanonizacja

Maria Romanowa (1915)

Przez lata przyjmowano, że została zamordowana przez bolszewików w Jekaterynburgu w nocy z 16 na 17 lipca 1918 roku. Natomiast kiedy odnaleziono mogiłę członków rodziny carskiej, wśród znalezionych szczątków nie odkryto ciała chłopca, brakowało również ciała jednej z dziewcząt - Marii lub Anastazji. Nie przeszkodziło to w 2000 w kanonizacji jej przez cerkiew prawosławną.

Nieliczne pozostałości ich szkieletów odnaleziono dopiero w sierpniu 2007 roku, niedaleko od wspominanej mogiły .

Wielka księżna Maria w 1914 roku.

Maria w filmie

• W filmie Nicholas and Alexandra (pol. Mikołaj i Aleksandra) z 1971 roku Carewnę Marię zagrała Candace Glendenning.

Przypisy

1. ↑ Edward Radzinski: Jak naprawdę zginął car Mikołaj II. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, s. 87. ISBN 83-85558-35-7. 
2. ↑ 2,0 2,1 Robert Massie: Nicholas and Alexandra. Dell Publishing Co., 1967, s. 135. ISBN ISBN 0-440-16358-7. 
3. ↑ Edward Radzinski: Jak naprawdę zginął car Mikołaj II. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, ss. 147-148. ISBN 83-85558-35-7. 
4. ↑ Edward Radzinski: Jak naprawdę zginął car Mikołaj II. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, s. 148. ISBN 83-85558-35-7. 
5. ↑ Biographies - The Grand Duchesses - OTMA (ang.). .
6. ↑ Pierre Gilliard: Life at Tsarskoe Selo - Pierre Gilliard - Thirteen Years at the Russian Court (ang.). .
7. ↑ Bones found by Russian builder finally solve riddle of the missing Romanovs (ang.)
8. ↑ Kości carewicza i jego siostry zidentyfikowane, Rzeczpospolita z dnia 17 lipca 2008 roku, nr 166 (8067), s. A23.
9. ↑ DNA Confirms Remains Of Czar’s Children (ang.)

Literatura

• Łarysa Jermiłowa, Ostatni car, Wyd. Muza, Warszawa 2007, ISBN 978-83-7495-223-1.
• Janusz Kutta, Pamiętnik Mikołaja II, 2006, ISBN 83-89667-55-X.
• Robert K. Massie, Romanowowie: ostatni rozdział, Wyd. Amber, 2007, ISBN 978-83-241-2890-7.
• Shay McNeal, Ocalić cara Mikołaja II, 2004, ISBN 83-7311-895-0.

Zobacz też

• OTMA
• Ceclava Czapska

Strony o Marii Romanowej

• Maria Romanova (ang.)
• Fotografie Marii, Anastazji i Aleksego (ang.)
• Biografia Marii (ang.)
• Dyskusja o Marii Romanowej

Dzieci na wystawie w “Salon Planète” w Paryżu

Dzień
1 czerwca
(Międzynarodowy Dzień Dziecka)
20 listopada
(Powszechny Dzień Dziecka)

Znaczenie
propagowanie idei braterstwa i zrozumienia pomiędzy dziećmi całego świata oraz promowanie działań na rzecz ich pomyślnego rozwoju

Podobne święta
Dzień Dziecka Utraconego,
Dzień Dziecka Zaginionego,
Dzień Dziecka Afrykańskiego,
Dzień Dzieci Będących Ofiarami Agresji

Międzynarodowy Dzień Dziecka i Powszechny Dzień Dziecka – święto dzieci.

Spis treści

• 1 W Polsce
• 2 Na świecie
• 3 Święta pokrewne
• 4 Zobacz też
• 5 Przypisy

//

W Polsce

W Polsce (jak również w innych krajach słowiańskich, jak Czechy, Słowacja czy Ukraina) Dzień Dziecka obchodzony jest od roku 1952 1 czerwca. Jego inicjatorem jest organizacja zwana International Union for Protection of Childhood, której celem było zapewnienie bezpieczeństwa dzieciom z całego świata. Od roku 1994 w Dzień Dziecka w Warszawie obraduje Sejm Dzieci i Młodzieży.

Na świecie

zakres
data
nazwa
uwagi

ONZ
20 listopada
Powszechny Dzień Dziecka
Obchodzony w rocznice uchwalenia Deklaracji Praw Dziecka.

Francja
6 stycznia
Święto Rodziny

Japonia
5 maja
Tango-no Sekku
Dawniej Dzień Chłopca. Od roku 1948 święto narodowe - Dzień Dziecka (jap. Kodomo-no Hi). W dniu tym Japończycy wywieszają przed domami papierowe karpie zwane Koi-nobori albo Satsuki-nobori.

3 marca
Hinamatsuri
Dzień Lalek.

Paragwaj
16 sierpnia

Obchodzony w rocznice bitwy o Acosta Nu w roku 1869 (wojna paragwajska), podczas której zginęło wiele dzieci.

Turcja
23 kwietnia

Obchodzony wraz ze Świętem Niepodległości.

Święta pokrewne

W Stanach Zjednoczonych od 1988 roku 15 października obchodzony jest Dzień Pamięci Dzieci Nienarodzonych i Zmarłych.

Zobacz też

• Dzień Babci, Dzień Dziadka, Dzień Matki, Dzień Ojca
• Międzynarodowy Dzień Młodzieży, Międzynarodowy Dzień Rodzin, Narodowy Dzień Życia
• prawa dziecka

Przypisy

1. ↑ Deklaracja praw dziecka. na racjonalista.pl
2. ↑ Powszechny Dzień Dziecka. na UNIC Warsaw
3. ↑ Historia Dnia dziecka
4. ↑ Dzień Pamięci Dzieci Nienarodzonych i Zmarłych.
5. ↑ Radio Vaticana – Dzień Dziecka Utraconego.
6. ↑ Dzień Dziecka Utraconego na stronie “Dlaczego”, Organizacji Rodziców po Stracie oraz Rodziców Dzieci Chorych
7. ↑ Międzynarodowy Dzień Dziecka Zaginionego na stronie Fundacji ITAKA

Smoczek na butelce, przygotowanie do karmienia niemowlęcia

Smoczek - gumowy (lub z tworzywa sztucznego) kapturek z małym otworem na czubku zakładany na butelkę umożliwiający sztuczne karmienie niemowląt. Smoczek funkcjonalnie zastępuje brodawkę sutkową matki, umożliwiając dziecku ssanie.

Zobacz też

• Smoczek (zabawka)