Dzieci

Ten artykuł dotyczy młodego człowieka. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

Irackie dziecko w inkubatorze

Dziecko – w podstawowym znaczeniu młody człowiek, który nie osiągnął jeszcze pełnej dojrzałości.

Pod względem faz rozwoju człowieka przyjmuje się następujące granice wiekowe:

• dzieci (do 11 lat),
• młodzież (11-19 lat).

W innym znaczeniu dziecko to także bezpośredni potomek, niezależnie od jego aktualnego wieku i stopnia dojrzałości (np. w zdaniu Tomek to dziecko Andrzeja i Krystyny.).

Spis treści

• 1 Dziecko w świetle prawa
• 2 Rozwój
• 3 Płeć dziecka
• 4 Dziecko w społeczeństwie i kulturze
• 5 Zobacz też
• 6 Przypisy

//

Dziecko w świetle prawa

W świetle polskiego prawa za dziecko uznaje się każdą istotę ludzką od poczęcia . W rozumieniu Konwencji o prawach dziecka, przyjętą przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., dziecko, z uwagi na swoją niedojrzałość fizyczną oraz umysłową, wymaga szczególnej opieki i troski, w tym właściwej ochrony prawnej, zarówno przed jak i po urodzeniu.

Dziecko w polskim prawie nie posiada pełni praw obywatelskich i musi zawsze posiadać jakiegoś prawnego opiekuna, który z jednej strony odpowiada za niego prawnie (por. władza rodzicielska), a z drugiej ma obowiązek zapewniać mu materialną i psychiczną opiekę.

Prawo i obowiązek do sprawowania tej opieki (zwanej prawami rodzicielskimi) przysługuje w pierwszej kolejności biologicznym rodzicom dziecka. Gdy z jakichś względów rodzice nie mogą lub nie chcą sprawować tej opieki, sąd cywilny ma prawo przydzielić ją komuś innemu (adopcja). Jeśli dziecko, które nie ma rodziców lub którego rodzice zrzekli się praw rodzicielskich, nie zostanie adoptowane, jego opiekunem prawnym staje się państwo.

Prawo polskie w obszarze praw dziecka i prawa adopcyjnego jest w pełni zgodne z Kartą Praw Dziecka ONZ, którą Polska ratyfikowała i ma obowiązek przestrzegać.

Rozwój

Prawidłowością rozwoju dziecka i fazami tego rozwoju zajmuje się psychologia rozwojowa. Na ogół przyjmuje się istnienie następujących faz rozwoju człowieka:

• okres prenatalny (do porodu);
• okres wcześniaczy (w przypadku przedwczesnego porodu);
• okres noworodkowy (0-1 miesiąc)
• niemowlęctwo (1-12 miesięcy);
• dzieciństwo (1-6 lat);
• okres szkolny (6-11 lat);
• młodzież nastoletnia (11-19 lat);
• młodzież dorosła (19-26 lat);
• dorosłość (26-60 lat);
• starzenie się (60 i więcej lat).

Płeć dziecka

Ta sekcja wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji od 2009-11.
Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte.
Aby uczynić sekcję weryfikowalną, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach.

Dziewczynki

Chłopcy

Biologiczna płeć dziecka jest definiowana już w momencie poczęcia i wynika z obecności (lub nie) chromosomu Y w zygocie. Oprócz różnic w budowie genitaliów dzieci przed okresem dojrzewania nie różnią się zbytnio od siebie pod względem budowy ciała, aczkolwiek między chłopcami i dziewczynkami istnieją różnice na przykład w tempie przyrostu masy ciała w tym okresie rozwoju. Istnieją liczne kontrowersje na temat tego, czy płeć dziecka we wczesnym dzieciństwie ma istotny wpływ na cechy jego psychiki, czy też na różnicowanie się tych cech wpływ mają różnice w metodach wychowywania chłopców i dziewczynek. Już we wczesnym dzieciństwie daje się jednak zauważyć odrębność osób transseksualnych.

W wieku 10-14 lat zaczyna się intensywny proces dojrzewania płciowego, podczas którego pojawiają się już istotne różnice w budowie ciała kobiet i mężczyzn. Uwieńczeniem tego procesu jest osiągnięcie pełnej dojrzałości płciowej około 18-25 roku życia.

Dziecko w społeczeństwie i kulturze

Poszczególne społeczeństwa różnią się między sobą bardzo w wyznaczaniu granicy, do której istota ludzka uznawana jest za dziecko, jak również w stosunku, jaki mają do osoby dziecka.

W wielu społeczeństwach spotykano się i spotyka się nadal przypadki małżeństw zawieranych przez osoby nastoletnie (w średniowieczu dla dziewczynki dolna granica wieku wynosiła 12 lat, podobnie było u Żydów w starożytności), co bierze się stąd, że osiągnąwszy biologiczną zdolność rozrodczą, nie są one już w takich społeczeństwach uznawane za dzieci.

W niektórych społeczeństwach o dorosłości decyduje odpowiedzialność - dziecko, które podejmuje pracę, by pomóc rodzicom, nie jest już postrzegane jako dziecko. Tak jest np. w wielu kulturach azjatyckich.

W cywilizacji Zachodu podejście do dziecka zmieniało się bardzo w historii. Swego czasu historyk Philippe Ariès wystąpił z tezą (Historia dzieciństwa), że dzieje dzieciństwa na Zachodzie zaczynają się od zupełnej niewiedzy na temat specyfiki tego okresu w życiu, a nawet stosowanej z rozmachem przemocy (w tym seksualnej) wobec dzieci, poprzez stopniowe odkrywanie szczególnego charakteru dziecka jako osoby, które ostatecznie dokonało się dopiero w ostatnich dwóch stuleciach. Radykalność tej tezy została potem podważona badaniami szczegółowymi, ponieważ we wcześniejszych epokach również otaczano dzieci troską.

Istotnie, dziecko bywało różnie postrzegane, ale teza Arièsa była uproszczeniem. Starożytność miała np. rozbudowane poglądy pedagogiczne, zdawała więc sobie sprawę ze specyfiki dzieciństwa. W średniowieczu zasadniczo postrzegano dziecko jako dorosłego w pomniejszeniu, co widać na malowidłach z epoki i szczególnych proporcjach dzieci na nich przedstawionych. Uważano, że człowiek rodzi się zasadniczo “gotowy”, tylko mniejszy. Co nie znaczy oczywiście, że się o nie nie troszczono. Myśl pedagogiczna zaczęła się ponownie rozwijać w renesansie (np. Filip Melanchton). Jednak szczególnie dużą uwagę dzieciństwu i dziecku zaczęto poświęcać dopiero w XIX wieku, starając się chronić je przed wrażeniami, które mogłyby zaszkodzić jego rozwojowi i otaczać dziecko bardzo regularną opieką i kontrolą, czego wcześniej nie nadużywano (w średniowieczu nie zabraniano dzieciom nawet oglądać egzekucji).

Romantyzm wniósł do kultury Zachodu nowe spojrzenie na dziecko: jako nieskażone światem dorosłych i wolne od ograniczeń rozumu, dziecko miało być jakoby bliżej głębszej, metafizycznej prawdy, bliżej uczuć, odczuć, intuicji, spraw ducha. W XX wieku dziecko stało się szczególnym (nieporównywalnym z żadną inną epoką) przedmiotem zainteresowania psychoanalizy i psychologii.

Zobacz też

Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
na temat dzieci

Zobacz galerię na Wikimedia Commons:
Dziecko

• rodzina
• pedagogika
• pediatria
• psychologia wychowawcza
• psychologia rozwoju człowieka
• literatura dziecięca
• młodzież
• dojrzewanie

Przypisy

1. ↑ Ustawa z dnia 6 stycznia 2000 r. o Rzeczniku Praw Dziecka (Dz. U. z 2000 r. Nr 6, poz. 69, z późn. zm.).

FOSI (The Family Online Safety Institute) Instytut Bezpieczeństwa Internetowego Rodziny - międzynarodowa organizacja non-profit, pracującą na rzecz bezpieczeństwa internetowego dzieci i ich rodzin. Wyszukuje i promuje najlepsze praktyki, narzędzia i metody w dziedzinie bezpieczeństwa sieciowego.

Spis treści

• 1 Inicjatywy
• 2 Przypisy
• 3 Linki zewnętrzne
• 4 Przypisy

//

• ICRA - Stowarzyszenie Klasyfikacji Zawartości Internetu promujące oznaczanie stron pornograficznych i z przemocą w celu ochrony dzieci przed ich niszczącym wpływem.
• POWDER - następca standardu PICS umożliwia oznaczenie i odróżnienie szkodliwych dla dzieci treści (np filmy pornograficzne, przemoc) od treści pożądanych (bajki, gry bez przemocy) na stronach publikujących różno-temetyczne treści, a następnie zablokowanie tych szkodliwych stron. Metoda polega na publicznym ujawnieniu i podaniu przez właściciela strony www jej zawartości, zanim dziecko zdąży odwiedzić daną stronę. Umożliwia to wcześniejsze zablokowanie np. filmów czy gier pornograficznych, zanim dziecko zdąży się z nimi zapoznać.
• QUATRO Plus - Rozwija uniwersalną komputerową platformę czytającą etykiety.

Przypisy

1. ↑ Projekty FOSI, http://www.fosi.org/projects/]
2. ↑ Strona specyfikacji POWDER

Linki zewnętrzne

• The Family Online Safety Institute

Przypisy

1. ↑ Projekty FOSI, http://www.fosi.org/projects/]
2. ↑ Strona specyfikacji POWDER

Ten artykuł dotyczy młodego człowieka. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

Irackie dziecko w inkubatorze

Dziecko – w podstawowym znaczeniu młody człowiek, który nie osiągnął jeszcze pełnej dojrzałości.

Pod względem faz rozwoju człowieka przyjmuje się następujące granice wiekowe:

• dzieci (do 11 lat),
• młodzież (11-19 lat).

W innym znaczeniu dziecko to także bezpośredni potomek, niezależnie od jego aktualnego wieku i stopnia dojrzałości (np. w zdaniu Tomek to dziecko Andrzeja i Krystyny.).

Spis treści

• 1 Dziecko w świetle prawa
• 2 Rozwój
• 3 Płeć dziecka
• 4 Dziecko w społeczeństwie i kulturze
• 5 Zobacz też
• 6 Przypisy

//

Dziecko w świetle prawa

W świetle polskiego prawa za dziecko uznaje się każdą istotę ludzką od poczęcia . W rozumieniu Konwencji o prawach dziecka, przyjętą przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., dziecko, z uwagi na swoją niedojrzałość fizyczną oraz umysłową, wymaga szczególnej opieki i troski, w tym właściwej ochrony prawnej, zarówno przed jak i po urodzeniu.

Dziecko w polskim prawie nie posiada pełni praw obywatelskich i musi zawsze posiadać jakiegoś prawnego opiekuna, który z jednej strony odpowiada za niego prawnie (por. władza rodzicielska), a z drugiej ma obowiązek zapewniać mu materialną i psychiczną opiekę.

Prawo i obowiązek do sprawowania tej opieki (zwanej prawami rodzicielskimi) przysługuje w pierwszej kolejności biologicznym rodzicom dziecka. Gdy z jakichś względów rodzice nie mogą lub nie chcą sprawować tej opieki, sąd cywilny ma prawo przydzielić ją komuś innemu (adopcja). Jeśli dziecko, które nie ma rodziców lub którego rodzice zrzekli się praw rodzicielskich, nie zostanie adoptowane, jego opiekunem prawnym staje się państwo.

Prawo polskie w obszarze praw dziecka i prawa adopcyjnego jest w pełni zgodne z Kartą Praw Dziecka ONZ, którą Polska ratyfikowała i ma obowiązek przestrzegać.

Rozwój

Prawidłowością rozwoju dziecka i fazami tego rozwoju zajmuje się psychologia rozwojowa. Na ogół przyjmuje się istnienie następujących faz rozwoju człowieka:

• okres prenatalny (do porodu);
• okres wcześniaczy (w przypadku przedwczesnego porodu);
• okres noworodkowy (0-1 miesiąc)
• niemowlęctwo (1-12 miesięcy);
• dzieciństwo (1-6 lat);
• okres szkolny (6-11 lat);
• młodzież nastoletnia (11-19 lat);
• młodzież dorosła (19-26 lat);
• dorosłość (26-60 lat);
• starzenie się (60 i więcej lat).

Płeć dziecka

Ta sekcja wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji od 2009-11.
Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte.
Aby uczynić sekcję weryfikowalną, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach.

Dziewczynki

Chłopcy

Biologiczna płeć dziecka jest definiowana już w momencie poczęcia i wynika z obecności (lub nie) chromosomu Y w zygocie. Oprócz różnic w budowie genitaliów dzieci przed okresem dojrzewania nie różnią się zbytnio od siebie pod względem budowy ciała, aczkolwiek między chłopcami i dziewczynkami istnieją różnice na przykład w tempie przyrostu masy ciała w tym okresie rozwoju. Istnieją liczne kontrowersje na temat tego, czy płeć dziecka we wczesnym dzieciństwie ma istotny wpływ na cechy jego psychiki, czy też na różnicowanie się tych cech wpływ mają różnice w metodach wychowywania chłopców i dziewczynek. Już we wczesnym dzieciństwie daje się jednak zauważyć odrębność osób transseksualnych.

W wieku 10-14 lat zaczyna się intensywny proces dojrzewania płciowego, podczas którego pojawiają się już istotne różnice w budowie ciała kobiet i mężczyzn. Uwieńczeniem tego procesu jest osiągnięcie pełnej dojrzałości płciowej około 18-25 roku życia.

Dziecko w społeczeństwie i kulturze

Poszczególne społeczeństwa różnią się między sobą bardzo w wyznaczaniu granicy, do której istota ludzka uznawana jest za dziecko, jak również w stosunku, jaki mają do osoby dziecka.

W wielu społeczeństwach spotykano się i spotyka się nadal przypadki małżeństw zawieranych przez osoby nastoletnie (w średniowieczu dla dziewczynki dolna granica wieku wynosiła 12 lat, podobnie było u Żydów w starożytności), co bierze się stąd, że osiągnąwszy biologiczną zdolność rozrodczą, nie są one już w takich społeczeństwach uznawane za dzieci.

W niektórych społeczeństwach o dorosłości decyduje odpowiedzialność - dziecko, które podejmuje pracę, by pomóc rodzicom, nie jest już postrzegane jako dziecko. Tak jest np. w wielu kulturach azjatyckich.

W cywilizacji Zachodu podejście do dziecka zmieniało się bardzo w historii. Swego czasu historyk Philippe Ariès wystąpił z tezą (Historia dzieciństwa), że dzieje dzieciństwa na Zachodzie zaczynają się od zupełnej niewiedzy na temat specyfiki tego okresu w życiu, a nawet stosowanej z rozmachem przemocy (w tym seksualnej) wobec dzieci, poprzez stopniowe odkrywanie szczególnego charakteru dziecka jako osoby, które ostatecznie dokonało się dopiero w ostatnich dwóch stuleciach. Radykalność tej tezy została potem podważona badaniami szczegółowymi, ponieważ we wcześniejszych epokach również otaczano dzieci troską.

Istotnie, dziecko bywało różnie postrzegane, ale teza Arièsa była uproszczeniem. Starożytność miała np. rozbudowane poglądy pedagogiczne, zdawała więc sobie sprawę ze specyfiki dzieciństwa. W średniowieczu zasadniczo postrzegano dziecko jako dorosłego w pomniejszeniu, co widać na malowidłach z epoki i szczególnych proporcjach dzieci na nich przedstawionych. Uważano, że człowiek rodzi się zasadniczo “gotowy”, tylko mniejszy. Co nie znaczy oczywiście, że się o nie nie troszczono. Myśl pedagogiczna zaczęła się ponownie rozwijać w renesansie (np. Filip Melanchton). Jednak szczególnie dużą uwagę dzieciństwu i dziecku zaczęto poświęcać dopiero w XIX wieku, starając się chronić je przed wrażeniami, które mogłyby zaszkodzić jego rozwojowi i otaczać dziecko bardzo regularną opieką i kontrolą, czego wcześniej nie nadużywano (w średniowieczu nie zabraniano dzieciom nawet oglądać egzekucji).

Romantyzm wniósł do kultury Zachodu nowe spojrzenie na dziecko: jako nieskażone światem dorosłych i wolne od ograniczeń rozumu, dziecko miało być jakoby bliżej głębszej, metafizycznej prawdy, bliżej uczuć, odczuć, intuicji, spraw ducha. W XX wieku dziecko stało się szczególnym (nieporównywalnym z żadną inną epoką) przedmiotem zainteresowania psychoanalizy i psychologii.

Zobacz też

Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
na temat dzieci

Zobacz galerię na Wikimedia Commons:
Dziecko

• rodzina
• pedagogika
• pediatria
• psychologia wychowawcza
• psychologia rozwoju człowieka
• literatura dziecięca
• młodzież
• dojrzewanie

Przypisy

1. ↑ Ustawa z dnia 6 stycznia 2000 r. o Rzeczniku Praw Dziecka (Dz. U. z 2000 r. Nr 6, poz. 69, z późn. zm.).

Omayra Sánchez (ur. 28 sierpnia 1972 – zm. 16 listopada 1985) – 13 letnia ofiara wybuchu kolumbijskiego wulkanu Nevado del Ruiz, którego erupcja 13 listopada 1985 spowodowała masowy spływ popiołowy, pochłaniając w Armero prawie 25 000 ofiar. Omayra Sánchez była zanurzona do szyi w wodzie przez prawie 3 dni, uwięziona przez beton i resztki jej zniszczonego domu, zanim umarła z powodu gangreny oraz hipotermii. Ratownicy z Czerwonego Krzyża bezskutecznie apelowali do władz o pomoc przy obniżeniu poziomu wody oraz inne działania, mogące uratować dziewczynce życie.

Jej zdjęcie, wykonane przez fotoreportera Franka Fourniera krótki czas przed jej śmiercią, przyczyniło się do krytyki kolumbijskiego rządu, który nie podjął odpowiednich działań w celu zapobieżenia tragedii oraz spowodowało ogólnoświatową debatę na temat pracy i etyki fotoreporterskiej.

Przypisy

1. ↑ Picture power: Tragedy of Omayra Sanchez, BBC (en)

Linki zewnętrzne

• Zdjęcie Omayry Sánchez wykonane przez Franka Fourniera na krótko przed jej śmiercią

Niemowlę

Niemowlęctwo – okres rozwoju człowieka (dziecka) obejmujący pierwsze dwanaście miesięcy życia od momentu narodzin. W tym czasie dochodzi do intensywnego rozwoju całego organizmu, manifestujące się przyrostem masy ciała (trzykrotnym) i długości (o średnio 50%). Nigdy później człowiek nie rozwija się tak szybko i tak wydajnie.

Zobacz też

• niemowlę
• rozwój dziecka
• pediatria
• noworodek

Anastazja Nikołajewna Romanowa (ros. Великая Княжна Анастасия Николаевна Романова) (ur. 18 czerwca 1901, zm. 17 lipca 1918) – najmłodsza córka cara Rosji – Mikołaja II Romanowa i carycy Aleksandry Fiodorowny. Siostra Olgi, Tatiany, Marii i carewicza Aleksego.

Spis treści

• 1 Charakter i obycie
• 2 Szczątki wielkiej księżnej
• 3 Wygląd
• 4 Gorset Anastazji
• 5 Samozwańcze Anastazje
• 6 Filmy o Anastazji
• 7 Kanonizacja
• 8 Literatura
• 9 Zobacz też

//

Charakter i obycie

Carewna Anastazja (1909)

Anastazja była energiczną i wesołą dziewczynką, nade wszystko kochała żarty, przez co rodzice nazywali ją “szwyzbyk” (co znaczy chochlik). Często wchodziła na drzewa i odmawiała zejścia, dopóki sam car jej tego nie rozkazał. Z usposobienia przypominała Aleksego i to ona spośród sióstr była z nim najbardziej zżyta. Jako że Olja i Tania tworzyły “Dużą parę”, Anastazja i Maria nazywane były “Małą parą”. Caryca Aleksandra ubierała dwie starsze córki identycznie, podobnie czyniła z dwiema młodszymi.

Anastazja w głębi była bardzo wrażliwa i delikatna. Kiedyś, rzucając się śnieżkami z Tatianą, dla żartu oblepiła kamień śniegiem i cisnęła w kierunku starszej siostry. Trafiła ją w głowę, przy czym spowodowała, że dziewczyna padła ogłuszona na ziemię. Anastazja, zamiast pomóc Tani, wybuchnęła gorzkim szlochem.

Anastazja Romanowa w 1914 roku.

W rodzinie przypadła jej rola buntownika i żartownisia. Uwielbiała robić zabawne miny i naśladować zachowanie i mowę ludzi ze swojego otoczenia. Zamiast tańczyć, wolała jeździć na łyżwach. Bywała także złośliwa i uparta. Kiedyś była tak nieznośna dla swej ciotki Olgi Aleksandrownej, że ta dała jej klapsa. Anastazja nie rozpłakała się, tylko zrobiła się cała czerwona i wybiegła z komnaty.

Szczątki wielkiej księżnej

We wrześniu 2007 poszukiwacze amatorzy odnaleźli 44 fragmenty z dwóch szkieletów pochowanych niedaleko (ok. 70 m) miejsca odkrycia szczątków rodziny carskiej w 1991 roku. W kwietniu 2008 gubernator regionu Swierdłowska ogłosił publicznie, że badania DNA dowiodły iż odkryte w 2007 szczątki należą do księcia Aleksego i jego starszej siostry księżniczki Marii. 22 lipca 2008 brytyjski kanał telewizyjny Channel Five nadał program dokumentalny pt. “Riddle of the Romanovs: Revealed” w którym pokazano jak przebiegało dochodzenie i badanie szczątków odkrytych w 2007 roku. Badania DNA nie mogły ustalić którą konkretnie z sióstr były szczątki kobiece, niemniej potwierdzono, że zamordowano wówczas całą rodzinę carską, pomimo że wykonany w trakcie dochodzenia eksperyment dowiódł, że w istocie zaszyte w gorsetach kamienie szlachetne stanowiły istotną ochronę przeciwko pociskom z broni palnej, z której ich zabijano (pociski chociaż powodowały rany nie były one śmiertelne, pociski ulegały częściowej fragmentacji w zderzeniu z biżuterią).

Wygląd

Anastazja miała blond włosy o rudawym odcieniu, “roziskrzone” oczy i ciemne, prawie stykające się ze sobą brwi. Była najniższa spośród sióstr.

Gorset Anastazji

Według notatki Jakowa Jurowskiego, dowódcy plutonu egzekucyjnego 11 lub 12 ludzi, którzy wykonali wyrok na Romanowowach Olga, Tatiana i Anastazja były ubrane w specjalne gorsety które w środku wypełnione były diamentami. Gdy próbowano dobić jedną z dziewcząt bagnetem ostrze nie mogło przebić gorsetu.

Samozwańcze Anastazje

Nadieżda Iwanowa-Wasiljewa była jedną z kobiet podających się za Anastazję.

W 1922 bezimienna pensjonariuszka z zakładu dla psychicznie chorych w Dalldorf oznajmiła, iż jest cudownie ocalałą Anastazją. Jej wersja wydarzeń była bardzo prawdopodobna. Anastazja z Berlina nazwana została Anna Anderson. Anna zmarła w 1984. Wyniki badań jej DNA wykazało, że nie była ona spokrewniona z rodziną carską.

W 1937 Maria Boczkariowa, także samozwańcza Anastazja, została rozstrzelana przez służby bezpieczeństwa ZSRR.

W 2000 Kreml zainteresował się sprawą Natalii Bilchodze podającej się za ocalałą Anastazję. Gdy dotarli do starszej pani, ta była umierająca. Po kilku dniach zmarła, jako ostatnia z samozwańczych Anastazji. Badania DNA wykluczyły jej przynależność do Romanowów.

W 2002 roku 101-letnia Natalia Pietrowna ujawniła że to ona jest wielką księżniczką Anastazją. Próbowała to udowodnić już od 1995 r. Na razie zdobyła nazwisko Anderson.

Wg brytyjskiego programu TV “Riddle of the Romanovs: Revealed” samozwańczych Anastazji było w sumie 80.

Filmy o Anastazji

Historia samozwańczej Anastazji stała się motywem wielu filmów. M.in.:

• Anastazja (1956) z Ingrid Bergman
• Anastazja (1956) z Lilli Palmer
• Anastazja Tajemnica Anny (1986) z Amy Irving
• Anastazja (1997) z Meg Ryan (dubbing)

Kanonizacja

W 2000 wraz z całą rodziną została ogłoszona świętą cerkwi prawosławnej.

Literatura

• Łarysa Jermiłowa, Ostatni car, Wyd. Muza, Warszawa 2007, ISBN 978-83-7495-223-1.
• Janusz Kutta, Pamiętnik Mikołaja II, 2006, ISBN 83-89667-55-X.
• Robert K. Massie, Romanowowie: ostatni rozdział, Wyd. Amber, 2007, ISBN 978-83-241-2890-7.
• Shay McNeal, Ocalić cara Mikołaja II, 2004, ISBN 83-7311-895-0.

Zobacz galerię na Wikimedia Commons:
Anastazja Nikołajewna Romanowa

Zobacz też

• OTMA

Program ukryty to to, czego uczy przebywanie w placówce oświatowej oraz czego mimowolnie uczy nauczyciel, a także nieuświadomione oczekiwania nauczycieli wobec dzieci nie ujęte w oficjalny program szkoły, jej cele nauczania.

Ukryty program jest nieodłącznym składnikiem każdej szkoły. Wielu nauczycieli nie zdaje sobie sprawy z jego istnienia i znaczenia. Program ten funkcjonuje w tekstach zawartych w podręcznikach, języku, rozkładzie zajęć, systemie ocen, oczekiwaniach nauczycieli, sposobie oceniania czy rytuale szkolnym.

Niektóre informacje zawarte w artykule wymagają weryfikacji.
Do weryfikacji: Ukryte programy mają nie tylko negatywne rezultaty

Efekty ukrytego programu

• czyni z wychowanków ludzi instytucji,
• szkoła nie wpływa na twórczy rozwój dziecka,
• zmusza uczniów do wypracowywania pewnych strategii zachowań nastawionych na przetrwanie w warunkach szkoły (oczekiwanie, nuda, uzależnienie od nauczyciela, ograniczenia czasowe itp.), odnosi się głównie do wychowania moralnego,
• sprawia, że wychowankowie stykają się z selekcją ludzi ze względu na płeć, wiek, osiągnięcia.

Linki zewnętrzne

• Edukacja i Dialog 06/1994 Czym są “ukryte programy” szkoły?

Bobby Franks (left)

Robert Emanuel “Bobby” Franks (ur. 19 września 1909, zm. 21 maja 1924) był czternastoletnią ofiarą morderstwa. Został zabity przez nastoletnich kryminalistów Nathana Leopolda i Richarda Loeba.

Bobby był synem milionera z Chicago, Jacoba Franksa, oraz sąsiadem Richarda Loeba. Leopold i Loeb nie mieli rozsądnego motywu, porwali i zamordowali Bobbiego ponieważ chcieli popełnić zbrodnię doskonałą. Franks, którego rodzina mieszkała naprzeciwko rezydencji Loebów, został wybrany jako przypadkowa ofiara w dniu morderstwa.

Zwłoki Bobbiego zostały znalezione nad Wolf Lake, około 15 mil (ok. 24 km.) na południe od Chicago Loop. Nathan Leopold i Richard Loeb, bronieni przez sławnego adwokata Clarence’a Darrowa, zostali skazani na karę dożywotniego pozbawienia wolności za morderstwo i 99 lat za porwanie, podczas procesu nazwanego przez prasę “procesem stulecia”. Loeb został zamordowany przez współwięźnia z celi w 1936 roku. Leopold został zwolniony warunkowo za poręczeniem i przeniesiony do Puerto Rico. Zmarł na zawał serca w 1971 roku.

Gdyby nie wizyta u lekarza, ofiarą tego morderstwa byłby jedenastoletni Armand Deutsch. Tego dnia, Armand został odebrany ze szkoły przez szofera. Zamiast niego zabójcy wybrali Bobbiego Franksa. Deutsch dożył 92 lat.

Przypisy

1. ↑ New York Social Diary. Retrieved July 8, 2008.
2. ↑ Purdum, Todd S. Armand S. Deutsch, Hollywood fixture, dies at 92.” New York Times, August 18, 2005. Retrieved July 8, 2008.

Linki zewnętrzne

• Bobby Franks w serwisie Find-A-Grave
• Robert Franks

Program ukryty to to, czego uczy przebywanie w placówce oświatowej oraz czego mimowolnie uczy nauczyciel, a także nieuświadomione oczekiwania nauczycieli wobec dzieci nie ujęte w oficjalny program szkoły, jej cele nauczania.

Ukryty program jest nieodłącznym składnikiem każdej szkoły. Wielu nauczycieli nie zdaje sobie sprawy z jego istnienia i znaczenia. Program ten funkcjonuje w tekstach zawartych w podręcznikach, języku, rozkładzie zajęć, systemie ocen, oczekiwaniach nauczycieli, sposobie oceniania czy rytuale szkolnym.

Niektóre informacje zawarte w artykule wymagają weryfikacji.
Do weryfikacji: Ukryte programy mają nie tylko negatywne rezultaty

Efekty ukrytego programu

• czyni z wychowanków ludzi instytucji,
• szkoła nie wpływa na twórczy rozwój dziecka,
• zmusza uczniów do wypracowywania pewnych strategii zachowań nastawionych na przetrwanie w warunkach szkoły (oczekiwanie, nuda, uzależnienie od nauczyciela, ograniczenia czasowe itp.), odnosi się głównie do wychowania moralnego,
• sprawia, że wychowankowie stykają się z selekcją ludzi ze względu na płeć, wiek, osiągnięcia.

Linki zewnętrzne

• Edukacja i Dialog 06/1994 Czym są “ukryte programy” szkoły?

Św. Aleksy Romanow
Cesarzewicz Rosji

cesarzewicz Rosji

Okres panowania
od 30 lipca/12 sierpnia 1904
do 15 marca 1917

Poprzednik
Michał Romanow

Następca
zniesienie monarchii

Dane biograficzne

Dynastia
Romanowowie

Urodzony
30 lipca/12 sierpnia 1904
Peterhof

Zmarł
17 lipca 1918
Jekaterynburg

Ojciec
Mikołaj II Romanow

Matka
Aleksandra Fiodorowna

Carewicz Aleksy

Aleksy Mikołajewicz ze swoim psem.

Aleksy z matką, 1906

Aleksy Romanow, 1911 rok, w mundurze czwartego pułku strzelców.

Dzieci Mikołaja II i Aleksandry Fiodorowny, zdjęcie z ok. 1909

Aleksy z ojcem w Liwadii, 1914

Rodzina carska wizytuje pułk Kozaków kubańskich

Tablice nagrobne rodziny carskiej w soborze św. św. Piotra i Pawła w Petersburgu. Tablica Aleksego pierwsza z lewej.

Ikona świętej rodziny carskiej znajdująca się w cerkwi Znamieńskiej w Wilnie

Zobacz zbiór multimediów na Wikimedia Commons:
Aleksy Nikołajewicz Romanow

Aleksy Mikołajewicz Romanow (ur. 12 sierpnia (30 lipca ss) 1904 roku w Peterhofie, zm. 17 lipca 1918 w Jekaterynburgu) – najmłodszy z pięciorga dzieci ostatniego cara rosyjskiego Mikołaja II i carycy Aleksandry Fiodorowny. Ostatni cesarzewicz – następca tronu rosyjskiego. Święty prawosławny.

Spis treści

• 1 Biografia
  • 1.1 Narodziny
  • 1.2 Wczesne dzieciństwo
  • 1.3 I wojna światowa
  • 1.4 Aresztowanie
  • 1.5 Śmierć
  • 1.6 Pochówek
• 2 Kanonizacja i rehabilitacja
• 3 Przypisy
  • 3.1 Zobacz też

//

Biografia
Narodziny

Od momentu zawarcia małżeństwa z Mikołajem II caryca Aleksandra Fiodorowna bardzo pragnęła urodzić następcę tronu. Kolejne ciąże kończyły się jednak przyjściem na świat córek, które mogłyby odziedziczyć tron tylko w razie śmierci lub odsunięcia od sukcesji wszystkich męskich krewnych cara. W 1900, za radą wielkich księżnych Milicy i Anastazji Czarnogórskich, zaczęła poddawać się praktykom okultystycznym i hipnozie, które miały zapewnić jej urodzenie zdrowego potomka. Pierwszym z domniemanych lekarzy był Francuz imieniem Philippe, pochodzący z Lyonu. Rzekome zabiegi, którym poddawała się caryca, a które wymagały obecności Francuza w jej sypialni, wywołały plotki o zdradzie małżeńskiej Aleksandry Fiodorowny. Matka cara, caryca-wdowa Maria Fiodorowna domagała się usunięcia Francuza z dworu, jednak Mikołaj II nie był w stanie odmówić ukochanej żonie zgody na kurację, w której pokładała ogromne nadzieje. Philippe zapewniał, że układ gwiazd gwarantuje narodzenie chłopca, jednak w 1901 na świat przyszła zamiast niego czwarta córka pary carskiej, Anastazja.

Aleksy urodził się w pałacu carskim w Peterhofie. Był piątym dzieckiem Mikołaja II i Aleksandry Fiodorowny i ich jedynym synem. Miał cztery starsze siostry, wielkie księżne: Olgę, Tatianę, Marię i Anastazję. Zgodnie z panującym prawem sukcesyjnym został automatycznie następcą tronu, a jego narodziny zostały obwieszczone społeczeństwu przez oddanie 300 wystrzałów w powietrze z Twierdzy Pietropawłowskiej

Chrzest następcy tronu odbył się 3 września 1904 w kaplicy pałacu w Peterhofie. Rodzicami chrzestnymi Aleksego zostali jego babka caryca wdowa Maria Fiodorowna i wielki książę Aleksy Aleksandrowicz Romanow. Poza tym dodatkowymi rodzicami chrzestnymi, z racji wysokiego pochodzenia chrzczonego, zostali: jego najstarsza siostra wielka księżna Olga Nikołajewna Romanowa, jego pradziadek Chrystian IX Duński, następca tronu brytyjskiego Edward Windsor oraz cesarz niemiecki Wilhelm II Hohenzollern. Narodziny carewicza były niezwykle hucznie obchodzone w całym kraju. Według wspomnień Sophie Buxhoeveden z okazji narodzin oczekiwanego syna car udzielił licznych aktów łaski i amnestii, skracał wyroki sądowe, nadał liczne odznaczenia i nagrody pieniężne.

Wczesne dzieciństwo

Bezpośrednio po przyjściu na świat Aleksy sprawiał wrażenie zdrowego, silnego chłopca. Od pierwszych dni był nazywany przez rodziców pieszczotliwie Promyczkiem, Aguniuszkiem, Małym Człowieczkiem.

Pierre Gilliard wspominał swojego podopiecznego jako niezwykle żywego, psotnego chłopca, preferującego spędzanie czasu na zabawie niż na nauce. Aleksy nie mógł jednak – jak jego siostry – uczyć się gry w tenisa ani jeździć na rowerze, zaś większość czasu spędzał pod kontrolą dwójki wyznaczonych przez jego matkę marynarzy nazwiskiem Nagorny i Dieriewienko.

Od 1905 Aleksandra Fiodorowna, pragnąc za wszelką cenę doprowadzić do wyleczenia Aleksego lub chociaż złagodzić objawy jego choroby, dopuszczała na dwór Grigorija Rasputina, zarekomendowanego jej przez Milicę i Anastazję Czarnogórskie oraz damę dworu Annę Taniejewą. Początkowo nieufna w odniesieniu do niego, caryca uznała go za cudotwórcę, gdy trzykrotnie – według jej wspomnień - spowodował zatrzymanie krwotoku u następcy tronu. Aleksandra Fiodorowna twierdziła, że Rasputin potrafił uleczyć chłopca nawet na odległość - rozmawiając z nim telefonicznie lub wysyłając do carycy depeszę o uspokajającej treści.

Gdy Aleksy miał ok. 8-9 lat, Mikołaj II postanowił zacząć wdrażać go do obowiązków państwowych. W tym celu zabierał Aleksego na posiedzenia rządowe i spotkania z dowódcami wojskowymi, a także nakazywał mu chodzenie w galowym mundurze, co chłopiec zresztą szybko polubił. Aleksy od najmłodszych lat porozumiewał się z najbliższymi wyłącznie po rosyjsku, rodzice wyrabiali w nim zamiłowanie do rosyjskiej kuchni, sztuki ludowej i stroju. Pod wpływem rad guwernera Gilliarda zaprzestali również całkowitej kontroli nad każdym krokiem syna, co miało wyrobić u niego nawyk samodzielnego dbania o bezpieczeństwo. Im starszy był Aleksy, tym rzadziej zdarzały się ataki choroby realnie zagrażające życiu. Prawdopodobnie najbardziej niebezpieczny z nich chłopiec przeżył w 1912, gdy zranił się w Spale podczas polowania z ojcem.

I wojna światowa

1 października 1915 car zabrał syna do sztabu generalnego armii rosyjskiej, gdzie Aleksy miał obserwować codzienne życie żołnierzy i oficerów. Doświadczenia te, jak również rosnąca świadomość niebezpieczeństwa związanego z hemofilią, sprawiły, że Aleksy stopniowo stawał się coraz poważniejszy i wrażliwy na uczucia innych osób.

Wskutek rewolucji lutowej car Mikołaj II został zmuszony do abdykacji. W pierwszym projekcie manifestu ogłaszającego zrzeczenie się tronu Mikołaj II zawarł informację o abdykacji na rzecz syna. Regentem do czasu osiągnięcia przez Aleksego pełnoletniości miał być wielki książę Michał Aleksandrowicz Romanow. Dokument zredagował gen. Aleksiejew. Zanim tekst został potwierdzony podpisem w obecności dwóch przedstawicieli Dumy, car spotkał się z lekarzem Aleksego, Fiodorowem, aby ponownie przemyśleć zdolność swojego syna do sprawowania w przyszłości władzy. Fiodorow stwierdził wówczas, że możliwość całkowitego wyleczenia hemofilii jest trudna do oszacowania, toteż obowiązujące Aleksego ograniczenia poruszania się i aktywności najprawdopodobniej pozostaną konieczne. Stwierdził również, że jeśli carewicz wyjedzie z rodzicami za granicę po abdykacji ojca, będzie w przyszłości trudny do zaakceptowania jako car (jako osoba wychowana z dala od Rosji, nieposiadająca praktycznej wiedzy o realiach państwa). Argumenty lekarza skłoniły Mikołaja II do zmiany zdania i przekazania tronu wielkiemu księciu Michałowi.

Aresztowanie

3 marca 1917 Piotrogrodzka Rada Delegatów Robotniczych i Żołnierskich przegłosowała aresztowanie byłego cara i jego żony. Cztery dni później decyzję potwierdził Rząd Tymczasowy.

25 kwietnia 1918 była para carska została przewieziona do Jekaterynburga. Mogąc zabrać ze sobą jedno z dzieci, Aleksandra Fiodorowna wybrała córkę Marię. Olga, Tatiana, Aleksy i służba dotarli do Jekaterynburga na pokładzie statku Ruś w następnym miesiącu.

Śmierć

Aleksy Romanow został zamordowany w Jekaterynburgu w nocy z 16 na 17 lipca 1918 razem z całą rodziną. W momencie śmierci nie skończył 14 lat.

Według zeznań członków plutonu egzekucyjnego, w nocy z 16 na 17 lipca 1918 Romanowowie zostali poproszeni o ubranie się i zejście do piwnicy, rzekomo w celu przygotowania do wyjazdu, przez nadzorującego straż nad nimi Jakowa Jurowskiego. Chorego Aleksego niósł na rękach ojciec. Chłopiec ubrany był w ulubiony strój – wojskową bluzę i czapkę.

Pochówek

Po egzekucji ciała zamordowanych zostały wywiezione do lasu w okolicy wsi Koptiaki, a w celu uniemożliwienia identyfikacji zwłok – poćwiartowane i spalone, zaś twarze dodatkowo zdeformowane kwasem. Jakow Jurowski w szyfrowanej depeszy poinformował Swierdłowa o egzekucji.

Nieodnalezienie na uroczysku ani szczątków Aleksego, ani żadnych należących do niego przedmiotów sprawiło, że przez wiele lat istniały teorie o jego cudownym ocaleniu i ucieczce z Jekaterynburga. Za uratowanego carewicza podawali się Michał Goleniewski, Heino Tammet, Georgi Żudin, Aleksy Pucjato, Joseph Veres i Wasilij Fiłatow.

W czerwcu 1991 szczątki Romanowów zostały odnalezione, zaś 17 czerwca 1998 pochowane w soborze św. Piotra i Pawła w Petersburgu. Wśród odnalezionych pozostałości nie było jednak ciał Aleksego i jednej z jego sióstr, Marii.

Kanonizacja i rehabilitacja

15 sierpnia 2000 Synod Archijerejski Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego uznał Mikołaja II i jego rodzinę za cierpiących za wiarę i dokonał ich kanonizacji. Podstawą do uznania rodziny carskiej za świętych była ich postawa w czasie uwięzienia i głęboka wiara wszystkich członków rodziny. Romanowowie nie uzyskali tytułu “męczenników”, a jedynie “cierpiących za wiarę” (ros. страстотéрпец), gdyż fakt wyznawania prawosławia nie był bezpośrednim powodem ich rozstrzelania.

1 października 2008, po długich staraniach żyjących jeszcze Romanowów, rosyjski Sąd Najwyższy ogłosił ponadto cara i jego rodzinę ofiarami represji politycznych i oficjalnie ich zrehabilitował. Uchylił również wcześniejsze orzeczenia niższych instancji, według których na przeszkodzie dla rehabilitacji stał fakt, że rodzina carska nigdy nie została formalnie osądzona ani skazana na śmierć.

Przypisy

1. ↑ Edward Radzinski: Jak naprawdę zginął car Mikołaj II. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, ss. 88-90. ISBN 83-85558-35-7. 
2. ↑ Edward Radzinski: Jak naprawdę zginął car Mikołaj II. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, s. 91. ISBN 83-85558-35-7. 
3. ↑ Edward Radzinski: Jak naprawdę zginął car Mikołaj II. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, ss. 92-94. ISBN 83-85558-35-7. 
4. ↑ 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 Sophie Buxhoeveden: The Russo-Japanese War and the Birth of Alexis (ang.). .
5. ↑ Edward Radzinski: Jak naprawdę zginął car Mikołaj II. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, ss. 99-100. ISBN 83-85558-35-7. 
6. ↑ Edward Radzinski: Jak naprawdę zginął car Mikołaj II. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, s. 123. ISBN 83-85558-35-7. 
7. ↑ Robert Massie: Nicholas and Alexandra. Dell Publishing Co., 1967, s. 137. ISBN ISBN 0-440-16358-7. 
8. ↑ 8,0 8,1 8,2 8,3 Pierre Gilliard: Aleksey - Visits to the Crimea - Spala - Pierre Gilliard - Thirteen Years at the Russian Court (ang.). .
9. ↑ Edward Radzinski: Jak naprawdę zginął car Mikołaj II. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, s. 150. ISBN 83-85558-35-7. 
10. ↑ 10,0 10,1 Greg King, Penny Wilson: The Fate of the Romanovs. John Wiley and Sons, 2003, s. 53. ISBN ISBN 0-471-20768-3. 
11. ↑ Edward Radzinski: Jak naprawdę zginął car Mikołaj II. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, ss. 140-141. ISBN 83-85558-35-7. 
12. ↑ Elisabeth Heresch: Mikołaj II. “Tchórzostwo, kłamstwo i zdrada”. Gdynia: Uraeus, 1995, s. 138. ISBN 83-85732-07-1. 
13. ↑ Edward Radzinski: Jak naprawdę zginął car Mikołaj II. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, ss. 189-191. ISBN 83-85558-35-7. 
14. ↑ 14,0 14,1 Elisabeth Heresch: Mikołaj II. “Tchórzostwo, kłamstwo i zdrada”. Gdynia: Uraeus, 1995, s. 147. ISBN 83-85732-07-1. 
15. ↑ 15,0 15,1 Robert Massie: Nicholas and Alexandra. Dell Publishing Co., 1967, ss. 136-146. ISBN ISBN 0-440-16358-7. 
16. ↑ Elisabeth Heresch: Mikołaj II. “Tchórzostwo, kłamstwo i zdrada”. Gdynia: Uraeus, 1995, ss. 241-242. ISBN 83-85732-07-1. 
17. ↑ Elisabeth Heresch: Mikołaj II. “Tchórzostwo, kłamstwo i zdrada”. Gdynia: Uraeus, 1995, s. 242. ISBN 83-85732-07-1. 
18. ↑ Elisabeth Heresch: Mikołaj II. “Tchórzostwo, kłamstwo i zdrada”. Gdynia: Uraeus, 1995, s. 260. ISBN 83-85732-07-1. 
19. ↑ Edward Radzinski: Jak naprawdę zginął car Mikołaj II. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, s. 252. ISBN 83-85558-35-7. 
20. ↑ Elisabeth Heresch: Mikołaj II. “Tchórzostwo, kłamstwo i zdrada”. Gdynia: Uraeus, 1995, s. 278. ISBN 83-85732-07-1. 
21. ↑ Edward Radzinski: Jak naprawdę zginął car Mikołaj II. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, s. 266. ISBN 83-85558-35-7. 
22. ↑ 22,0 22,1 Edward Radzinski: Jak naprawdę zginął car Mikołaj II. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, ss. 278-280. ISBN 83-85558-35-7. 
23. ↑ Edward Radzinski: Jak naprawdę zginął car Mikołaj II. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, ss. 345-346 i 389. ISBN 83-85558-35-7. 
24. ↑ Edward Radzinski: Jak naprawdę zginął car Mikołaj II. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, ss. 340-341. ISBN 83-85558-35-7. 
25. ↑ Edward Radzinski: Jak naprawdę zginął car Mikołaj II. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, s. 372. ISBN 83-85558-35-7. 
26. ↑ Edward Radzinski: Jak naprawdę zginął car Mikołaj II. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, ss. 398-399. ISBN 83-85558-35-7. 
27. ↑ Edward Radzinski: Jak naprawdę zginął car Mikołaj II. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, s. 439. ISBN 83-85558-35-7. 
28. ↑ Elisabeth Heresch: Mikołaj II. “Tchórzostwo, kłamstwo i zdrada”. Gdynia: Uraeus, 1995, s. 286. ISBN 83-85732-07-1. 
29. ↑ Greg King, Penny Wilson: The Fate of the Romanovs. John Wiley and Sons, 2003, s. 303. ISBN ISBN 0-471-20768-3. 
30. ↑ 30,0 30,1 Elisabeth Heresch: Mikołaj II. “Tchórzostwo, kłamstwo i zdrada”. Gdynia: Uraeus, 1995, s. 326. ISBN 83-85732-07-1. 
31. ↑ Edward Radzinski: Jak naprawdę zginął car Mikołaj II. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, ss. 474-475. ISBN 83-85558-35-7. 
32. ↑ 32,0 32,1 Greg King, Penny Wilson: The Fate of the Romanovs. John Wiley and Sons, 2003, ss. 309-310. ISBN ISBN 0-471-20768-3. 
33. ↑ 33,0 33,1 Elisabeth Heresch: Mikołaj II. “Tchórzostwo, kłamstwo i zdrada”. Gdynia: Uraeus, 1995, ss. 344-345. ISBN 83-85732-07-1. 
34. ↑ 34,0 34,1 Elisabeth Heresch: Mikołaj II. “Tchórzostwo, kłamstwo i zdrada”. Gdynia: Uraeus, 1995, s. 352. ISBN 83-85732-07-1. 
35. ↑ Edward Radzinski: Jak naprawdę zginął car Mikołaj II. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, s. 468. ISBN 83-85558-35-7. 
36. ↑ Probe into death of Emperor Nicholas II family closed (ang.). .
37. ↑ Bones found by Russian builder finally solve riddle of the missing Romanovs (ang.).
38. ↑ Kości carewicza i jego siostry zidentyfikowane, Rzeczpospolita z dnia 17 lipca 2008 roku, nr 166 (8067), s. A23.
39. ↑ DNA Confirms Remains Of Czar’s Children (ang.).
40. ↑ Nicholas II And Family Canonized For ‘Passion’ (ang.). New York Times, 15 sierpnia 2000. .
41. ↑ PATRIARCH ALEKSY VISITED THE PLACE WHERE THE REMAINS OF THE ROYAL MARTYRS HAD BEEN BURNED (ang.). 23 września 2000. .
42. ↑ Greg King, Penny Wilson: The Fate of the Romanovs. John Wiley and Sons, 2003, s. 495. ISBN ISBN 0-471-20768-3. 
43. ↑ Tsar-Martyr Nicholas Ii And His Family (ang.). .
44. ↑ Maksym Szewczenko: The Glorification of the Royal Family. “The Matter Has Been Resolved” (ang.). Niezawisimaja Gazeta, 31 maja 2000. .
45. ↑ Court rehabilitates Emperor Nicholas II, royal family members (ang.). .

Zobacz też

• 5 Kijowski Pułk Grenadierów Jego Imperatorskiej Wysokości Naczelnika Carewicza Aleksego Mikołajewicza
• Gwardyjski Moskiewski Pułk Jego Imperatorskiej Mości Wielkiego Księcia Naczelnika Aleksego Mikołajewicza

Poprzednik
Michał II Romanow

następca tronu Rosji
1904-1917

Następca
-

Poprzednik
Michał II Romanow

następca tronu Polskiego
1904-1916

Następca
-

Poprzednik
Michał II Romanow

następca tronu Fińskiego
1904-1917

Następca
-